Wakibi

Tot m'n verrassing zag ik vanmorgen dat de Ugandese bananenboer (die eigenlijk geschoold is als leraar) Godard me de helft van zijn lening al weer heeft terugbetaald, die ik hem in januari had gegeven. (Weetje nog, van de december-kalender ;-)) Ik ken hem verder niet, maar ik voelde me trots en respect op/voor hem; blijkbaar gaat het hem goed, en heeft het geld dat hij geleend had, via de investeringen zijn vruchten afgeworpen. Toen kwam ik Fatmata tegen; een prachtige 25 jarige jonge vrouw uit Sierra Leone, getrouwd en moeder van een 6 jarige. En ze zorgt ook nog voor 2 pleegkinderen. (ik denk niet dat ze daar kinderbijslag/kindgebondenbudget/pleegzorgvergoeding hebben...) Ze werkt 6 dagen in de week, 16 uur per dag. (!!) Ze verdiend dan 250 euro per maand. Ze wil graag een lening, zodat ze meer dingen kan inkopen. Ze zou graag 1000 euro per maand willen verdienen; haar toekomstdroom is om een stukje land te kunnen kopen en dat haar kind goed onderwijs krijgt.
Ik hoefde niet lang na te denken; ik legde een beetje bij het bedrag wat Godard me heeft terug betaald en leende het uit aan Fatmata.
En zo zijn er nog zoveel verhalen...

Mijn hart huilt bij het zien van de filmpjes en foto's van de bootvluchtelingen; mensen zoals jij en ik, wij, die wonen in het Europa waar zij hun leven voor wagen om daar te komen. Enthousiast ben ik over de Hulpactie bootvluchtelingen Malta die een fb-vriendin van me opstartte en natuurlijk hoop ik dat 'de hoge pieten' die de touwtjes in handen hebben op regeringsniveau er ook iets aan kunnen, willen en gáán doen om te helpen. Maar wij kunnen ook wat doen, iedereen persoonlijk. Het is niet de oplossing dat alle vluchtelingen naar hier komen. Ik denk dat heel veel mensen daar een leven op zouden kunnen bouwen, als ze maar een kans kregen, als ze maar zicht hebben om met hard werken te kunnen zorgen voor hun familie. Dat is wat ik steeds weer hoor en lees in die verhalen. En aan die kans geven, kan iedereen mee werken. Ipv deze maand weer tientallen/honderden euro's over te schrijven naar de spaarrekening, zou je kunnen overwegen om het bedrag van deze maand via Wakibi uit te lenen aan je medemens ergens anders in de wereld, die zo'n kans nodig heeft om een toekomst op te bouwen. Hij of zij kan de bootvluchteling van het komende jaar zijn....

En ja, er is altijd een risico. Het kan zijn dat je het geld niet terug betaald krijgt, omdat het je medemens niet is gegaan zoals hij of zij hoopte...
Maar als het voor de spaarrekening bedoeld was, miste je het toch al niet (ahhh, flauw ;-)).
Echt, beeldt je eens in; als iedere inwoner van Europa met een baan, 1x per jaar zo'n lening van 25 euro (ja, meer is het niet) aan een medemens zou geven via Wakibi... dat zouden wij niet merken, maar het zou een wereld van verschil kunnen betekenen voor de medemensen daar....

'We make a living by what we get,
but we make a life by what we give....'

Compassionlog #april

Deze week zat er 1 brief bij de post. Van Juan (13) uit Nicaragua, ik kreeg hem vorig jaar december toegevoegd aan m'n Amerikaanse account, ik had hem al 5 brieven gestuurd inmiddels, maar nog niets van hem gehoord. Vaak duurt dat toch even voor dat op gang komt. Al meteen had hij een speciaal plekje in m'n hart, vooral ook toen ik hoorde dat hij sinds 2008 geen enkele brief meer heeft ontvangen. 6 jaar geen brieven, da's lang in een kinderleven. Vooral als je vriendjes in het project ze wel af en toe krijgen. Maar die tijd is dus voorbij ;-) en ik vond het leuk om te zien dat hij de brief zelf had geschreven en zelfs nog een tekening had gemaakt. Ik hou zelf niet van tekenen, (ik kan het ook niet...) maar ik vind kindertekeningen altijd leuk. Het is een vrolijke brief want hij schrijft dat hij heeft genoten van z'n vakantie met zijn neefjes, want ze zijn naar het strand geweest en hebben daar gespeeld in het water. En, hij heeft lekker kip gegeten met kerst! Verder heeft hij kleding als kerstcadeau van het project gekregen en ze hebben kerst gevierd met een feestje en er waren pinatas, snoep en eten! Ik moest er wel om grinniken, hij herinnert zich deze kerst dus echt als een fijn feestje, met állemaal fijne dingen. Op de valreep deelde hij nog een Bijbeltekst: Psalm 23, 'de Heer is mijn Herder, mij ontbreekt niets'. Kanjer ;-)

***

Vandaag een 'kijkje achter de schermen'. Momenteel schrijf ik met 33 Compassionkinderen (schrijf-en sponsorkinderen dus) en om dat bij te houden heb ik een vrij strakke organisatie. Voor mijn doen dan toch ;-) In de kamer hebben we een kast staan met spelletjes, en 1 plank daarvan is gereserveerd voor mijn hobby ;-) Die plank staat helemaal vol met van die handige, plastic, geweldige stapelbare (Action)-dingen-vakjes (geen idee hoe dat heet) waarop ik de namen van de kinderen schrijf. In elk vakje ligt een schrift van het betreffende kind. In dat schrift zitten alle foto's geplakt, achterin bewaar ik zijn/haar brieven, en ik schrijf alles op wat ik het kind heb gestuurd én geschreven. Voorheen beantwoordde ik alle brieven met een handgeschreven brief terug, die ik dan in steekwoorden noteerde in het schrift. Sinds 2 maanden beantwoord ik de brieven online, en de tekst zet ik dan in een word document, in een klein lettertype. Meestal 3 brieven (of meer) op 1 A4tje, die print ik dan en plak ik in het schrift, zodat ik weet wat ik heb geschreven. Dat scheelt me veel tijd tov het schrijven met de pen. Omdat ik handgeschreven juist wel erg leuk vind, stuur ik elk kind een paar keer per jaar een handgeschreven kaart of kort briefje met een tekening van 1 van de kinderen.

***

In 2014 kreeg ik verschillende brieven van de 11 jarige Jeanette uit Rwanda. Ik schrijf met haar via Compassion NL. In haar brief van februari vorig jaar schreef ze dat ze bezig was om te leren fietsen. En in 2 andere brieven schreef ze (nou ja, ze schrijft niet zelf maar de projectmedewerker) dat ze oogst mislukt was omdat het weer te droog was/niet had geregend. Jeanette leeft met haar moeder en tienerbroer en ik had met ze te doen dat hun oogsten nu steeds mislukten en vroeg me af hoe de moeder het hoofd boven water hield. In overleg met Micha besloot ik een gift te sturen (50 euro). Eind 2014 hebben we dus die gift overgemaakt. Afgelopen week kreeg ik een brief van Jeanette met deze foto's erbij. De gift had ze in december gekregen, en ze was er heel blij mee; ze had er een fiets van gekregen. Ik was helemaal verbaasd. Ik had een foto verwacht met olie, meel en rijst ofzo, of een stel kippen, maar niet met een fiets. Blijkbaar is er nog een andere bron van inkomsten, waardoor ze te eten hebben, en konden ze het geld dus besteden aan een fiets. Dat is alleen maar een goed teken natuurlijk. Erg leuk om een foto te zien van Jeanette met haar fiets en nog een van haar met haar gezin. De fiets lijkt ons wel wat groot, maar we hopen dat ze er lang plezier van heeft ;-) (ik vermoed dat ze ook nog nieuwe kleding heeft gekregen, maar dat stond er niet bij vermeld)

***

Op 2 april is onze dochter Sara 10 jaar geworden, en zo ook Adonay, haar sponsorvriendinnetje in Peru. Weken daarvoor hadden we voor Adonay ook een verjaardagsboekje gemaakt, met foto's en handafdrukken erin, én Sara had de tekening die Adonay vorig jaar had opgestuurd na haar verjaardag, op haar eigen manier na getekend en die hebben we in het boekje geplakt, met een kopie erbij van de originele tekening. De bovenste tekening is gemaakt door Adonay, en de onderste door Sara. Ook door tekeningen kan je communiceren. Op de tekening zie je Sara en Adonay, die samen hun verjaardag vieren.

***

Deze week gaat er weer een envelop op de post richting Compassion US, gevuld met een paar verjaardagsboekjes. Op het laatste moment bedacht ik me dat het ook wel leuk zou zijn om naar de overige kinderen een kaartje mee te sturen met een handgeschreven groet erop. Dat werd dus een middagje kleurplaatjes printen, plakken, kleuren en schrijven. De meisjes helpen graag mee, dus dat is gezellig aan tafel !

***

Ik wist nog dat ik me een tijdje geleden op de wachtlijst had laten zetten voor een meisje uit de Filipijnen, en dus was ik verbaasd toen ik onlangs een meisje uit Sri Lanka op m'n profiel zag. Ik wachtte een dag, maar ze was er nog steeds, en dus besloot ik de 3 jarige Raswini een brief te schrijven. Sri Lanka is het nieuwste land waar Compassion werkt, sinds 2012, en Raswini is mijn eerste schrijfkindje uit dat land. Later bleek er inderdaad een foutje te zijn gemaakt wat betreft het land, maar ze vonden het fijn dat ik met Raswini wil (blijven) schrijven. Op het moment hebben ze in Amerika nogal wat kinderen die op een schrijfsponsor wachten merkte ik via facebook, en toen ik me aanmeldde kreeg ik er nog 3 jongens bij. Naast Raswini staat de 11 jarige Luis uit Colombia, rechtsboven de 9 jarige Herlan uit Bolivia en rechtsonder de 11 jarige Mateus uit Brazilië. Herlan is mijn eerste jongen in Bolivia (ik heb daar 3 meisjes ;-)) en Colombia en Brazilië zijn ook nieuwe landen voor me. Dusss, ik vul de envelop deze week nog wat verder aan, en dan mag hij dit weekend op reis naar Amerika... en dan nog veeel verder ;-)

***

Afgelopen zaterdag was er een klein Compassion-feestje in de brievenbus; 5 brieven van Compassion NL. Twee brieven waren door tutors geschreven (en daardoor een nogal standaard/niet zo informatief, desondanks ben ik blij om van ze te horen) maar de andere 3 brieven waren zelf geschreven; door tienermeiden. Allemaal reageren ze op mijn brief van oktober; waarin ik geschreven had over onze verjaardagen en het kinderfeestje van Loïs. M'n 10 jarige meisje uit Indonesië schrijft dat het moeilijker wordt op school, dat ze steeds meer vriendinnen heeft en dat ze op het moment erg van touwtje springen houdt. M'n meisje (15) uit Honduras schrijft dat ze het zo fijn vindt dat ik haar schrijf over God, en ze beschrijft vrij uitvoerig wat ze op het project heeft geleerd over God, en dat ze vertrouwt en weet dat God altijd bij haar is. Ook dat ze veel plannen heeft voor het nieuwe jaar; ze gaat naar een nieuwe school en bij haar zus wonen. Ze gaat vrienden verlaten en nieuwe vrienden maken. De laatste brief van een 17 jarig meisje is het meest in m'n gedachten; ze schreef me dat het wel goed gaat op school, maar dat ze zich alleen voelt omdat een vriendin haar heeft bedrogen. Ze heeft wel 2 nieuwe vriendinnen nu, ze lachen en praten over van alles. Maar haar vertrouwen is beschaamd en de vriendschap bestaat niet meer schrijft ze, vanwege de dingen die haar vriendin heeft (door)verteld, dat was heel pijnlijk voor haar. Vriendschap is altijd kostbaar, maar ik realiseer me dat het op deze leeftijd van haar helemaal veel betekend. Ik ben me aan het bezinnen wat ik haar zal schrijven. Als iemand tips heeft, naar een mooi Bijbelgedeelte/tekst, quote/plaatje of engels of spaanse dagboekstukje over vriendschap ofzo...

***

Begin deze week ontving ik weer een brief van de 11 jarige Aaron uit de Filipijnen. (ik schrijf met hem sinds oktober vorig jaar, via US) Dit is zijn derde brief aan mij, en het ontroert me gewoon hoe snel een warme briefrelatie zich kan ontplooien, zoals ik dat nu bij hem ervaar. Hoewel hij jaren geen brieven ontvangen heeft, opent hij wel meteen zijn hart voor mij, en dat vind ik zo bijzonder. Als ik zijn brieven lees, bekruipt me zo het gevoel dat ik zo graag eens met hem zou willen praten, en van een eindje toekijken hoe hij met zijn vrienden speelt. Okee, een paar stukjes uit zijn brief; hij had ook mijn brief over de verjaardagen in oktober ontvangen, vroeg me; wat is jouw verjaardagswens? Hij schreef dat zijn verjaardagswens is dat hij zijn studies af kan maken zodat hij zijn familie kan helpen om te ontsnappen uit armoede. Ik dacht aan onze 11 jarige, en werd er wel een beetje stil van. Hoe gewoon is school voor onze kinderen. (tot vervelens toe soms, haha, ze hebben zo graag vakantie ;-))
O, en verder wilde hij me nog graag vertellen, dat tijdens het kerstfeest op het project, had hij een van zijn vrienden uit mogen nodigen om ook te komen, en hij mocht hem een cadeautje geven. Het cadeau was speelgoed. Het vriendje was er heel erg blij mee, en hij was ook heel blij. Het was voor hem de eerste keer dat hij speelgoed/een cadeau kon geven aan een vriend. (....) Daarna hebben ze samen gegeten en nog verschillende spelletjes gedaan. In elke brief van hem, merk ik dat zijn vrienden heel belangrijk voor hem zijn. Ik begrijp uit zijn brieven dat hij ons ook tot zijn vriendenkring rekent ♥ Tja, hoe je via een simpel papiertje je toch zo verbonden kan voelen met een kind ver weg... dat blijft toch wel een mysterie ;-)

Kas, aardbeienplantjes en vuurtje stoken

Een maandje geleden kregen we via Micha's broer een gratis kas aangeboden. We twijfelden; op zich is onze tuin groot genoeg, maar door de jaren heen hebben we hem ingedeeld en hij is een eind af. Zo'n kas neerzetten is ook weer een hoop werk, en is dat wel veilig (te maken), zoveel glas in de tuin, met betrekking tot mijn werk als gastouder...
Allemaal mitsen en maren waar we het regelmatig over hadden.
Wat uiteindelijk de doorslag gaf was een opmerking van Lief dat hij zei dat het eigenlijk al een tijd een soort stille wens van hem was; een kas(je) in de tuin. Ik heb hem er nooit over gehoord, maar dat heb je wel eens, van die gedachten in de je achterhoofd en als er dan een kans komt dat je denkt; oh ja, dat zou leuk zijn!
Ik was meteen om en zei; nou, dan moeten we het gewoon doen.
Lief is om de kas gereden en we liepen vaak even door de tuin te bedenken waar we hem zouden zetten. Er was niet heel veel keus, eigenlijk waren er maar 2 plekken waar we hem konden zetten. Toen we de keus hadden gemaakt ging Lief een schuurtje verplaatsen en een vierkant uitgraven waar de kas moest komen. Gelukkig kreeg hij regelmatig hulp van z'n broer. Er had ook nog een boom gestaan op die plaats, en daar zat de stronk nog van in de grond. Waar een ander een mini kraantje zou regelen, probeert Lief dat ding met de spa de baas te worden. Maar o, wat zat die vast zeg. We probeerden het nog met een touw om de stronk heen en dan wrikken, maar er zat niet veel beweging in. Lief begon weer te spitten. Na een poosje brak z'n spa. *zucht* Ik vond het inmiddels tamelijk hopeloos, en ging koffie zetten. Ik rommelde nog even verder in huis, en toen ik na een uurtje weer in de tuin kwam, lag tot mijn verbazing de uitgegraven stronk me aan te grijnzen.
Echt, aan doorzettingsvermogen ontbreekt het Lief niet ;-)
Inmiddels staat de kas, en hebben we er al van alles in geplant. We vinden het allemaal (nog?) erg leuk, Lief geeft 's morgens en 's avonds water en ook de kinderen zijn er, vooral nu in de vakantie, dagelijks te vinden.
Het heeft iets gezelligs ofzo ;-)

Aan de kant die aan het grasveld grenst, heeft Micha een hek gemaakt van hardhouten latten voor het glas, ivm de veiligheid van de kinderen.
We kochten nog een tweedehands werkbank, een vriend voorzag die van een verflaagje en Lief maakte er nog een boord in. Op ideale werkhoogte ;-)

De aardbeienplantjes in het 'vogelparadijs' hebben ook al bloemetjes!

Aardbeienplantjes in Petra's tuinhuisje.

* ze is weer in Nederland!!! *

Aardbeienplantjes in het (kinder)moestuintje ;-)

Ja, wij hopen op een grote oogst van die rode vruchtjes! 

Al is het de vraag hoeveel er daadwerkelijk in de keuken en op tafel raakt met 4 loslopende kinders natuurlijk ;-)

Oh ja, en dit is dé hit deze vakantie: stoken met kaarsen.

Van oma hebben ze een zak met ouwe kaarsen gekregen, en van mij een paar theelichtjes. Met stenen bouwen ze dan een kringetje, (en met grotere stenen soms een soort 'oven') daarop 2 lange schroeven, zodat je daar je blikje van het theelichtje op kan zetten. Daar doe je wat kaarsvet in, en dat steek je in de fik. Als dat gesmolten is kan je van alles toevoegen, water, dan gaat het knisperen, maar ook allerlei (bloem) blaadjes en kruiden die je als je een rondje door je tuin loopt, kan vinden. 

Dan ruikt het zo lekker. *uche-uche*