Jonathan
† 31-08-2003 ~ 31-08-2016
'Mijn lieve kind,
toen 't moeilijk was,
toen heb ik jou gedragen.....'
Toen we op Texel voor de laatste keer over het strand liepen voor we naar huis zouden gaan, bedacht ik me, dat ik je naam nog niet had geschreven in het strand. Ik keek op, en zag Lief lopen, met je zusje op z'n schouders. En meteen zongen bovenstaande woorden in m'n hoofd.
Ik schreef je naam niet in het zand.
Ik hurkte, en maakte deze foto.
En gaf deze bemoediging een plaats in m'n hart.
Toen ik met een lotgenootje besprak dat we de verjaardag van Job op deze dag vieren, zei ze 'Het is zo mooi om te ervaren dat je verdriet gedragen wordt door je geluk. En dat beide emoties naast elkaar kunnen bestaan zonder elkaar te hinderen.'
En ik herkende mijn gevoel in haar woorden.
Vandaag wordt onze Job alweer 13 jaar!
Het cliché dat het de jaren snel gaan is zo waar, het vliegt me soms wel eens aan.... ;-)
En hoewel dit een leeftijd is met uitdagingen op veel andere vlakken in de opvoeding, is het zo mooi om te zien hoe de kinderen groeien op hun eigen manier.
Hij is dol op z'n kleinste zusje, en plaagt haar ook heel graag, gaat naar de 2e klas van het VO en heeft nog steeds z'n aquarium met vissen ;-)
Begin dit jaar vertelden onze vrienden dat ze een weekje vakantie op Texel hadden geboekt in de zomervakantie. Sinds een paar jaar gaan we samen met hen op vakantie, maar dat is meestal een beetje last-minute. Maar ons leek een weekje Texel ook wel wat, en dus boekten we ook een huisje in die week. Als kind, volgens mij was ik een jaar of 12, ben ik een keer op Texel op vakantie geweest. Wat ik daar nog van wist was dat we mee waren gevaren op zo'n vis kotter en dat ik een middagje ging fietsen samen met m'n broer en dat er veel wind stond. Dat het eigenlijk altijd waait op Texel.
En ik dacht dat we Texel in een weekje wel zouden hebben gezien, dus leuk voor een keertje.
Dat laatste had ik dus heel erg mis ;-)
Na een, voor ons doen, lange autorit, kwamen we aan in het huisje. Die avond maakte ik meteen al plannen op basis van zo'n plaatselijk krantje wat er die week te doen zou zijn. Onze vrienden haakten daar dan bij aan, als het bij hun ook uitkwam. De zus van m'n vriendin woont ook op Texel, naast het vakantiepark, dus daar waren we ook regelmatig te vinden, en dat gezin ging ook regelmatig mee met onze uitstapjes.
Omdat we zulk goed weer hadden, zijn we veel naar het strand geweest. De eerste keer liepen we eerst een stuk door de duinen, waar de heide prachtig bloeide!
Op Texel is ook een stuk bos aangeplant, 'De Dennen' heet dat, en daar zijn we ook nog wezen wandelen. Daar zag Michal dit schattig gebouwde hutje ;-)
Op woensdag vierde Michal haar derde verjaardag! We haalden taart, en hadden cadeautjes. Bij gebrek aan kaarsjes, zetten we lucifers op de taart die ze uit mocht blazen, dat viel nog niet mee ;-) Daarna gingen we naar Eco Mare, waar we zeehondjes bewonderden. En in het gedeelte met aquaria hebben we ook heel veel tijd doorgebracht, dat is iets wat al onze kinderen erg leuk vinden.
Het werd erg heet die dag, dus daarna zijn we weer naar het strand gegaan, en aan het eind van de dag hielden we een pannenkoekenfeest bij onze vrienden.
Met onze museumkaarten bezochten we ook Kaap Skil. Sara wist dat daar die beroemde japon lag, de 'Garde Robe', die onlangs was gevonden op de zeebodem. Maar helaas, die was maar tijdelijk te zien geweest, en wordt nu onderzocht. Ik had expres de dinsdag uitgekozen om er heen te gaan, omdat ik gelezen had dat er die dag activiteiten en vrijwilligers waren. En ja hoor, in de juttersschuur was er iemand die bij verschillende juttersvondsten wat wist te vertellen. Bijv. het bakje met de speentjes in, die door een jongetje in Engeland in zee waren gegooid, op weg naar een ander kindje, omdat hij te groot was geworden voor een tut, met een briefje erbij. De jutter heeft het ventje een berichtje gestuurd dat zijn speentjes op Texel aangespoeld waren. De gekste juttersvondsten zag je, en natuurlijk héél veel flesjes, ooit met een briefje erin de zee over gestuurd; wel een hele wand vol! De meisjes mochten touwslaan, en maakten een springtouw die ze mee mochten nemen. En dan waren er nog die 'oude', zoals vroeger ingerichte huisjes, waar vrijwilligers zaten te breien of visnetten te breien, met hun verhalen.
Van het zon-zee-strand hebben we allemaal het meest genoten. We hadden een paar dagen dat het rond de 30 graden was. Ik kan daar niet zo goed tegen, en mijd strand dan meestal het liefst, maar vanwege het verkoelende windje én het feit dat er bij het huisje en op het park niets te doen was, gingen we dus elke dag naar het strand. Het strand bij de vuurtoren was m'n favoriet. Ik heb wat met vuurtorens ;-) ze stralen iets uit van stabiliteit en rust ofzo wat me aantrekt. De kinderen zochten zeesterren en heremietkreeftjes die ze verzamelden in hun in modder uitgegraven badjes.
Wist je dat zeesterren kunnen stikken? Volgens de kinderen wel, in elk geval, als je zo'n zeester een tijdje op je hand had, krulde het z'n poten, en dan 'had ie bijna geen lucht meer', dus spurten ze weer naar het badje zodat ie weer kon relaxen. Toen ik opperde dat ik het wel leuk zou vinden om een gedroogd exemplaar mee naar huis te nemen, keken ze me alle drie verbijsterd aan; 'maar dan gaat ie dood?!' O ja. Nou, dat deden ze echt niet hoor. Ja, als ze een dode zouden vinden, mocht ik die hebben. Maar die vonden ze niet. En aan elk eind van de dag, brachten ze al hun vondsten weer terug in de zee.
En toen kwam het eind van de week, en merkte ik, dat hoewel de bergen in de Ardennen me ook altijd weer zo verwonderen, er voor voor mij toch niets gaat boven een wijdse zee met strand, schelpen en een fris briesje. En ja, dat heb je in Zeeland ook. Toch vond ik Texel anders, en als het niet zo'n eind rijden was, ging ik er vanaf nu zeker vaker heen.
Dus het zal zeker de laatste keer niet geweest zijn dat we op Texel zijn geweest!
