Een paar weken geleden wees mijn broer me op onderstaand filmpje, waar Jane, 'Nightbirde', komt zingen bij AGT. Ik keek het filmpje, en hoorde Jane's verhaal, en hoe ze haar lied zong. Ik begreep waarom m'n broer, zonder er iets bij te zeggen, het gedeeld had; ik begreep wat hij bedoelde zonder het te zeggen. We herkenden iets bij haar, hoewel we haar niet kennen; die vechtlust tegen de ziekte, en een bepaald soort (levens)wijsheid, die we ook op bepaalde momenten bij onze moeder hebben gezien.
Een paar dagen geleden is Jane overleden aan haar ziekte, en ik stuitte op haar site, ik las haar blog en bleef meteen haken bij de eerste alinea's. Haar wijze inzicht en bemoedigende woorden zitten de hele dag al in mijn hoofd. Ik deel de alinea's hier onder het filmpje.
"I don’t think it’s meaningless, the story that says God sculpted us from clay. Of all the things He made, humankind was the first that He touched. The first breath we tasted was His exhale. I don’t think it’s meaningless that the first time humanity looked up at the eyes of God, His hands were dirty and He was close.
Maybe we missed it—what God showed us when He first introduced Himself: that He will crawl into the dirt to be near us, and He will fill our lungs with air when we don’t know how to breathe."
