Afgelopen week hebben we, voor het eerst, eens met de avond4daagse meegelopen.
Ik zag er nooit het nut zo van in, en de kinderen toonden geen belangstelling, dus dat vond ik wel handig.
Maar dit jaar had ik een idee; we gaan de eerste avond met z'n allen; en dan zien we wel wie er overblijft die de andere avonden ook wil lopen. Je moet er dan in elk geval 4 mee lopen wil je een medaille bemachtigen.
Zo gezegd, zo gedaan.
Na de eerste avond, was iedereen enthousiast. Behalve ik.
Ik vond het... mwah... op zich wel gezellig, maar om dat nou voor je lol een hele week lang te doen...
Job en Sara al wel zelfstandig lopen, vonden we, dus die gaven zich op, maar Loïs vonden we daar nog wat te jong voor. Maar Loïs wou Ook. Echt.
Aangezien Lief die week nog wat avonden andere bezigheden had, snap je al wel wie de pineut was om met Loïs-lief mee te lopen zeker...
Juist. Diegene, die het 'mwah' vond. Die geen zin had in gestress rond etenstijd. Me.
Eigen schuld; met m'n goede voorstel om iedereen in ons gezin te verplichten de eerste avond mee te lopen om te kijken wat we er van vonden. Deksel op m'n neus ;-)
Maar goed, aangezien er nog niemand slechter van is geworden om elke avond 5 km te lopen, en ik vond dat ik Loïs nu niet teleur kon stellen, gaf ik haar ook op.
En liepen we een hele week avond4daagse, behalve de woensdag, dan zit Sara op het kinderkoor, en ze laat niet graag verstek gaan.
En het ging best, hoor. De vrijdagavond was een feest, met medailles, Job die met z'n vriendjeneefje als eerste was ge-eindigd die avond, een ijsje, een plantje, een mars van mama en later nog van oma.
Volgend jaar willen ze weer... ;-)
Op de blog van Spaarmoeder had ik gelezen over Fort Roovere, ik zocht het eens op op internet. Er was een wandelroute van 5 km. Nou, dat kunnen wij he.
Afgelopen weekend besloten we die te gaan lopen. Thuis belegde ik broodjes gezond, en met de drager voor Michal mee, en een waterzak in de rugzak, gingen we op weg.
We hadden het zo gevonden, en de 'onderwaterbrug' vonden ze interessant.
De rode route moesten we lopen. We zagen rood/witte streepjes. Rood, of roodwit, het was rood, dus die volgden we. We liepen door het bos, langs de bosrand, een stukje over de weg en weer het bos in. De route zou anderhalf uur duren, had ik gelezen.
Maar... na 2,5 uur lopen... waren we nog lang niet terug. Micha, die daar regelmatig gaat mountainbiken, wist wel ongeveer waar we waren en snapte er niets van. We moesten concluderen dat we toch niet de rode route hadden gevolgd, dit was een andere, maar... hoe lang was die (nog)? We stopten om ons broodje te eten en te overleggen. Lief stelde voor om alleen terug te lopen om de auto te halen. Maar dan zou hij minimaal een uur weg zijn. We stemden; wie wilde er mee terug lopen, wie was er te moe. Alleen Loïs had daar niet zo'n zin in. Nou, dan gingen we toch met z'n allen terug lopen. We konden altijd nog besluiten om, als ze echt niet meer kon, dat ik met haar ergens achter zou blijven, en de anderen ons later oppikten met de auto.
We liepen een stuk terug, en overwogen af en toe om iemand te vragen welke kant we op moesten, maar deden het niet. We kwamen bij een weg, die we moesten oversteken en aan de andere kant zagen we 2 koetsen met paarden er voor, en de mensen op de koetsen waren aan het pauzeren. Daar konden we mooi de weg vragen, en Lief ging er op af.
Fort Roovere? Ja, dat was die kant op, maar sjonge, dat was minstens nog wel een uur lopen, wat waren we dan ver weg! Ja, dat wisten we ;-)
We legden uit dat we eigenlijk een beetje half verdwaald waren, en dat we nu de kortste route terug wilden weten. De vriendelijke meneer begon het uit te leggen, maar een vrouw op de andere koets opperde al: 'Zullen we ze niet een eindje meenemen?'
En dat werd het, zeg ;-) daar zeiden we natuurlijk geen nee tegen.
Loïs mocht op de bok bij de meneer en zelfs de leidsels van het 2span vasthouden. Een grote wens ging in vervulling ;-)
En later mocht Sara ook nog even. Ondertussen praatten de meneer en ik over de paarden, hij had ze zelf gefokt en was er trots op. Na een uurtje, ja, want zoveel harder lopen die paarden niet ;-) werden we netjes naast de auto afgezet.
Wat een meevaller, wat een superleuk 'cadeautje' was dat!
Een lesje in: soms lijkt het of het tegen zit, maar heb geduld, niets is wat het lijkt ;-) of zoiets.
Maar we gaan nog een keer terug. Natuurlijk.
Want we willen toch nog een keer de échte rode route lopen. ;-)
Lief en burig buurtje werken graag samen. Toen burig buurtje een zeilbootje op wou gaan halen, kwam hij vragen of Lief niet mee wilde, hij had vooral interesse in de trailer.
Ja, daar is Lief altijd voor in.
Toen ze terug kwamen, had burig buurtje er een trailer bij, en wij een klein zeilbootje,
'Spetter',
met een gat.
Tja.
'Wat moet je daar nou mee?', vroeg ik, niet ál te enthousiast...*ahum*
'Dicht polyesteren'.
Juist.
'En dan?'
'Nou... dat is wel een leuk bootje voor Job'.
'Aha...'
(en toen zei ik nog wat andere onaardige dingen, als: maar we hébben al genoeg bootjes, en: moet je 'em niet gewoon opknappen en verkopen? wanneer leer ik nou eens om gewoon m'n tong af te bijten ipv altijd maar weer te moeten zeggen wat ik denk en vind. echt. en dat bedenk ik altijd achteraf.)
En dusss, zo geschiedde.
Het ding werd op z'n kop gelegd, en zo lag hij weken.
Tot Lief een keer tijd en zin én polyester had. Toen werd het gat gedicht.
Job stond er met z'n handen in z'n zakken naar te kijken.
Zo staat hij graag, want hij vindt dat gewoon lekker staan.
En; polyesteren is geen kinderklusje hoor, wat stinkt dat spul. En het moet snel en toch goed gebeuren.
Maar daarna moest het vlak geschuurd worden, en geverfd.
Voor Job was het al snel 'vlak', maar van Lief moest het nog wat vlakker.
Maar; het gat was gedicht, een verfje erover, en je ziet er niks meer van.
Een gratis eigen zeilbootje; wat een bof!
Afgelopen weekend hebben ze 'em uitgeprobeerd hoor, net na de middag, toen Job terug van scouting kwam. Ik reed snel achteraan om foto's te maken ;-)
En het ging goed, er stond eigenlijk iets te veel wind, dat vond Job wel een beetje spannend, maar ze zijn niet om gegaan ;-)
En ik dénk, dat daarmee ook het zeilseizoen voor m'n mannen weer geopend is ;-) zinnen als 'mooi zeilweer vanavond' kunnen weer vaak gehoord worden zodra het getij er naar is, het droog is en er een vleugje wind wordt gevoeld ;-)
Kom 'es hier, grote broer,
dan krijg je 'n dikke kus ;-)
Vandaag opgehaald bij de boekhandel; Eet ze!
Van Janneke, van Janneke's jolige wereld ;-)
Een min-of-meer interactief dagboek voor bij/rond/na/voor de maaltijd, met elke dag een Bijbeltekst, compliment van de dag, wat-lag-er-vandaag-op-je-bordje-invultekening en nog veel meer!
Hier schreef ze er zelf een berichtje over.
En in dit filmpje verteld Janneke er zelf over!
Er is geen manier om een perfecte moeder te zijn,
maar een miljoen manieren om een goede moeder te zijn.
The art of simpel
En zo is het maar net,
dacht ik bij mezelf toen ik dat las.
Vergelijken... je doet het zo snel,
maar niet één huwelijk, niet één gezin is hetzelfde.
Eigenlijk is dat dan ook appels met peren vergelijken,
zoals ze dat wel eens zeggen.
De perfecte moeder bestaat niet,
ik voel me elke dag, op verschillende fronten, wel tekort schieten...
en de ene keer vind ik dat moeilijker dan de andere keer,
de ene keer ga ik er de volgende dag bewuster mee om, dan de andere keer.
Er zijn zoveel manieren om een goede moeder te zijn.
Juist die verscheidenheid is zo mooi,
en helpt ons om van elkaar te leren,
elkaar te bemoedigen en aan te moedigen.
God vindt verscheidenheid ook mooi.
Dat kan je zeker weten, omdat hij iedereen anders heeft gemaakt.
Dusss, het is niet erg om anders te zijn,
iedereen is het! ;-)
Kijk,
8 maanden,
en het gaat overal aan staan.
Je hoeft geen haast te hebben om groot te worden, meisje ;-)
Kruipen doet ze nu ook sinds een weekje, met één been voor, en één been achteruit;
het ziet er niet handig uit, maar ze komt, met een beetje geduld en doorzettingsvermogen, en daar hebben die kleintjes nog zo lekker veel van he, overal.
Sindsdien is niets meer veilig, en moet ik wat vaker stofzuigen (want die met die pincet-greep-vingertjes pakt ze allerlei miniscule dingetjes op om te proeven) en ben ik de boekenkast aan het reorganiseren, want de boeken die altijd onder de salontafeltjes liggen zijn natuurlijk ook niet veilig meer.
Ze deinst nergens voor terug, alles is interessant en ze gaat voor het motto: 'van proberen kan je leren'.
Dat zorgt er wel voor dat haar beentjes en koppie onder de blauwe plekken zitten van het omvallen, stoten, dingen van tafel trekken enzo.
Daarnaast is ze nu erg verkouden en komt tandje 2 ook nog door.
Echt, baby-zijn is niet altijd relaxt. ;-)
Dan is gister schoonzus Petra na 6 weken verlof ook weer naar Angola vertrokken, en net als vorig jaar, heb ik zo'n wee-ig heimwee gevoel in m'n buik sinds gister.
Dat komt, omdat ik me realiseer hoe láng een jaar wel niet is. Een heel jaar lang ga ik dat lieve mens niet zien, en ik mis ze nú al.
Nou ja, ik weet nog van vorig jaar dat het dan ongeveer een weekje duurt voor ik hoofd-gevoel en verstand weer een beetje op orde heb, dus dat accepteren we dan maar gewoon.
We hebben weer erg genoten van de tijd dat ze hier was, alle gesprekken, samen dingen doen, of niet doen; gewoon samen zijn, filmpje kijken, samen eten.
En natuurlijk heeft ze weer veel bezoekjes afgelegd enzo, want er zijn, behalve onze (toch redelijk grote ;-)) familie, nog veel meer vrienden die het ook leuk vinden om haar te zien en te spreken.
Na een tijdje twijfelen heb ik er toch voor alle kinderen nu een gekocht: een museumjaarkaart. Met zo'n gezin is het toch al gauw een heel bedrag (dus koop ik die voor ons volgende maand ;-) maar joh, je kunt er echt veel leuke dingen mee gaan doen.
Tante Peet had verteld van een gezin in onze kerk die met de museumjaarkaart al veel plezier hadden gehad, maar wat bij mij de doorslag gaf was de verhalen van Pascale, de moeder die haar 4 kinderen thuis onderwijs geeft, en daar via een blog de wereld een inkijkje geeft. Ik volg haar al jaren, en zij bezoeken veel musea met de museumjaarkaart en de verhalen (recensies) die zij dan schrijft, hebben me enthousiast gemaakt. Door haar verhalen zijn namen als Naturalis, het Gevangenismuseum en het Kinderboekenmuseum al vertrouwd geworden.
Lezende op de site waar je allemaal heen kunt/mag met zo'n kaart, kwam ik al helemaal in de stemming.
Wat wel weer jammer is dat we he-le-maal in Zeeland wonen ;-) en de meest leuke dingen vaak in grote steden te vinden zijn, maar goed, hee, komen wij, plattelandsgezinnetje, daar ook eens.
We besloten om met tante Petra een dagje uit te gaan, en dachten; over een grote stad gesproken, laten we naar Amsterdam gaan; naar het Scheepvaartmuseum, want daar was een tentoonstelling over slavernij, die tante graag wou zien.
We kochten een voordelig treinkaartje (ja, Lief ging sinds jaaaren weer eens met de trein mee ;-) waar óók nog een rondvaart bij in zat.
De heenreis vloog voorbij, en binnen 2 uur stonden we in Amsterdam.
Loïs moest op straat een handje geven, maar dat wil ze vaak niet.
Ik heb haar meer dan eens aan de kant moeten trekken, aan moeten manen door te lopen, OPZIJ! want verkeer in de grote stad is iets eh... drukker.
Ze loopt dan zo rond te kijken dat ze vergeet op te letten.
Je zou denken dat rond kijken en opletten hetzelfde zou kunnen zijn, maar in Loïs' geval is dat niet zo. ;-)
Het museum is een een prachtig gebouw gevestigd, en van uit het open pleyn kan je naar de noord, oost en west-galerijen (in zuid kan je eten en plassen enzo ;-). We gingen eerst naar oost; de schilderijen en de kompassen en atlassen en-nog-meer.
Maar Loïs had geen rust; die wilde maar naar dat grote schip buiten.
Dus daarna naar noord en het schip bekijken. Dat was ingericht voor kinderen om te verkennen; kanonnen, hutjes, een groot stuurwiel en een grote voorraadkamer. Loïs wilde meteen allerlei scenario's uit gaan spelen.
Wel jammer dat we daar niet echt tijd voor vrij konden maken, want we wilden de andere dingen ook nog zien.
Dus door naar west. Het verhaal over de walvis vonden ze indrukwekkend, en Sara vooral zielig. Ze blijft dan echt doorvragen naar het nut van walvisvangt, en waaróm.
Dan was er nog een gedeelte waar je het idee kreeg in een soort grote vissenkom te zitten, onder water. Er lagen pakjes voor kinderen om je te verkleden als vis of zeedier en een schelp waar je je in kon verstoppen. Ik had Loïs daar met gemak een paar uur kunnen achterlaten om te spelen....
Het 'Zie je in de gouden eeuw', waar bijzondere mensen uit een bijzonder tijd hun verhaal vertelden, vonden we allemaal een van de mooiste. Er waren filmfragmenten op een groot doek waarin oa een slavinnetje uit die tijd haar verhaal vertelde.
Dat brengt de voorwerpen meteen tot leven, vind ik.
Ik merk dat van geschiedenis hou, van verhalen, en vooral als het zo dichtbij gebracht wordt door voorwerpen en beelden.
Terwijl Lief met de kinderen het gedeelte wat over de Amsterdamse haven ging bekeek, gingen Petra en ik naar de tentoonstelling over slavernij, ivm 8+. (Achteraf hadden we het best met z'n allen kunnen doen, vond ik, maar dat is wellicht voor elk kind anders)
De zeereis, het virtuele avontuur op zee, hebben we even gelaten voor wat het was, van de zomer hopen we weer genoeg live avonturen in onze eigen bootjes te gaan beleven ;-) nee hoor, het was vooral omwille van de tijd, want we wilden de rondvaart niet missen weet je.
Dingen die ik voor mezelf bedacht:
- eigenlijk moet je een museum 2x bezoeken. De eerste keer bekijk je alles, de 2e keer ga je naar de dingen die je kinderen het leukst vonden. Als we nog eens gaan, dan zou ik met Loïs bijv. de tijd nemen om een uur in die vissenkamer te gaan zitten, en nog een uur op die boot. Want ze wou zo graag spelennnn ;-)
Met Sara samen zou ik de tentoonstelling over slavernij dan nog wel eens willen bekijken en met Job de zeereis ondernemen ;-)
- ivm het treinkaartje kon dat nu niet, maar ik denk dat je het best meteen na openingstijd kunt beginnen. Het was nu niet heel druk, maar er waren ivm de vakantie nu speciale rondleidingen, en die zitten natuurlijk al veel vol als je later komt.
- over die speciale rondleidingen gesproken; dat zou een volgende keer ook leuk zijn. Er liepen mannen met handpoppen (een rat en een muis oid) die 'hun verhaal' van op de boot vertelden en je dan mee de boot opnamen, en Loïs stond daar smachtend bij. Maar helaas, de groep zat al vol. Tijdens een rondleiding kom je meer te weten en zij weten de aandacht van de kinderen lang(er) vast te houden.
Het opstappunt voor de rondvaartboot naast het museum bleek niet de juiste te zijn. Dus liepen we terug richting station. Na wat navragen kwamen we bij het goede opstappunt, maar jongens, wat een RIJ!! We waren allemaal zo gaar als boter, maar we besloten toch even te wachten. Na een tijdje kwam er een boot waar een derde van de rij in ging. En na een kwartiertje nog een. Uiteindelijk kwam het goed, en zaten we in de boot.
Daar kwamen we weer helemaal bij. Wat leuk om door de grachten te varen en de verhalen te horen, tussen het lawaai van de motor door ;-)
Toen de voice-over vertelde: 'We varen nu door de Herengracht. De Herengracht is vernoemd naar...' zei Loïs: 'Oh mama, hoorde je dat? Ze hebben deze straat naar de Here genoemd!' ;-)
Eenmaal weer uitgestapt waren we allemaal weer opgeknapt van de rust en besloten we ergens wat te gaan eten. Nou, ideeën genoeg als je even rond keek! Het werd kebab, shoarme, falafel en een turkse pizza! Heerlijk was het!
Toen was het echt weer tijd om naar de trein te gaan, want we hadden nog meer dan 2 uur reizen voor de boeg!
De terugreis voelde dan ook veel langer; we waren allemaal moe.
We deden nog een spelletje Uno en het laatste halfuurtje las ik het tweede deel van Remi, 'Alleen op de wereld', die we uit de schoolbieb hadden geleend, zachtjes uit voor de kinderen.
Om kwart voor 10 kwamen we thuis, wat een lange dag, maar was was het geslaagd!
We vonden het allemaal een leuk idee om er maar meteen een traditie van te maken; elk jaar een dagje uit met tante Petra. Volgend jaar wellicht naar het Tropenmuseum ;-)
Volgende week dinsdag vliegt tante Peet alweer terug naar Angola. Daarom hadden we dit weekend nog een afsluitende bbq met haar thuisfrontteam.
