Compassionlog #april

Deze week zat er 1 brief bij de post. Van Juan (13) uit Nicaragua, ik kreeg hem vorig jaar december toegevoegd aan m'n Amerikaanse account, ik had hem al 5 brieven gestuurd inmiddels, maar nog niets van hem gehoord. Vaak duurt dat toch even voor dat op gang komt. Al meteen had hij een speciaal plekje in m'n hart, vooral ook toen ik hoorde dat hij sinds 2008 geen enkele brief meer heeft ontvangen. 6 jaar geen brieven, da's lang in een kinderleven. Vooral als je vriendjes in het project ze wel af en toe krijgen. Maar die tijd is dus voorbij ;-) en ik vond het leuk om te zien dat hij de brief zelf had geschreven en zelfs nog een tekening had gemaakt. Ik hou zelf niet van tekenen, (ik kan het ook niet...) maar ik vind kindertekeningen altijd leuk. Het is een vrolijke brief want hij schrijft dat hij heeft genoten van z'n vakantie met zijn neefjes, want ze zijn naar het strand geweest en hebben daar gespeeld in het water. En, hij heeft lekker kip gegeten met kerst! Verder heeft hij kleding als kerstcadeau van het project gekregen en ze hebben kerst gevierd met een feestje en er waren pinatas, snoep en eten! Ik moest er wel om grinniken, hij herinnert zich deze kerst dus echt als een fijn feestje, met állemaal fijne dingen. Op de valreep deelde hij nog een Bijbeltekst: Psalm 23, 'de Heer is mijn Herder, mij ontbreekt niets'. Kanjer ;-)

***

Vandaag een 'kijkje achter de schermen'. Momenteel schrijf ik met 33 Compassionkinderen (schrijf-en sponsorkinderen dus) en om dat bij te houden heb ik een vrij strakke organisatie. Voor mijn doen dan toch ;-) In de kamer hebben we een kast staan met spelletjes, en 1 plank daarvan is gereserveerd voor mijn hobby ;-) Die plank staat helemaal vol met van die handige, plastic, geweldige stapelbare (Action)-dingen-vakjes (geen idee hoe dat heet) waarop ik de namen van de kinderen schrijf. In elk vakje ligt een schrift van het betreffende kind. In dat schrift zitten alle foto's geplakt, achterin bewaar ik zijn/haar brieven, en ik schrijf alles op wat ik het kind heb gestuurd én geschreven. Voorheen beantwoordde ik alle brieven met een handgeschreven brief terug, die ik dan in steekwoorden noteerde in het schrift. Sinds 2 maanden beantwoord ik de brieven online, en de tekst zet ik dan in een word document, in een klein lettertype. Meestal 3 brieven (of meer) op 1 A4tje, die print ik dan en plak ik in het schrift, zodat ik weet wat ik heb geschreven. Dat scheelt me veel tijd tov het schrijven met de pen. Omdat ik handgeschreven juist wel erg leuk vind, stuur ik elk kind een paar keer per jaar een handgeschreven kaart of kort briefje met een tekening van 1 van de kinderen.

***

In 2014 kreeg ik verschillende brieven van de 11 jarige Jeanette uit Rwanda. Ik schrijf met haar via Compassion NL. In haar brief van februari vorig jaar schreef ze dat ze bezig was om te leren fietsen. En in 2 andere brieven schreef ze (nou ja, ze schrijft niet zelf maar de projectmedewerker) dat ze oogst mislukt was omdat het weer te droog was/niet had geregend. Jeanette leeft met haar moeder en tienerbroer en ik had met ze te doen dat hun oogsten nu steeds mislukten en vroeg me af hoe de moeder het hoofd boven water hield. In overleg met Micha besloot ik een gift te sturen (50 euro). Eind 2014 hebben we dus die gift overgemaakt. Afgelopen week kreeg ik een brief van Jeanette met deze foto's erbij. De gift had ze in december gekregen, en ze was er heel blij mee; ze had er een fiets van gekregen. Ik was helemaal verbaasd. Ik had een foto verwacht met olie, meel en rijst ofzo, of een stel kippen, maar niet met een fiets. Blijkbaar is er nog een andere bron van inkomsten, waardoor ze te eten hebben, en konden ze het geld dus besteden aan een fiets. Dat is alleen maar een goed teken natuurlijk. Erg leuk om een foto te zien van Jeanette met haar fiets en nog een van haar met haar gezin. De fiets lijkt ons wel wat groot, maar we hopen dat ze er lang plezier van heeft ;-) (ik vermoed dat ze ook nog nieuwe kleding heeft gekregen, maar dat stond er niet bij vermeld)

***

Op 2 april is onze dochter Sara 10 jaar geworden, en zo ook Adonay, haar sponsorvriendinnetje in Peru. Weken daarvoor hadden we voor Adonay ook een verjaardagsboekje gemaakt, met foto's en handafdrukken erin, én Sara had de tekening die Adonay vorig jaar had opgestuurd na haar verjaardag, op haar eigen manier na getekend en die hebben we in het boekje geplakt, met een kopie erbij van de originele tekening. De bovenste tekening is gemaakt door Adonay, en de onderste door Sara. Ook door tekeningen kan je communiceren. Op de tekening zie je Sara en Adonay, die samen hun verjaardag vieren.

***

Deze week gaat er weer een envelop op de post richting Compassion US, gevuld met een paar verjaardagsboekjes. Op het laatste moment bedacht ik me dat het ook wel leuk zou zijn om naar de overige kinderen een kaartje mee te sturen met een handgeschreven groet erop. Dat werd dus een middagje kleurplaatjes printen, plakken, kleuren en schrijven. De meisjes helpen graag mee, dus dat is gezellig aan tafel !

***

Ik wist nog dat ik me een tijdje geleden op de wachtlijst had laten zetten voor een meisje uit de Filipijnen, en dus was ik verbaasd toen ik onlangs een meisje uit Sri Lanka op m'n profiel zag. Ik wachtte een dag, maar ze was er nog steeds, en dus besloot ik de 3 jarige Raswini een brief te schrijven. Sri Lanka is het nieuwste land waar Compassion werkt, sinds 2012, en Raswini is mijn eerste schrijfkindje uit dat land. Later bleek er inderdaad een foutje te zijn gemaakt wat betreft het land, maar ze vonden het fijn dat ik met Raswini wil (blijven) schrijven. Op het moment hebben ze in Amerika nogal wat kinderen die op een schrijfsponsor wachten merkte ik via facebook, en toen ik me aanmeldde kreeg ik er nog 3 jongens bij. Naast Raswini staat de 11 jarige Luis uit Colombia, rechtsboven de 9 jarige Herlan uit Bolivia en rechtsonder de 11 jarige Mateus uit Brazilië. Herlan is mijn eerste jongen in Bolivia (ik heb daar 3 meisjes ;-)) en Colombia en Brazilië zijn ook nieuwe landen voor me. Dusss, ik vul de envelop deze week nog wat verder aan, en dan mag hij dit weekend op reis naar Amerika... en dan nog veeel verder ;-)

***

Afgelopen zaterdag was er een klein Compassion-feestje in de brievenbus; 5 brieven van Compassion NL. Twee brieven waren door tutors geschreven (en daardoor een nogal standaard/niet zo informatief, desondanks ben ik blij om van ze te horen) maar de andere 3 brieven waren zelf geschreven; door tienermeiden. Allemaal reageren ze op mijn brief van oktober; waarin ik geschreven had over onze verjaardagen en het kinderfeestje van Loïs. M'n 10 jarige meisje uit Indonesië schrijft dat het moeilijker wordt op school, dat ze steeds meer vriendinnen heeft en dat ze op het moment erg van touwtje springen houdt. M'n meisje (15) uit Honduras schrijft dat ze het zo fijn vindt dat ik haar schrijf over God, en ze beschrijft vrij uitvoerig wat ze op het project heeft geleerd over God, en dat ze vertrouwt en weet dat God altijd bij haar is. Ook dat ze veel plannen heeft voor het nieuwe jaar; ze gaat naar een nieuwe school en bij haar zus wonen. Ze gaat vrienden verlaten en nieuwe vrienden maken. De laatste brief van een 17 jarig meisje is het meest in m'n gedachten; ze schreef me dat het wel goed gaat op school, maar dat ze zich alleen voelt omdat een vriendin haar heeft bedrogen. Ze heeft wel 2 nieuwe vriendinnen nu, ze lachen en praten over van alles. Maar haar vertrouwen is beschaamd en de vriendschap bestaat niet meer schrijft ze, vanwege de dingen die haar vriendin heeft (door)verteld, dat was heel pijnlijk voor haar. Vriendschap is altijd kostbaar, maar ik realiseer me dat het op deze leeftijd van haar helemaal veel betekend. Ik ben me aan het bezinnen wat ik haar zal schrijven. Als iemand tips heeft, naar een mooi Bijbelgedeelte/tekst, quote/plaatje of engels of spaanse dagboekstukje over vriendschap ofzo...

***

Begin deze week ontving ik weer een brief van de 11 jarige Aaron uit de Filipijnen. (ik schrijf met hem sinds oktober vorig jaar, via US) Dit is zijn derde brief aan mij, en het ontroert me gewoon hoe snel een warme briefrelatie zich kan ontplooien, zoals ik dat nu bij hem ervaar. Hoewel hij jaren geen brieven ontvangen heeft, opent hij wel meteen zijn hart voor mij, en dat vind ik zo bijzonder. Als ik zijn brieven lees, bekruipt me zo het gevoel dat ik zo graag eens met hem zou willen praten, en van een eindje toekijken hoe hij met zijn vrienden speelt. Okee, een paar stukjes uit zijn brief; hij had ook mijn brief over de verjaardagen in oktober ontvangen, vroeg me; wat is jouw verjaardagswens? Hij schreef dat zijn verjaardagswens is dat hij zijn studies af kan maken zodat hij zijn familie kan helpen om te ontsnappen uit armoede. Ik dacht aan onze 11 jarige, en werd er wel een beetje stil van. Hoe gewoon is school voor onze kinderen. (tot vervelens toe soms, haha, ze hebben zo graag vakantie ;-))
O, en verder wilde hij me nog graag vertellen, dat tijdens het kerstfeest op het project, had hij een van zijn vrienden uit mogen nodigen om ook te komen, en hij mocht hem een cadeautje geven. Het cadeau was speelgoed. Het vriendje was er heel erg blij mee, en hij was ook heel blij. Het was voor hem de eerste keer dat hij speelgoed/een cadeau kon geven aan een vriend. (....) Daarna hebben ze samen gegeten en nog verschillende spelletjes gedaan. In elke brief van hem, merk ik dat zijn vrienden heel belangrijk voor hem zijn. Ik begrijp uit zijn brieven dat hij ons ook tot zijn vriendenkring rekent ♥ Tja, hoe je via een simpel papiertje je toch zo verbonden kan voelen met een kind ver weg... dat blijft toch wel een mysterie ;-)