Al een paar jaar wilde Loïs graag een hond. We pasten wel met enige regelmaat op hondjes van vrienden, en ze werkt al nu al bijna 2 jaar bij een dierenverzorgingscentrum in de buurt waar ze meestal voor de honden zorgt, maar dat is toch anders dan een eigen hond. (Ik noem haar wel eens gekscherend onze 'hondenfluisteraar', omdat ze het gedrag en karakter van honden zo kan interpreteren en beschrijven alsof het mensen zijn ;-)
Ik zag een hond in combinatie met mijn gastouderopvang niet zitten, en zei dan; 'als ik een andere baan heb, dan kunnen we na gaan denken over een hond'. Toen ik dus begin vorig jaar de knoop doorhakte om te stoppen als gastouder, was dat het eerste waar ze me (opgelucht) aan herinnerde.
De tijd rond de wisseling van banen was stressvol voor me en de honden-wens verdween wat naar de achtergrond. Maar ik zag hem nog steeds met regelmaat in haar ogen ;-)
Dus checkte ik de websites van asielen in de provincies om ons heen, maar er stonden weinig honden op, en de honden die er op stonden waren niet geschikt voor onze situatie. Ondertussen keek ik eens op marktplaats. We zeiden tegen mensen in onze omgeving dat we op zoek waren naar een hond, en vroegen af en toe 'es rond. Ik wilde liefst dat er een hond op ons pad zou komen, dat zou het mooiste en het makkelijkste zijn, vond ik. Dat de hond jou vindt, ipv jij de hond.
Maar dat gebeurde niet.
Ik had dan ook wel een voorzichtig wensenlijstje...geen pup....geen grote hond...geen enorm waakse/drukke hond...geen bijterige hond...
Na de zomervakantie werd het tijd voor meer actie, en ik maakte een account aan op verhuisdieren.nl
Ik maakte een zoekprofiel aan, en binnen een mum van tijd hadden we tig mailtjes met allemaal kanshebbers, die binnen ons gezochte profiel zouden passen.
We kozen er eentje uit om op te reageren, en werden gevraagd om een (enorme) vragenlijst in te vullen, en foto's en filmpjes te maken van ons huis en tuin. Prima. Deden we.
Na een paar dagen tussen hoop en vrees kregen we een mailtje dat het hondje naar een beter passende match was gegaan. Dat patroon herhaalde zich nog een aantal keer.
Het viel me op dat er veel hondjes worden aangeboden die vanuit het buitenland (vaak van de straat of uit een dodingasiel) naar hier zijn gehaald, en dan via een stichting worden herplaatst. Er stonden ook wel een aantal honden op die via een particulier een nieuw baasje zochten, en daar waren ook vaak veel reacties op.
Een hondje uit het buitenland... is dat wel zo'n goed idee...? Je hoort daar veel verschillende verhalen over, en vaak hebben die wel een 'rugzakje'...en niet te vergeten; we willen er wel voor gaan, maar hebben, behalve Loïs dan, nog heel weinig ervaring met verschillende honden, hoe maak je dan een goede keus?
Ondertussen reageerde ik weer eens op een hondje, ik had inmiddels een standaard mailtje staan, wat ik als kennismaking stuurde. En voor het eerst vroegen ze meer informatie en werd ik 's middags gebeld, om verder te praten. We waren de 28ste die reageerde, maar toch wilden ze ons als eerste kennis laten maken. Liefst zo snel mogelijk, ivm de andere geïnteresseerden.
Dus dat weekend reden we naar Almelo, en maakten we kennis met een verlegen hondje, afkomstig uit Spanje, die nog niet geblaft had in de opvang, erg van aandacht van mensen leek te houden en goed met de meeste honden samen ging. We waren al snel 'om', en de medewerkers hadden gezien dat ze goed op ons reageerde, en omdat we van zo 'ver' kwamen en ze geen grote problemen verwachten bij dit hondje, mochten we haar die dag meenemen.
En dus ging Nena, 3 weken voor kerst, met ons mee naar huis, en begon het wennen aan elkaar. Ik had vaak app contact met een vriendin die door de jaren heen ook al veel hondjes uit het buitenland een nieuw thuis heeft gegeven, zij kon veel tips geven en mee denken, en ook de dames van de opvang in Almelo waren bereikbaar voor vragen.
Nena 'ontdooide' goed, en is inmiddels al goed ingeburgerd in ons gezin. Michal, Loïs en ik zijn nu 2x met haar naar een training met haar geweest, en het is leuk en interessant om meer te leren over honden en hun gedrag in het algemeen, en over het gedrag van Nena.
Inmiddels hoort ze er al helemaal bij, en ben ik blij dat we het avontuur zijn aangegaan ;-)
Ik zag een hond in combinatie met mijn gastouderopvang niet zitten, en zei dan; 'als ik een andere baan heb, dan kunnen we na gaan denken over een hond'. Toen ik dus begin vorig jaar de knoop doorhakte om te stoppen als gastouder, was dat het eerste waar ze me (opgelucht) aan herinnerde.
De tijd rond de wisseling van banen was stressvol voor me en de honden-wens verdween wat naar de achtergrond. Maar ik zag hem nog steeds met regelmaat in haar ogen ;-)
Dus checkte ik de websites van asielen in de provincies om ons heen, maar er stonden weinig honden op, en de honden die er op stonden waren niet geschikt voor onze situatie. Ondertussen keek ik eens op marktplaats. We zeiden tegen mensen in onze omgeving dat we op zoek waren naar een hond, en vroegen af en toe 'es rond. Ik wilde liefst dat er een hond op ons pad zou komen, dat zou het mooiste en het makkelijkste zijn, vond ik. Dat de hond jou vindt, ipv jij de hond.
Maar dat gebeurde niet.
Ik had dan ook wel een voorzichtig wensenlijstje...geen pup....geen grote hond...geen enorm waakse/drukke hond...geen bijterige hond...
Na de zomervakantie werd het tijd voor meer actie, en ik maakte een account aan op verhuisdieren.nl
Ik maakte een zoekprofiel aan, en binnen een mum van tijd hadden we tig mailtjes met allemaal kanshebbers, die binnen ons gezochte profiel zouden passen.
We kozen er eentje uit om op te reageren, en werden gevraagd om een (enorme) vragenlijst in te vullen, en foto's en filmpjes te maken van ons huis en tuin. Prima. Deden we.
Na een paar dagen tussen hoop en vrees kregen we een mailtje dat het hondje naar een beter passende match was gegaan. Dat patroon herhaalde zich nog een aantal keer.
Het viel me op dat er veel hondjes worden aangeboden die vanuit het buitenland (vaak van de straat of uit een dodingasiel) naar hier zijn gehaald, en dan via een stichting worden herplaatst. Er stonden ook wel een aantal honden op die via een particulier een nieuw baasje zochten, en daar waren ook vaak veel reacties op.
Een hondje uit het buitenland... is dat wel zo'n goed idee...? Je hoort daar veel verschillende verhalen over, en vaak hebben die wel een 'rugzakje'...en niet te vergeten; we willen er wel voor gaan, maar hebben, behalve Loïs dan, nog heel weinig ervaring met verschillende honden, hoe maak je dan een goede keus?
Ondertussen reageerde ik weer eens op een hondje, ik had inmiddels een standaard mailtje staan, wat ik als kennismaking stuurde. En voor het eerst vroegen ze meer informatie en werd ik 's middags gebeld, om verder te praten. We waren de 28ste die reageerde, maar toch wilden ze ons als eerste kennis laten maken. Liefst zo snel mogelijk, ivm de andere geïnteresseerden.
Dus dat weekend reden we naar Almelo, en maakten we kennis met een verlegen hondje, afkomstig uit Spanje, die nog niet geblaft had in de opvang, erg van aandacht van mensen leek te houden en goed met de meeste honden samen ging. We waren al snel 'om', en de medewerkers hadden gezien dat ze goed op ons reageerde, en omdat we van zo 'ver' kwamen en ze geen grote problemen verwachten bij dit hondje, mochten we haar die dag meenemen.
En dus ging Nena, 3 weken voor kerst, met ons mee naar huis, en begon het wennen aan elkaar. Ik had vaak app contact met een vriendin die door de jaren heen ook al veel hondjes uit het buitenland een nieuw thuis heeft gegeven, zij kon veel tips geven en mee denken, en ook de dames van de opvang in Almelo waren bereikbaar voor vragen.
Nena 'ontdooide' goed, en is inmiddels al goed ingeburgerd in ons gezin. Michal, Loïs en ik zijn nu 2x met haar naar een training met haar geweest, en het is leuk en interessant om meer te leren over honden en hun gedrag in het algemeen, en over het gedrag van Nena.
Inmiddels hoort ze er al helemaal bij, en ben ik blij dat we het avontuur zijn aangegaan ;-)
