Wakibi

Tot m'n verrassing zag ik vanmorgen dat de Ugandese bananenboer (die eigenlijk geschoold is als leraar) Godard me de helft van zijn lening al weer heeft terugbetaald, die ik hem in januari had gegeven. (Weetje nog, van de december-kalender ;-)) Ik ken hem verder niet, maar ik voelde me trots en respect op/voor hem; blijkbaar gaat het hem goed, en heeft het geld dat hij geleend had, via de investeringen zijn vruchten afgeworpen. Toen kwam ik Fatmata tegen; een prachtige 25 jarige jonge vrouw uit Sierra Leone, getrouwd en moeder van een 6 jarige. En ze zorgt ook nog voor 2 pleegkinderen. (ik denk niet dat ze daar kinderbijslag/kindgebondenbudget/pleegzorgvergoeding hebben...) Ze werkt 6 dagen in de week, 16 uur per dag. (!!) Ze verdiend dan 250 euro per maand. Ze wil graag een lening, zodat ze meer dingen kan inkopen. Ze zou graag 1000 euro per maand willen verdienen; haar toekomstdroom is om een stukje land te kunnen kopen en dat haar kind goed onderwijs krijgt.
Ik hoefde niet lang na te denken; ik legde een beetje bij het bedrag wat Godard me heeft terug betaald en leende het uit aan Fatmata.
En zo zijn er nog zoveel verhalen...

Mijn hart huilt bij het zien van de filmpjes en foto's van de bootvluchtelingen; mensen zoals jij en ik, wij, die wonen in het Europa waar zij hun leven voor wagen om daar te komen. Enthousiast ben ik over de Hulpactie bootvluchtelingen Malta die een fb-vriendin van me opstartte en natuurlijk hoop ik dat 'de hoge pieten' die de touwtjes in handen hebben op regeringsniveau er ook iets aan kunnen, willen en gáán doen om te helpen. Maar wij kunnen ook wat doen, iedereen persoonlijk. Het is niet de oplossing dat alle vluchtelingen naar hier komen. Ik denk dat heel veel mensen daar een leven op zouden kunnen bouwen, als ze maar een kans kregen, als ze maar zicht hebben om met hard werken te kunnen zorgen voor hun familie. Dat is wat ik steeds weer hoor en lees in die verhalen. En aan die kans geven, kan iedereen mee werken. Ipv deze maand weer tientallen/honderden euro's over te schrijven naar de spaarrekening, zou je kunnen overwegen om het bedrag van deze maand via Wakibi uit te lenen aan je medemens ergens anders in de wereld, die zo'n kans nodig heeft om een toekomst op te bouwen. Hij of zij kan de bootvluchteling van het komende jaar zijn....

En ja, er is altijd een risico. Het kan zijn dat je het geld niet terug betaald krijgt, omdat het je medemens niet is gegaan zoals hij of zij hoopte...
Maar als het voor de spaarrekening bedoeld was, miste je het toch al niet (ahhh, flauw ;-)).
Echt, beeldt je eens in; als iedere inwoner van Europa met een baan, 1x per jaar zo'n lening van 25 euro (ja, meer is het niet) aan een medemens zou geven via Wakibi... dat zouden wij niet merken, maar het zou een wereld van verschil kunnen betekenen voor de medemensen daar....

'We make a living by what we get,
but we make a life by what we give....'