Lopen

Afgelopen week hebben we, voor het eerst, eens met de avond4daagse meegelopen.
Ik zag er nooit het nut zo van in, en de kinderen toonden geen belangstelling, dus dat vond ik wel handig.
Maar dit jaar had ik een idee; we gaan de eerste avond met z'n allen; en dan zien we wel wie er overblijft die de andere avonden ook wil lopen. Je moet er dan in elk geval 4 mee lopen wil je een medaille bemachtigen.
Zo gezegd, zo gedaan.
Na de eerste avond, was iedereen enthousiast. Behalve ik.
Ik vond het... mwah... op zich wel gezellig, maar om dat nou voor je lol een hele week lang te doen...
Job en Sara al wel zelfstandig lopen, vonden we, dus die gaven zich op, maar Loïs vonden we daar nog wat te jong voor. Maar Loïs wou Ook. Echt.
Aangezien Lief die week nog wat avonden andere bezigheden had, snap je al wel wie de pineut was om met Loïs-lief mee te lopen zeker...
Juist. Diegene, die het 'mwah' vond. Die geen zin had in gestress rond etenstijd. Me.
Eigen schuld; met m'n goede voorstel om iedereen in ons gezin te verplichten de eerste avond mee te lopen om te kijken wat we er van vonden. Deksel op m'n neus ;-)
Maar goed, aangezien er nog niemand slechter van is geworden om elke avond 5 km te lopen, en ik vond dat ik Loïs nu niet teleur kon stellen, gaf ik haar ook op.
En liepen we een hele week avond4daagse, behalve de woensdag, dan zit Sara op het kinderkoor, en ze laat niet graag verstek gaan.
En het ging best, hoor. De vrijdagavond was een feest, met medailles, Job die met z'n vriendjeneefje als eerste was ge-eindigd die avond, een ijsje, een plantje, een mars van mama en later nog van oma.
Volgend jaar willen ze weer... ;-)

Op de blog van Spaarmoeder had ik gelezen over Fort Roovere, ik zocht het eens op op internet. Er was een wandelroute van 5 km. Nou, dat kunnen wij he.
Afgelopen weekend besloten we die te gaan lopen. Thuis belegde ik broodjes gezond, en met de drager voor Michal mee, en een waterzak in de rugzak, gingen we op weg.
We hadden het zo gevonden, en de 'onderwaterbrug' vonden ze interessant.
De rode route moesten we lopen. We zagen rood/witte streepjes. Rood, of roodwit, het was rood, dus die volgden we. We liepen door het bos, langs de bosrand, een stukje over de weg en weer het bos in. De route zou anderhalf uur duren, had ik gelezen.
Maar... na 2,5 uur lopen... waren we nog lang niet terug. Micha, die daar regelmatig gaat mountainbiken, wist wel ongeveer waar we waren en snapte er niets van. We moesten concluderen dat we toch niet de rode route hadden gevolgd, dit was een andere, maar... hoe lang was die (nog)? We stopten om ons broodje te eten en te overleggen. Lief stelde voor om alleen terug te lopen om de auto te halen. Maar dan zou hij minimaal een uur weg zijn. We stemden; wie wilde er mee terug lopen, wie was er te moe. Alleen Loïs had daar niet zo'n zin in. Nou, dan gingen we toch met z'n allen terug lopen. We konden altijd nog besluiten om, als ze echt niet meer kon, dat ik met haar ergens achter zou blijven, en de anderen ons later oppikten met de auto.
We liepen een stuk terug, en overwogen af en toe om iemand te vragen welke kant we op moesten, maar deden het niet. We kwamen bij een weg, die we moesten oversteken en aan de andere kant zagen we 2 koetsen met paarden er voor, en de mensen op de koetsen waren aan het pauzeren. Daar konden we mooi de weg vragen, en Lief ging er op af.
Fort Roovere? Ja, dat was die kant op, maar sjonge, dat was minstens nog wel een uur lopen, wat waren we dan ver weg! Ja, dat wisten we ;-)
We legden uit dat we eigenlijk een beetje half verdwaald waren, en dat we nu de kortste route terug wilden weten. De vriendelijke meneer begon het uit te leggen, maar een vrouw op de andere koets opperde al: 'Zullen we ze niet een eindje meenemen?'
En dat werd het, zeg ;-) daar zeiden we natuurlijk geen nee tegen.
Loïs mocht op de bok bij de meneer en zelfs de leidsels van het 2span vasthouden. Een grote wens ging in vervulling ;-)
En later mocht Sara ook nog even. Ondertussen praatten de meneer en ik over de paarden, hij had ze zelf gefokt en was er trots op. Na een uurtje, ja, want zoveel harder lopen die paarden niet ;-) werden we netjes naast de auto afgezet.
Wat een meevaller, wat een superleuk 'cadeautje' was dat!
Een lesje in: soms lijkt het of het tegen zit, maar heb geduld, niets is wat het lijkt ;-) of zoiets.

Maar we gaan nog een keer terug. Natuurlijk.
Want we willen toch nog een keer de échte rode route lopen. ;-)