December-kalender - de uitvoering

Zo, het geld wat we opgespaard hebben met de decemberkalender is allemaal weggegeven.
We hadden in totaal iets meer dan 60 euro gespaard.
Maar waar gingen we het aan geven? Daarover liepen de meningen best wel uit één!
Maar uiteindelijk kwamen we er toch uit:

Lief vond dat 'dat je iemand je geld kan lenen' wel een goed idee, en dan vonden we allemaal wel. Dus dat deed ik als eerste. We hebben Godard, een bananenboer uit Oeganda via Wakibi 22 euro geleend.

Sara wilde het liefst geiten geven via Compassion. Via de site kost dat 35 euro, dan bleef er niet veel over voor ons laatste doel: Israël. En ze vond het zo jammer dat dat dan niet gericht aan een van onze eigen sponsor-of schrijfkindjes kon. Na wat denken stuurde ik een mailtje naar Compassion welk van onze 11 schrijfkinderen nog nooit een extra gift(je) had gekregen. Dat bleek ons meisje (foto) uit Indonesië te zijn. We besloten om haar een gift van 25 euro te sturen, waar ze dan samen met de project medewerkers iets van gaan kopen. Dat zal heel waarschijnlijk kleding, eten of schoolspullen zijn.

Dan restte nog 15 euro. Daarmee wilden we nog iets mbt Israël doen. De meisjes wilden wel graag zo'n boom planten, via de site die ik had gezien. Maar Job vond dat maar niets. Mensen zijn toch belangrijker vond hij. En toen we een folder binnen kregen van Christenen voor Israël over voedselhulp in Israël, met allerlei persoonlijke verhalen, besloten we om het resterende bedrag naar het voedselhulpproject over te maken.

*_*

Ik heb dmv reacties persoonlijk en via mijn blog gehoord dat sommige mensen ook mee gedaan hebben met de decemberkalender. Sommigen hebben het ook met hun gezin gedaan, maar sommige ook gewoon voor zichzelf; elke dag de opdracht doorgelezen, en opgeschreven hoeveel hij/zij in een denkbeeldig zegeningen pot zou doen. En dat aan het eind opgeteld. En weggegeven. (iemand had zelfs 80 euro!)

Anderen zeiden dat ze het leuk vonden om mee te lezen, om te volgen, en zo toch elke dag even stil te staan bij de zegeningen die ze hebben.
Sommigen vonden het ook wat ongemakkelijk. In Nederland is immers toch ook armoede? En hoeveel banen staan er niet op de tocht? En hoeveel gaan de ouderen er dit jaar niet op achteruit?
Andere lezers vonden het te 'kijk eens hoe goed ik het doe' of juist wat genant om dat zomaar met jan en alleman te delen, wat je doet, en dat je geld weggeeft. Dat hoef je toch niet aan de grote klok te hangen? Zegt Jezus niet in Mattheus 6 dat je linkerhand niet moet weten wat je rechterhand doet en je je gaven in stilte weg moet geven?

Nou weet je, dat laatste, daar heb ik van te voren ook veel over nagedacht, en misschien heeft wel niemand dit gedacht; het waren vooral mijn eigen gedachten.
Daarom wil ik nog wat delen.
Een familielid van me had me verteld van een dienst, die een kennis van haar gratis beschikbaar stelde. Ik had daar wel interesse in. Het familielid had er wel in vertrouwen bij gezegd dat de kennis die dienst dan wel gratis beschikbaar stelde, maar dat zij in een moeilijke situatie verkeerde, en ze vroeg me dat als ik van haar dienst gebruik zou maken, of ik haar dan wel iets wilde geven, nu ik dat wist.
Een aantal weken daarna ging ik bij de kennis langs, en het familielid wees me de weg en bleef er nog even bij, maar ging daarna weg. Vóór ik ging, had ik nog even een snelle blik in m'n portemonee geworpen, daar zat een kleine 5 euro aan muntgeld in. Ik twijfelde, zou ik nog meer geld halen? Hmm, het was al laat.
Toen ik eenmaal weg ging bij de kennis, bedankte ik haar hartelijk. Ik had inmiddels in zo'n mate gebruik gemaakt van haar diensten, dat ik 5 euro niet toereikend vond.  Ik voelde me wat gegeneerd, en dus... gaf ik niks.
Weer thuis, vond ik het nog steeds naar, maar ja, niks meer aan te doen. Toen het familielid er 2 weken achteraf naar vroeg, of ik haar nog iets gegeven had, bekende ik met schaamte dat ik dat niet had gedaan, en hoe dat zo gekomen was.
Ze vroeg me of ik er over na wou denken om het alsnog te doen.
Het was een week voor december, en ik was dagelijks bezig om de laatste hand te leggen aan m'n decemberkalender, waar ik binnenkort mee wou starten, waarmee we dus geld zouden gaan sparen voor een 'goed doel'....
Jaja.....
Ik kwam erg in de knoop met mezelf ;-)
En dat was maar goed ook, o wat voelde en vond ik me zelf hypocriet.
Ik heb alsnog wat brief geld gepind en een kaartje aan die kennis geschreven.
En in gebed mijn hypocrisie aan de Eeuwige beleden, en gedankt, voor het feit dat dat familielid me erover had aangesproken, ook al vond ik dat pijnlijk; het was heel juist. Achteraf ben ik er haar zo dankbaar voor.
Het was voor mij heel goed om met dat geknakte ego aan de december-kalender te beginnen.

Dat ik heb besloten om toch onze ervaringen en uitgaven te delen, is omdat ik hoop dat het mensen inspireert en aanmoedigt om te delen.

Ik ben wel benieuwd; hebben er nog meer lezers mee gedaan met de kalender, en wat waren jullie ervaringen?