Een blogje over onze kort-weekend-huifkarvakantie bij 't Hoefijzer in Zwiggelte! Het was een hele ervaring! We hadden er naar uitgekeken; met een eigen huifkar en paard er op uit trekken, sjonge, als fans van 't Kleine huis op de prairie leek ons dat wel wat.
Na geinstrueerd te zijn, gingen we ervan door, met prachtig weer.
Ik vond het stik spannend. Sara mende, en Micha ging af en toe bij het paard lopen als het nodig was. Ik zat in de wagen met de kleine, en probeerde tegelijk kaart te lezen en de bijna-peuter in de kar te houden ;-)
Zo kwamen we bij een camping aan in Orvelte, we reden bijna te ver, en toen Micha het paard hielp met de scherpe bocht, stapte ze op Micha's teen. Au. Het paard ging in de wei, en wij uitrusten. Sjonge, zo relaxed was het anders niet ;-) (je moet zoveel tegelijk in de gaten houden) maar wel leuk.
Micha zat met z'n voet omhoog, maar het leek mee te vallen. De camping-eigenaresse was een hele leuke vrouw, en we stonden op een heerlijk plekje. Slapen in de huifkar, met veel muggen ;-) maar gezellig.
De dag daarna hebben de kids nog veel gespeeld met de leuke skelter die ze daar hadden. Daarna moest het paard weer ingespannen worden. Daar had ze niet zo'n zin in, het lukte zelfs de camping-eigenaresse niet, en dus moest de baas erbij gehaald worden. Ik vond het maar spannend toen we de weg opgeholpen waren, en het weer alleen moesten doen.
Het eerste stuk ging goed, maar ze ging steeds bokken als ze moest stoppen, en was na een tijdje zelfs bijna niet meer te stoppen. Het werd een beetje onverantwoord zo, dus ik belde met de eigenaar. Die gaf nog wat tips, maar ze had duidelijk haar dag niet, dus uiteindelijk is er iemand gekomen die met ons mee is gereden
(eerst kreeg het paard van hem een heropvoedingscursus van 10 minuten in stop, ho, hooooo ;-) tot ze echt.bleef.staan.) terug naar de camping bij de eigenaar.
Eenmaal daar begon het te regenen...en dat stopte niet meer. Michal was niet meer te houden, zolang in de kar ;-) dus hadden we 's avonds een heel vies dreumesje.
Weer slapen in de huifkar, met de regen tikkend op het zeil. De dag erna mochten we met een ander paard en huifkar nog een tochtje maken (het bleek dat het paard al een paar weken zo niet in haar hum was) maar het was nog steeds heel druilerig weer, dus besloten we eerst met de auto naar het museumdorp Orvelte te gaan. We waren wat te vroeg, maar dat gaf niet, we liepen eerst het avontuurlijke houten pad van Theodoor. Dat was leuk, daarna het museumdorpje in. We kochten nog kniepertjes (nog nooit op, lekker!) en een zak met snoepgoed van vroegah.
Terug bij de huifkar regende het nog steeds, dus besloten we in te pakken en de 3 uur durende terugreis te gaan maken. Sjonge, wat een intensieve, maar ook leuke ervaring zo met z'n allen. ;-) Tja, ook vakantie is een stukje van het echte leven, en dat gaat niet altijd feilloos. Maar we waren en deden het samen, met z'n allen, en het kwam goed ;-)
Vandaag zaten er weer een paar brieven bij de post van de pastors van het project waar kinderen aan deelnemen. Compassion werkt samen met de locale kerken, en de pastors hebben daar vaak een belangrijke plek in wb de leiding van het project. Ik kan me herinneren dat ik vorig jaar op Grootnieuwsradio in een bepaalde rubriek iemand over zo'n brief hoorde vertellen, en die vond dat zo'n onzin, geldverspilling. Hij had zelf liever, dat ipv zo'n brief, de pastor een potje voetbal zou spelen met zijn sponsorkind bijv. Nou heeft iedereen natuurlijk een eigen mening, maar ik was zo niet met hem eens! De brieven van de pastors zijn vaak heel informatief, ze geven je een extra kijkje, door de ogen van de pastor, naar het project en de leefwereld van je sponsorkind. Ik vind dat zelf heel waardevol, en refereer er altijd over als ik het kind weer een persoonlijke brief schrijf. Bijv. 'Ik heb een brief gekregen van de pastor van je project, X.Y, en hij schrijft dat er 140 kinderen naar het project komen, en dat jullie elke week tekenles krijgen. Ik vond het een informatieve brief, leuk om te lezen. Bedank en groet de pastor van mij.' Ofzoiets ;-)
Bijna altijd beschrijven de pastors als eerste de gemeenschap/dorp/stad/omgeving, en de problemen waar ze mee te maken krijgen. En wat ze er aan doen.
Een paar stukjes uit de pastor brieven van vandaag: De pastor van Luis uit Colombia schrijft dat ze 270 kinderen in het project hebben momenteel, maar dat ze er 600 willen gaan opvangen. Hij beschrijft het project (gebouw, ruimtes) en wat de kinderen doen/eten als ze er zijn. Een van de dingen is dat ze met elkaar een groentetuin hebben, en dat ze de verjaardagen van de kinderen vieren met piñatas, taart en koekjes. Verder schrijft hij dat het brieven sturen naar de kinderen heel belangrijk is, dat ze zich geliefd voelen en dat ze er trots op zijn. Hij zegt dat sommige kinderen hem de brieven laten zien, als hij op huisbezoek komt.
De pastor uit de Philipijnen, waar Lara in het project zit, schrijft dat de meeste kinderen uit het project horen bij de Bagobo en Moslim stammen. Eerst was het moeilijk om goed contact te krijgen met de moslim-ouders vanwege hun (andere) geloof, maar nu gaat het goed, en is hij welkom in hun huis. (Vraag voor de volgende brief: bij welke stam hoort Lara?) En dan nog de pastor brief van het project in Tanzania van Sara, hij schrijft over het brieven schrijven naar de kinderen: 'De kinderen zijn opgewonden (blij) en gemotiveerd als ze regelmatig brieven krijgen van hun sponsors. Daarom vragen we dringend aan de sponsors om te (blijven) schrijven, want dat houdt het lichtje van hoop brandend in de harten van de kinderen.' Wow ♥
***
Vanavond heb ik een brief van Mirna (15) uit Honduras beantwoord die ik onlangs schreef. Ik schrijf nu bijna een jaar met haar, en heb haar leren kennen als een leuke tienermeid, die gezellig en open schrijft. 'Ik ben heel dankbaar voor de zegeningen die ik heb ontvangen dankzij jou >> die eer is voor haar sponsor eigenlijk ;-) Ik heb een tandarts controle gehad op het project, en ook heb ik schoenen en schoolbenodigdheden gekregen die ik heel goed kan gebruiken. Ik wil je vertellen over het project. Het is een hele speciale plek, waar ze me sinds ik klein was, hebben onderwezen over het leven van Jezus. Het project is een gebouw met 6 lokalen, een uitgebreide bibliotheek waar we gebruik van mogen maken, en er is ook een hele ruime groene zone waar we spelen en spelletjes doen. Er zijn veel tutors die ons Bijbellessen geven.' Erg leuk, zo'n inkijkje op een project in Honduras ;-) verder vraagt ze me nog of ik nog kinderen in andere projecten sponsor. Ze is de eerste die daar naar vraagt eigenlijk. Ik heb haar erover terug geschreven, en ben benieuwd naar haar antwoord/gedachten daarover.
***
Onlangs kreeg ik een brief van Sisil (10) uit Indonesië. Ik was erg verrast door haar tekening; ze had ons gezin getekend, met haarzelf erbij, in tekenfilm/striptekening-stijl. Echt knap, de kinderen vonden het ook leuk om te zien!
***
Dit is Esidras (11) uit Rwanda, ik schrijf nu 3 jaar brieven met hem. Ik heb ook nog een meisje van die leeftijd uit Rwanda, en tot nu toe ontvang ik veel standaard en korte brieven van hen. Ze schrijven allebei nog niet zelf, dat scheelt ook. Maar afgelopen week kreeg ik een brief van hem, en daarin beschreef de medewerker een beetje een dag van Esidras: 'Ik ga 's morgens naar school van 8 uur tot kwart voor 12, en 's middags help ik mijn ouders met werkzaamheden thuis, zoals water halen. De kinderen die 's morgens niet naar school zijn geweest, gaan 's middags van half 1 tot half 5. Als je deze dag 's morgens bent geweest, moet je de andere dag 's middags. We zijn sorghum en bonen aan het oogsten.' Interessant; zo'n inkijkje in het leven van een 11 jarige jongen in Rwanda. Ik heb hem vandaag terug geschreven, en daarin een dag uit het leven van onze kinderen beschreven. Hier zie je de foto's die ik heb van Esidras van (links naar rechts) 2012-2015. Afgaande op zijn gezicht op de foto's, is op de foto gaan niet zo zijn favoriete bezigheid op het project ;-)
***
Het was al een tijdje stil in de brievenbus wb brieven van kinderen waar ik mee schrijf via Amerika, maar vandaag was de dag!! Wel 8 enveloppen zaten er bij de post. Eindelijk een eerste brief van Emmanuel uit Ghana en Rose uit Togo. Alle brieven waren in mei geschreven, behalve die van Juan (13) uit Nicaragua. Die dateerde van april. Het is zijn 2e brief. Hij schreef verdrietig nieuws; zijn vader is een paar maanden geleden overleden. Zijn moeder blijft achter met 3 zonen en een dochter. Ik ben er stil van en moet de hele dag al aan hem denken. Net 13, en dan je vader verliezen. Ik wilde hem meteen terugschrijven, maar bij nader inzien besloot ik toch eerst er een dag over na te denken, en een paar keer voor hem te bidden, en ideeen te zoeken voor Bijbelteksten of andere mooie engelstalige of spaanstalige tekst of lied om hem mee te bemoedigen.
Er is al wel een antwoordbrief naar Rose onderweg!
***
Afgelopen week zat er ook een leuke brief van Ruth uit Kenia bij de post. Ze is afgelopen week juist 4 jaar geworden. Ik vond deze brief erg leuk omdat de voorkant bestaat uit een soort verhaal over het kind, dat persoonlijk wordt gemaakt door de dingen die men in vult samen met het kind. We lazen dat Ruth wel 3 km van school woont, en daar gaat ze te voet heen. (Onze kinderen moeten 2 km fietsen, en waren daar wel even stil van.) Zo'n klein dapper ding ;-) Verder weten we nu ook dat haar beste vriendinnetje Linah heet, en wat ze het leukste vindt op school: de lieve juffen! ;-)
