Het kan zómaar gebeuren, dat, als je een paar lieve plaatjes wil schieten van je schattige dochtertjes, de oudste dochter de hik krijgt. En dat de jongste dochter dat vreselijk grappig vindt, waardoor ze samen de slappe lach krijgen ;-)
Het werkte erg aanstekelijk, en leverde vrolijke foto's op!
"Een sponsorkind die een brief van zijn sponsor ontvangt,
krijgt meer dan een stuk papier.
Het krijgt eigenwaarde en liefde."
Toen ik deze quote op de Compassion hyve las, moest ik meteen aan deze foto denken. Ik heb deze foto een keer bij iemand op/van Our Compassion gezien, en heb hem opgeslagen omdat het zo'n sprekende foto is.
Een blik op dat stralende koppie, die armpjes vol gekoesterde 'brieven-rijkdom' van dat jochie en je gaat meteen je briefpapier opzoeken...toch!?
Een tijdje geleden kregen we weer een brief van Adonay, Sara's sponsorvriendinnetje uit Peru. Er zaten 2 extra foto's bij, maar vooral de tekening die ze had gemaakt vonden Sara en ik erg mooi. Sara heeft al eens haar handafdruk (gemaakt door haar hand met verf in te smeren en op een papier te drukken) opgestuurd naar Adonay, waarop er prompt een handafdruk van Adonay terug werd gestuurd, zo leuk!! (Is ook een leuk idee om je (kleine) kids eens te laten doen!) Vaak kleurt of maakt Sara iets met hartjes of princesjes om mee te sturen naar Adonay. We hebben ook al eens een stickerboekje van 'For ever friends' opgestuurd, met daarbij dat Sara 'voor altijd vriendjes' met haar hoopt te zijn.
Daar moest ik weer aan denken toen ik onderstaande tekening met daarbij de uitleg zag...
Dit had de juf (op verzoek van Adonay) erbij geschreven:
'Hi, Adonay says to write and tell you what the drawing means.
Adonay is sending you her hand and heart.
She always carries you in her heart.'
In het nederlands: 'Adonay heeft me gevraagd te vertellen wat de tekening betekend.
Adonay stuurt jullie haar hand en haar hart.
Ze draagt jullie altijd mee in haar hart.'
Al kan Adonay nog niet schrijven,
op deze manier kan ze ons toch duidelijk maken wat ze voelt.
Natuurlijk moesten onze nieuwe konijnen-snoesjes ook nog een naam. Loïs wist het al. Die riep namelijk al 3 weken 'ik wil graag een witte konijn, en die heet Hosanna'. Geen idee hoe ze er bij komt, behalve dat ze rond Pasen het liedje 'Hosanna' heeft geleerd. Meteen stond dus al vast dat het lichte konijntje van Loïs zou zijn, en het donkere konijntje voor Job.
ik overwoog nog in een grinnik-bui om voor te stellen om het andere konijntje dan Halleluja te noemen, dat past mooi samen, maar dat leek me dan weer zo evangelisch, vindt u niet? ;-)
Nadat heel wat namen de revue waren gepasseerd werd het 'Snuffeltje'. En Sara bedacht dit weekend dat de naam Joris veel beter bij Flappie past. Dus wordt hij nu afwisselend Flap en Joris genoemd. Ik geloof niet dat ie het erg vindt ;-)
Dan nog het koppelen van de konijnen, mensen. Je kunt nu eenmaal konijnen niet lukraak bij elkaar zetten, dat gaat in de meeste gevallen niet (meteen) goed, dat moet je voorzichtig aanpakken. Daar had ik mij ook (via internet) in verdiept, en afgelopen zaterdag was dus de eerste koppelpoging tussen Joris en Snuffeltje. Die 2 waren erg nieuwsgierig naar elkaar de laatste dagen, snuffelden regelmatig naar elkaar door het gaas, dus het leek ons het beste om eerst Snuffel te proberen te koppelen. Maar het is natuurlijk allemaal nieuw, en ik had al gelezen dat het niet eenvoudig is om het meteen goed te doen en goed in te schatten. Het ging dus niet zo goed, Snuffel reageerde in beginsel goed, maar later agressief. Joris is daar erg van geschrokken (en wij ook) en dus hebben we Joris nu tijd gegeven om (zich) te herstellen, voor we verder gaan met koppelen. Het is wel sneu om te zien dat Joris' vertrouwen in ons ook een deuk heeft opgelopen, hij was erg tam de laatste tijd, maar dat is nu weer minder. We accepteren dat dat zo is, en proberen extra lief voor hem te zijn, en zullen de volgende keer nog voorzichtiger zijn. Omdat we gemerkt en gezien hebben dat Hosanna's karakter veel rustiger is (net als Joris) willen we over een tijdje gaan kijken hoe die 2 op elkaar reageren. Het is erg leuk om te zien hoe Hosanna en Snuffel genieten van hun vrijheid, ze graven dat het een lieve lust is (dat konden ze bij hun vorige baasje niet) en na een tijdje graven ze weer de andere kant op en gooien zo hun vorige 'werk' weer dicht ;-)
Elke dag geven de kinderen hun konijntje eten, en dat zijn mooie momenten om met ze te knuffelen. (zonder op te tillen overigens) Hosanna en Snuffel moeten daar nog erg aan wennen, volgens mij zijn ze niet zo gewend om geaaid te worden, dat vinden de kinderen wel eens jammer, maar het is des te leuker dat ze nu na een week al wel vooruitgang zien, en dat zelf ook vaak (komen) zeggen. Eerst kwamen ze bijv. niet uit hun handjes eten, en als de kinderen nu met iets lekkers komen, durven ze te komen eten, en laten zich ook aaien dan.
Ja, we genieten nog elke dag van onze pluizige zegeningetjes ;-)
Leuk vond ik het berichtje dat 'anoniem' achterliet op de post over Flappie niet. Wel zette het me aan het nadenken. Zowel ik als mijn zusje hebben vroeger verschillende konijntjes gehad, altijd eentje tegelijk, en gewoon in een hokje waar ze alleen maar wekelijks uit kwamen om het hok te verschonen en soms even op schoot. Dat was gewoon zo. Ik had me verder nog nooit zo in de wereld van het konijn verdiept. Met de reactie van 'anoniem' kwam daar dus verandering in. De site van bunnybunch biedt veel informatie en een forum waar je allerlei vragen en antwoorden kunt lezen.
Nadat ik me ingelezen had, leek het me wel leuk en goed om Flap een vriendinnetje te geven.
Lief dacht daar anders over. Heel anders. Die vond alleen kippen eigenlijk genoeg. Maar goed, 1 konijn..., die we gekregen hadden van onze vrienden... dat kon wel. Zijn punt was heel duidelijk. Eigenlijk. Maar mij liet het idee niet los. En af en toe keek ik eens op Marktplaats, of er toevállig geen hangoortje in de buurt werd aangeboden.
En ja hoor, zo'n 2 weken terug was het raak. Er werden 2 voedstertjes aangeboden een kwartiertje rijden hier vandaan. Ik mailde eens met de eigenaresse heen en weer, maar hield een grote slag om de arm, want ja...Lief he...
's Avonds aan tafel vertelden we (de kinderen hadden inmiddels ook meegekeken) er over tegen Lief. En dat ging meteen mis. Goed mis. Lief voelde zich voor een groot (lees: vrouw én kinderen) blok geplaatst, en keek mij waarschuwend aan. (Achteraf geleerd; niet wijs van mij om de kinderen al in mijn ideeën te betrekken = een bepaalde vorm van manipulatie) Er kon niet over gepraat worden, het was en werd gewoon niks. Klaar. Het hoe en waarom, werd niet echt duidelijk, en er kon NIET over gepraat worden.
O ja, dat zei ik al ;-(
Dat zat mij erg dwars.
En natuurlijk, zo zijn kinderen, die voelen dat feilloos aan, en ze zwegen verder... Mevrouw zou de konijntjes tot het weekend voor me reserveren, en dat kwam steeds dichterbij. Zaterdagavond besloot ik om te proberen om er, onder 4 ogen, met Lief over te praten.
Het lijkt een klein issue, maar als het tussen je in staat, wordt het steeds groter. Ik kan er werkelijk niet tegen als er iets niet bespreekbaar is, wat het ook is. Ik had inmiddels al wel een beetje door hoe het kwam dat Lief zo reageerde, (en dat ik dat aan mezelf te danken had) en besloot om naar zijn motivatie en gevoelens te vragen. Ik besloot dat, als we er niet uit zouden komen, ik de volgende dag zou mailen naar de eigenaresse dat het niet door zou gaan.
Het voelt werkelijk als een bevrijding om als je een paar dagen niet tot elkaar door hebt kunnen dringen, te praten van hart tot hart. Ook al is het over konijnen ;-))
Dat alleen al gaf zoveel vrede. Lief had goede redenen voor zijn 'nee' (o.a huisvesting, eventuele castratie van Flap = kosten, en meer kosten van voer, stro, voeren en verschonen etc etc) En een van de hoofdredenen was, dat hij er gewoon niks aan vindt; konijntjes. Maar, dat vond en vind ik een kwestie van 'smaak' en verschillende interesse.
We kwamen niet tot een conclusie, en besloten er nog een nachtje over te slapen. De volgende dag liet ik, met de mail open om een 'ja' of 'nee' te gaan mailen, de foto's zien aan Lief van de konijntjes en de buitenren, die we ook mee mochten nemen. (daar was voor die tijd geen 'ruimte' en interesse voor, en je moet wel weten waar je 'nee' of 'ja' tegen zegt natuurlijk ;-) 'Dat kan jij allemaal nooit meenemen in je auto', merkte Lief op. Hmm, nee, inderdaad, nog niet bij stil gestaan... maar... ik keek 'em aan, en zag even een lichtje in z'n ogen.
'Als je ze nu belt, dan kunnen we er met de VW bus om rijden', zegt ie. Heel even snap ik er niets meer van, maar dan zie ik weer z'n ogen terwijl hij naar mij en de kinderen kijkt....
Er worden duidelijke afspraken over het verzorgen en verschonen gemaakt (daar zijn de kinderen en ik volledig verantwoordelijk voor ;-) en over de dierenarts kosten, als we die moeten gaan maken. Zaagsel hebben we vaak zelf van de werkzaamheden van Lief, voer proberen we ook zelf wat aan te vullen met bijv. wortels uit de moestuin en brood.
De kinderen reageren ongelovig als ik zeg dat we die middag nog naar de konijntjes gaan kijken. Eenmaal daar aangekomen worden de konijntjes bewonderd en geaaid, en Lief schroeft de buitenren uit elkaar, helpt met de konijntjes vangen, vervoert de hokken naar de bus. Eenmaal weer thuis dragen we alles naar achter en maakt Lief in 2 uurtjes een konijnenren in de kippenren...
Het ontroert me nog als ik het zo opschrijf...
Want Lief had ook 'nee' kunnen zeggen, en het onderwerp uit z'n gedachten kunnen bannen.
Hij had me 'mijn zin' kunnen geven, zonder het verder uit te praten.
Hij had ook alleen 'ja' kunnen zeggen, en het me voor de rest zelf laten uitzoeken hoe ik alles hier kreeg.
Maar m'n lieve Lief kiest er voor om een stap verder te gaan. Hij biedt aan om mee te gaan, te helpen en er tijd in te investeren. Hij helpt me met denken hoe we het het beste kunnen doen met de hokken, en vangt de konijnen voor me als het mij niet lukt.
En ik zie, proef, voel zoveel liefde in dat alles...
Ik zie zo m'n Hemelse Vader in hem...
Het ontroert me zo...
Tegelijkertijd houdt het me een spiegel voor in ons huwelijk, ga ik ook zo met hem om? Als hij bij zijn redenen gebleven was, en ik naar de eigenaresse had moeten mailen dat het niet door zou gaan, had ik dat met dezelfde opoffering, toewijding en liefde kunnen doen?
Dankbaar zijn alleen, is niet genoeg....
Iemand zei eens tegen me; het is juist goed als kinderen zien dat hun ouders ook wel eens onenigheid hebben, daar leren ze van voor later in hun eigen relatie, je kan het voor ze proberen te verbergen, maar ze merken het toch aan de blikken en de sfeer in huis. En dat is zo waar.
Nu hebben wij (gelukkig) bijna nooit ruzie (als wij een woordenwisseling hebben, dan hebben we volgens de kinderen 'ruzie' ;-) en kunnen we gelukkig (bijna!) altijd over alles wel samen praten, en als dat niet zo is, dan is dat een teken dat er iets goed is misgegaan.
Ik vind het altijd fijn en leerzaam om na zo'n moment (of dagen ;-( ) onszelf de spiegel voor te houden waarom en hoe het kwam dat we zo reageerden en/of deden. Vaak reageer je nl vanuit een soort aangeleerd gedrag en/of hoe je het vroeger in je jeugd hebt meegekregen.
Hoe pijnlijk die spiegel ook kan zijn, het is zo waardevol om er leering uit te halen.
Job heeft nog dágen na het ophalen regelmatig met een zucht naar de konijntjes staan kijken; 'Ik ben toch ZO blij dat papa 'ja' gezegd heeft he mam'.
En tegen Lief: 'Pap, ga jij nu niet van de konijntjes genieten dan?'
Lief: (met een lachje en na enig nadenken) 'Nou, als ik jullie er van zie genieten, dan geniet ik ook wel een beetje (mee) hoor' ;-)
En zo is het.
*Later deze week meer over deze 2 nieuwe vriendinnetjes*
Gister had ik onverwachts (Job en Loïs gingen met opa en oma mee) een paar uurtjes samen met Sara. We besloten om het geplande bezoek aan een tuincentrum met z'n allen, dan samen te doen, en op de valreep ontstond het idee om daarna samen te gaan picknicken. Sara pakte pakjes drinken en chipjes in, en we vertrokken. Eerst naar het tuincentrum waar we een paar eenjarige bloeiers kochten, een komkommerplant en 'ogenmeloen-plant' voor het moestuinproject en nog wat zaden.
Daarna reden we naar de dijk, waar het heerlijk rustig was. We liepen het trapje op, naar de andere kant van de dijk bij het water waar een flinke wind stond. We kwamen tot de ontdekking dat we toch nog een kleed vergeten waren, maar dat gaf niet, m'n sjaal bracht uitkomst.
Bij het water vonden we nog een geweldige vondst, en Sara die erg van kleine mooie details houdt, bewonderde het eerst eens uitgebreid, en stak em toen in haar zak ;-)
Ik heb ontzettend genoten van m'n meisje, van haar gekke, grappige lieve ideeën, haar aanstekelijke slappe lach en die mooie lieve pret-oogjes!
Het was echt heerlijk om samen zo te lachen om (n)iets, samen lagen we in het gras, luisterend naar de wind, de zee en elkaar.
Op het laatst kwam ze op het geweldige idee om van de (korte kant van de) dijk af te rollen, en daar zeg je natuurlijk geen nee tegen, ook al ben je 28...nou ja... ik tenminste niet ;-)
En dus rolden we naar beneden, achter elkaar aan, en hand in hand, tot we de tel kwijt waren en ik besefte dat ik geen idee van tijd meer had. Een blik op m'n telefoontje leerde me dat het allangggg kooktijd was.
Oef, Lief moest die avond weer op tijd weg, dus dat ging ik niet meer redden. Dus reden we snel naar huis, plukten uit de moestuin een salade bij elkaar, en aten frietjes.
's Avonds bij het bekijken van de foto's genoot ik nog na van de heerlijke middag, voelde ik een grote dankbaarheid voor het feit dat ik zo('n) jong(e) moeder mag zijn van (o.a ;-)) zo'n heerlijk meisje.
