Afscheid van little miss sunshine...

Eigenlijk weet ik niet eens waar ik moet beginnen,
ik vind het nog steeds zo ongelofelijk...
Ruim een jaar ben ik haar schrijfsponsor geweest...
Afgelopen week werd ik gebeld door iemand van Compassion,
dat ons jongste schrijfkindje Susan van 4 jaar uit Uganda, 2 weken geleden is overleden.
Ze is verdronken. Ze ging water halen met haar vriendinnetjes,
omdat het nu de regentijd is in Uganda is het nogal slikkerig, en slierde ze uit....
Haar vader was de moeder op gaan halen uit het ziekenhuis... die was net bevallen...

Elke keer als ik naar dat lieve lachende gezichtje, die vrolijke bolle wangetjes en die mollige armpjes kijk, -net als onze Loïs- dan huilt mijn hart... wat zullen die ouders zich verscheurd voelen.
(ook al hoort de dood in Uganda -ook van baby's en kinderen- meer bij het leven dan hier bij ons in het westen, op die manier dat bijna elke familie er wel mee te maken krijgt)
Dit weekend mag ik een afscheidsbrief naar de familie schrijven, 'dat wordt altijd erg gewaardeerd'....
De juiste woorden vinden lijkt me best moeilijk...

  Gister hoorde ik dat een kennis van een familielid haar kindje in de moederschoot verloor. Ze was ongeveer net zover zwanger als ik. Het kindje leefde al een tijdje niet meer hadden ze gezien op de echo. Elke keer als ik mijn baby voel bewegen, koester onder mijn handen, gaan mijn gedachten naar haar, naar haar kindje dat niet meer schopte... Dat zo stilletjes, levenloos geboren is...   Heer, omring hen met Uw liefde, mogen ze schuilen onder Uw vleugels van troost en barmhartigheid....

Elkaar tot zegen zijn in het huwelijk

Afgelopen week zag ik dit filmpje bij haar.

Het filmpje duurt maar 3.5 minuut, maar ze zegt heel veel waardevolle dingen in zo'n korte tijd.

Zomaar wat dingen die mij aanspraken:

- Help mij om een zegen te zijn voor mijn man.

Ik wil voor God de beste vrouw zijn voor mijn man, in de Heere.

- Dus als ik fout ben, snel toegeven, niet koppig erover doen,

maar mijzelf vernederen en vergeving vragen.

- Geloven in het BESTE in hem.

(ja ook, of vooral, als je met anderen bent, of over je man/huwelijk praat)

- En als vrouw open staan voor de zorgen die je man draagt,

en gevoelig zijn voor elkaars noden, elkaar bestuderen.

- De zwakheden van de ander kennen, en ipv hem te verachten om zijn zwakheden,

je realiseren dat de ander hulp nodig heeft op dat gebied.

...en God maakte een hulp voor Adam, die bij hem pastte.

Eigenlijk is het heel mooi dat we elkaar aanvullen,

daardoor ben je een team.

Te vaak zien we de onmogelijkheden van de ander als tekortkoming

(en zijn we daar zelf wel vaak goed in, vandaar dat onbegrip).

Proberen we onze man 'bij te schaven' of ze te leren dingen op ónze manier te doen.

Dat kan handig zijn, en misschien in 10% van de gevallen nodig (denk bijv. aan een bepaalde manier om

met een kind om te gaan/te reageren of iets op financieel gebied) maar in al die andere gevallen (maakt het uit of een onderbroek aan 1 of 2 knijpers opgehangen wordt, en of een kind een keer een dagje een iets minder matchende kleding-combinatie aan heeft omdat papa het heeft aangekleed? ;-) geven mannen hun eigen unieke invulling aan de dingen die ze doen, en hoe ze ze doen.

Soms vind ik het best lastig dat we als man en vrouw zo verschillend kunnen zijn en denken/reageren,

-en sommige dingen/onderwerpen in je relatie zijn en blijven nu eenmaal een uitdaging ;-) -

maar dit filmpje hielp me weer even om bepaalde dingen in het, voor mij, juiste perspectief te zien.

Een volkje van niks ~ Sjawoeot

Heel lang geleden hadden de mensen geen wetten. Ieder deed gewoon wat hij of zij zelf goed vond. God zag, dat het zo niet goed was en besloot de mensen zíjn wet te geven. Maar God wilde de mensen zijn wet niet opdringen, ze moesten het zelf willen. Aan een wet die je opgedrongen wordt, heb je niets, vond God. Eigenlijk vond God 'wet' ook niet zo'n mooi woord, het klonk zo verplicht, alsof er alleen maar dingen in staan, die móeten.

Gods wet was meer een hulpmiddel,

of een richtingaanwijzer,

of een hekje langs de afgrond -

zoiets, iets waar je wat aan hébt.

Om te beginnen vroeg God aan de kinderen van Esau, de Edomieten, of ze zijn wet wilden hebben. "Misschien wel", antwoordden ze, "hangt er vanaf, wat er in staat."

"Nou, bijvoorbeeld; sla niemand dood,"vertelde God. Maar zo'n wet wilden de Edomieten niet. "O nee!" riepen ze hard, "dat is niets voor ons, wij leven van het zwaard." En God ging verder met zijn wet. Dan niet, dacht hij.

God kwam bij de Moabieten en de Ammonieten en vroeg of zíj zijn wet wilden hebben.

"Wat staat daar allemaal in?" vroegen de Ammonieten en de Moabieten. 'Blijf trouw aan de mensen van wie je houdt, bijvoorbeeld," zei God. "O nee, dan kunnen we uw wet niet aanvaarden," antwoordden ze. "Onze eigen vader en moeder waren ontrouw aan elkaar."

Daarna ging God naar de Jismaëlieten. 'Willen jullie soms mijn wet?" vroeg Hij. 'Wat staat erin," vroegen ze wantrouwig. 'En eh.... het is toch wel gratis he?"

"Er staat bijvoorbeeld in: steel niet," vertelde God. En ook de Jismaëlieten zagen ervan af. Daar konden ze niet aan beginnen.

Zo ging God alle zeventig volkeren langs, die er op aarde woonden en geen van allen wilden ze zijn wet.

Toen kwam God bij het laatste volkje, Israël. Het was een volkje van niks, het was eigenlijk niet meer dan een troepje uit Egypte ontsnapte slaven, dat een beetje doelloos door de woestijn zwief. 'Willen jullie mijn wet soms, " vroeg God een beetje aarzelend na alle afwijzingen. En zonder één vraag of bedenking antwoordde Israël: 'Graag, wat er ook in staat! En we zullen alles zo goed mogelijk doen."

Opgetogen en vrolijk zei God: "Kom dan met zijn allen naar de berg Sinaï, dan maken we er een groot feest van. En op de top van die berg geef ik Mozes, jullie leider, mijn wet."

Zo kreeg Israël de wet. En elk jaar opnieuw vieren ze datzelfde feest.

****

Het was trouwens nog wel even een gedrang, daar bij de Sinaï. Weliswaar wilden de volkeren de wet niet hebben, alle bergen wilden wél heel graag, dat God op hun rug de wet aan Israël gaf. Zodra God tegen het volk Israël had gezegd, "kom naar de berg", gingen alle bergen op een holletje die kant uit. Hijgend arriveerde de één na de ander en ze begonnen ruzie te maken en te schreeuwen: "Ik ben geroepen!" "Nee ik!" "Hou je lelijke rotskop", riep de Karmel tegen de Tabor. "Mispunt", schold de Tabor terug. Het was een gekrakeel van jewelste. Ze gooiden zand naar elkaar en soms zelfs hele rotsblokken.

Toen kwam God erbij en eindelijk werd het stil. God keek de bergen één voor één aan en zei toen: op al jullie bultruggen staat al een altaar voor een andere god. Daar wil ik niet naast komen staan. Alleen de top van de Sinaï is nog leeg, dus die kies ik." En teleurgesteld dropen de andere bergen af.

Uit: Als een lamp voor onze voeten - verhalen bij joodse feestdagen

In deze tijd vieren de joden en veel andere mensen het Shavuot feest, (of Sjawoeot) in principe een oogstfeest, maar ook wordt met vreugde het verkrijgen (gave) van de Tora (wet) herdacht.

Vaak wordt uit het boek Ruth gelezen tijdens dit feest, waarschijnlijk omdat dit verhaal zich afspeelt in de oogsttijd.

Dat deed me weer denken aan dat mooie liedje wat ik vroeger op school leerde, en wat ik nog af en toe zing, over Ruth's keus:

Waar gij henen gaat, daar heen ga ik met u, uw volk is mijn volk, uw land is mijn land!

In zijn naam gaan wij saâm, hopend op zijn zegen.

Waar gij henen gaat, daar heen ga ik met u, uw huis is mijn huis, uw God is mijn God!

In zijn naam gaan wij saâm, hopend op zijn zegen.

Link naar plaatje

Een aantal weken geleden hebben we ook weer een sedermaaltijd gevierd, net als vorig jaar.

Het weekend daarvoor hebben we ook in onze gemeente (voor het eerst) een sedermaaltijd gehouden.

Wel bijzonder en anders om dat zo met een grote groep (ik denk dat er wel rond de 50 mensen waren) te doen. Er waren veel positieve reacties, met name ook over de diepere betekenissen die erin verweven zitten.

Pas zag Loïs een bosje peterselie in de winkel en zei ze: 'Kijk mam, daar heb je dat groene spul wat je dan in het zout water moet dopen, en op moet eten, weet je nog?' ;-)

En toen ze op Koninginnedag een schoolontbijt had, waar allemaal bakjes op tafel stonden met broodsmeersels erin, en ik zei: 'He, wat zou hier nou in zitten Loïs?', keek ze even en zei meteen; 'O, dat zijn de bittere kruiden denk ik'. Toen ik ging lachen, keek ze nog een keer en zei toen: 'Oh, nee, het is pindakaas!' ;-)

Groen

Ja, we zijn er nog ;-)

Wat heerlijk om alles weer groen te zien kleuren in de tuin!

Weet je nog dat ik zo vroeg was met zaaien...?

Toen viel er de week daarna nog een pak sneeuw...

we hebben toen wel een speciaal zeil over het tuintje gelegd om het nog wat te beschermen,

maar vooral de spinazie-zaadjes hebben het toch nogal af laten weten ;-)

De rucola, bloemzaadjes en de radijsjes zijn goed opgekomen, en de peterselie doet het wat rustig aan.

De afgelopen weken heeft Lief ook de laatste hand gelegd aan de aanbouw van het tuinhuisje achter in de tuin, want half mei verwachtten we schoonzus P. weer thuis uit Angola voor een wekenlang verlof in Nederland. Veel van die tijd verblijft ze dan in ons tuinhuisje. (Zie ook deze post en deze post over het tuinhuisje.) Vorig jaar was Lief begonnen aan een serre/aanbouwtje erachter, waar een wc en een mini-douche is gerealiseerd. Het is lastig fotograferen omdat de ruimte zo klein is ;-) Het huisje is nu ook helemaal gevoegd aan de buitenkant, het is echt leuk geworden.

Aan de achterzijde kijkt het uit op de boomgaard, en daar stonden altijd van die prachtige oude perenbomen. Helaas hebben ze die er afgelopen maanden allemaal uitgehaald, en staan er nu lange betonnen palen in de grond, waar van die strakke rijen boompjes langs komen te staan. Tja... alles voor de grote opbrengst en efficiënt werken... snap ik best, maar toch ook gewoon een beetje jammer van de nostalgie die zo'n 'ouderwetse' boomgaard uitstraalt ;-)

Door het grote glazen raam en dak van de aanbouw leent het zich goed om wat plantjes in potjes neer te zetten, als een soort 'kas-effect' zeg maar.

Eigenlijk bijna alles van wat we voor de bouw gebruikten, komt uit eigen (jarenlang opgespaarde/bewaarde/opgeslagen ;-) voorraad, zo ook het (enkel) glas, wat jarenlang ergens buiten heeft gestaan. Dat heeft er voor gezorgd dat het glas is 'aangetast' door de regen (lijkt me?) en er dus allemaal van die soort 'kalk-vlekken' op het raam zitten, die je er niet af kunt zemen. We hebben al vanalles geprobeerd; met anti-kal, groene zeep en een schuursponsje, afwasmiddel, schoonmaakazijn, glansspoelmiddel voor in de vaatwasser... maar niets lijkt te helpen of het minder te maken. Best jammer, heeft iemand van mijn lezers misschien nog een tip om te proberen?