Spettertje

Lief en burig buurtje werken graag samen. Toen burig buurtje een zeilbootje op wou gaan halen, kwam hij vragen of Lief niet mee wilde, hij had vooral interesse in de trailer.
Ja, daar is Lief altijd voor in.
Toen ze terug kwamen, had burig buurtje er een trailer bij, en wij een klein zeilbootje,  'Spetter',  met een gat.
Tja.
'Wat moet je daar nou mee?', vroeg ik, niet ál te enthousiast...*ahum*
'Dicht polyesteren'.
Juist.
'En dan?'
'Nou... dat is wel een leuk bootje voor Job'.
'Aha...'
(en toen zei ik nog wat andere onaardige dingen, als: maar we hébben al genoeg bootjes, en: moet je 'em niet gewoon opknappen en verkopen? wanneer leer ik nou eens om gewoon m'n tong af te bijten ipv altijd maar weer te moeten zeggen wat ik denk en vind. echt. en dat bedenk ik altijd achteraf.)

En dusss, zo geschiedde.
Het ding werd op z'n kop gelegd, en zo lag hij weken.
Tot Lief een keer tijd en zin én polyester had. Toen werd het gat gedicht.
Job stond er met z'n handen in z'n zakken naar te kijken.  Zo staat hij graag, want hij vindt dat gewoon lekker staan.
En; polyesteren is geen kinderklusje hoor, wat stinkt dat spul. En het moet snel en toch goed gebeuren.
Maar daarna moest het vlak geschuurd worden, en geverfd.
Voor Job was het al snel 'vlak', maar van Lief moest het nog wat vlakker.
Maar; het gat was gedicht, een verfje erover, en je ziet er niks meer van.
Een gratis eigen zeilbootje; wat een bof!

Afgelopen weekend hebben ze 'em uitgeprobeerd hoor, net na de middag, toen Job terug van scouting kwam. Ik reed snel achteraan om foto's te maken ;-)
En het ging goed, er stond eigenlijk iets te veel wind, dat vond Job wel een beetje spannend, maar ze zijn niet om gegaan ;-)
En ik dénk, dat daarmee ook het zeilseizoen voor m'n mannen weer geopend is ;-) zinnen als 'mooi zeilweer vanavond' kunnen weer vaak gehoord worden zodra het getij er naar is, het droog is en er een vleugje wind wordt gevoeld ;-)