Over 3 weken...

Over exact 3 weken, hoop ik hier een vernieuwde, wellicht wat vrolijkere, foto te kunnen posten van onderstaande meisjes....  

   ....want dat is de dag dat ik Noemi en Jasmin ga ONTMOETEN, tijdens de Compassion sponsortour naar Bolivia! Het is nog steeds zo onwerkelijk... en toch komt het zo snel dichterbij. Weet je, ik heb een haat-liefde verhouding met reizen. Want oh dat inkopen/vaccineren/inpakken/AFSCHEID NEMEN/lang reizen/veel wachten/stress vooraf, en wat als, wat als, wat ALS... Maar; nieuwe dingen ondervinden/leren/ontdekken, andere cultuur, andere mensen (sponsorkids!!!) andere, prachtige natuur... dat is zo boeiend. Zó jammer dat reizen zo duur is, want anders nam ik ze hier thuis ALLEMAAL mee. Maar dat kan dus niet. Nee. En dat zorgt dus voor die knoop in m'n maag... En voor ellenlange gesprekken met mezelf... '12 dagen en nachten is zó lang'... 'aan de andere kant; er zijn moeders die het jaar rond veel meer uren per week/weekend weg zijn, omdat ze een X aantal uur buitenshuis werken'.... 'ja, maar dat is niet zo lang achter elkaar'... 'en niet zo VER weg'.... 'nee, maar die zijn er dan toch ook op veel momenten niet?!' 'Het heeft voor- en nadelen om zoveel thuis te zijn; dat zijn je kinderen gewend, ze vinden het fijn, en daarom kan je niet zomaar voor langere tijd weg.... en je doet het toch...'  'Ze overleven het wel, ze hebben toch ook nog een vader?! En die is nu de hele tijd bij ze thuis, en ze doen vast leuke dingen'.... 'Ja, maar een vader is geen moeder. Dat is anders, vooral bij kleinere kinderen en voorAL voor Sara... dat wéét je...'  *zucht*  En voor lange gesprekken met God.... 'Is het juist Vader dat ik heb gekozen om mee te gaan? Ik ervaar het moederschap dagelijks als een roeping... en nu ik 12 dagen wegga lijkt dat alsof... ik dat makkelijk loslaat, maar dat is juist niet zo Vader...' 'En voor de 49785e keer... wilt U ze beschermen Vader, wilt U ze vasthouden? Wilt U mij alstublieft weer heel terug brengen...?' 'Waarom voelt het zo tegenstrijdig; dat ik het ZO moeilijk vind om te gaan, en dat ik het tegelijkertijd zo bijzonder vind dat U er (financieel) voor hebt gezorgd dat ik KAN gaan...' 'Waar moet ik op voorbereid zijn Vader... dit is een moment dat ik zo graag eens aan de vóórkant van het borduurwerk van mijn leven zou willen kijken...zodat ik meer zie dan alleen maar knoopjes en een wirwar van draadjes.... want ik zie en voel Uw leiding... maar ik begrijp het niet... maar ik vertrouw U.'    Inmiddels staat er hier een grote, blauwe, geleende koffer, en liggen er allemaal kleding/medicijnen/cadeautjes klaar. En met elk nachtje slapen, komt de reis een stukje dichterbij....

Uitslag Adventskalender-kaarten give away

Grace en Happyfourofus zijn de 2 winnaars van de adventskalender-kaarten give away van afgelopen week. Jullie mogen je adres mailen naar mij op fam.jobse@tele2.nl, dan doe ik ze deze week nog op de post! Alle anderen; helaas ;-) Voor wie er ook graag nog eentje wil hebben, verwijs ik naar mijn link naar Marktplaats die ik in dat stukje hebt gezet, daar kan je ze eventueel bestellen.

Rosj Hasjana

De sjofartonen

Op de tweede dag van Rosj Hasjana lezen wij een vreemd en angstig verhaal. God wil dat Awraham, onze geliefde aartsvader, zijn zoon Jitschak doodt, offert op het altaar. Op het allerlaatste moment, als Awraham het mes al in zijn hand houdt om toe te slaan, grijpt God in. 'Houd je in, doe deze jongen niets aan.' Awraham maakt de touwen los waarmee hij Jitschak had vastgebonden, hij kijkt om zich heen en ziet een ram in het struikgewas staan. Hij offert de ram, in plaats van zijn zoon.

Wat betekent dit verhaal? Is God wreed, wil Hij dat kinderen voor Hem worden gedood? Nee, natuurlijk niet. Het is juist het omgekeerde: God is vol liefde. In de tijd van het verhaal was het heel gewoon dat kleine kinderen werden gedood en geofferd voor zogenaamde goden. Als geschenk, om die goden goed te stemmen, zodat oorlogen konden worden gewonnen, regen op tijd zou komen, de bliksem niet zou inslaan.
God wilde Awraham juist duidelijk maken, dat Hij , de enige echte God, dat niet wilde, nooit, nergens. Awraham moest dit leren. Het was niet God, maar Awraham die dacht dat hij Jitschak moest doden. En Awraham begreep het gelukkig net op tijd. Het was wel zielig voor de ram. Maar daar was niets tegen te doen. Van de hoorn van de ram werd de sjofar gemaakt. En al duizenden jaren blazen wij op Rosj Hasjana en helemaal aan het einde van Jom Kippoer drie verschillende tonen op de sjofar.

De eerste toon is tekia. Het is een langgerekte toon, die laag begint en hoog eindigt. Met die toon werden vroeger de joden in de woestijn opgeroepen om de tenten op te slaan en verder te trekken. Want ze waren in beweging, veertig jaar lang. Nu moet de toon ons wakker schudden, om goed te maken wat we verkeerd deden, daar niet mee te wachten, geen moment. De tweede toon is sjevariem. Het is een klagende, onderbroken toon, die plotselinge eindigt en lang blijft natrillen. Deze toon brengt ons ertoe ons het verleden te herinneren, al die gebroken momenten, ruzies, ziekte, gebalde vuisten en een zachte aai over je gezicht. Wat jou en anderen verdriet heeft gedaan. Je hoopt dat God die toon hoort. Die toon is ook voor God bedoeld, om Hem eraan te herinneren dat Hij jou en je verdriet en je kwaadheid niet vergeet. Om jou te helpen, te steunen. En dit is het wonder. Met deze sjofartonen roept God ons, en roepen wij God, om er samen een goed jaar te van te maken.
En dan komt de derde toon: teroea. Dat is de toon van overwinning. God en wij, we hebben elkaar gehoord en begrepen. Het is alsof we samen de deur openduwen, naar een schitterend jaar van goedheid.
Waarom samen? Omdat God ons helpt als wij onzelf helpen. Het heeft geen zin om in onszelf vandaag te bidden: 'O God, laat mijn vriend die ik beledigd heb, niet langer boos op me zijn'. Want als ik wil dat die jongen niet meer boos op mij is, moet ik zelf naar hem toegaan en hem zeggen dat het me echt spijt. Dat kan God niet voor mij doen. Maar als ik zelf het besluit genomen heb om naar hem toe te gaan, dan zal God mij helpen door mij net dat beetje durf te geven om vergiffenis te vragen en door de jongen iets zachter te maken, zodat hij niet de deur in mijn gezicht dichtslaat. Zo gaat het met het beëindigen van ruzies, oorlogen, het maken van vrede, thuis, in de klas, in het land, in de wereld. De toon begint bibberend zacht en eindigt trots en luid. Het lukt, ja het lukt, de deur vliegt open.
En alle tonen eindigen met een tekia gedola, een lange, lage toon, die zacht begint, luid wordt, en dan weer hoog en zacht eindigt. Je houdt letterlijk je adem in. En de toon is net lang genoeg voor al je gedachten, alle wensen die je voor God neerlegt in je hart. Dat die mogen worden vervuld in een goed, zoet en gezond jaar. Ameen.

Wij danken U God, Koning van heel de wereld;
U was er, U bent er, U zult er altijd zijn,
voor mij, voor ons,
want U hebt ons als joods volk de dankbare taak gegeven
om de sjofartonen te laten horen.

Wij danken U God, Koning van heel de wereld;
U was er, U bent er, U zult er altijd voor mij,
voor ons, zijn,
want U hebt ons gezondheid en kracht gegeven,
zodat wij dit moment kunnen beleven.

Tekia, sjevariem, teroea, tekia.

Uit: 'De adem van kinderen' van Awraham Soetendorp - ISBN 90 259 5261 5



Dit verhaal lazen wij vanavond aan tafel, na het eten. Sinds wij dit voorjaar voor het eerst een sedermaaltijd in ons gezin vierden, en ik de diepe betekenissen van de door God ingestelde feesten beetje bij beetje ging (in)zien, (en aan de andere kant de via heidense godsdiensten (ingeslopen) tradities en oorsprong bij veel christelijke feestdagen) besloot ik me dit jaar eens verder te verdiepen in de Bijbelse feesten; uit interesse en een diepe genegenheid voor het volk van onze Heiland.
Dat verdiepen, houdt vooral in dat ik er veel over lees, maar ook er in ons gezin mee bezig ben in allerlei opzichten.
Vandaag lazen we dus dit verhaal, aten we een ronde challe (brood), en maakte ik een toetje van appel met rozijnen en honing in de oven met custard. ;-)

Lees hier meer over Rosj Hasjana (is een vrij kort stukje).

Adventskalender voor sponsorkinderen (give-away)

Hoewel het nog een paar maanden duurt voor het kerst is, heb ik van Compassion al een mailtje gehad om online een kerstkaart voor onze sponsorkinderen in te vullen. Dat heb ik inmiddels gedaan, en toen herinnerde ik me dat ik eind vorig jaar een paar adventskalenders had gekocht om ze dit jaar naar onze sponsorkinderen te sturen. Het zijn kartonnen adventskalenders, met een tafereeltje, en deurtjes erin (waar dan een plaatje achterzit) om elke dag eentje open te maken.
Omdat ik er een aantal heb, heb ik besloten om er 2 weg te geven via mijn weblog. Eén is er op kaart formaat, (met een tafereel van de Wijzen erop,) en 1 op A4 formaat.
Geen idee of ze het idee van een adventskalender daar kennen, maar welk (klein) kind vindt 'deurtjes openmaken' nu niet leuk?

Om kans te maken op één van deze kalenders; laat een reactie op dit bericht achter, met daarin de naam van je sponsorkind.
Op 24 september zal ik dan hier berichten wie de kalenders heeft gewonnen, zodat ze die week nog op de post kunnen, want uiterlijk de eerste week van oktober moeten ze wel op de post richting Compassion, om op tijd bij je sponsorkind aan te komen. (ook als je een kind via een andere organisatie ondersteunt, zoals bijv. Woord & Daad, World Vision etc mag je natuurlijk reageren)

Klik >>hier<< (bij 'Diversen' > kerst) om een breed assortiment van deze kalenders te zien, en/of er zelf één of meerdere te bestellen.

Psalm 23

Vanmorgen hoorde ik een herhaling van een vorig programma op Groot nieuws radio (dat heb ik bijna altijd aan in de auto). Het was een herhaling van een interview met Wim Grandia. Toen hem in de laatste minuten gevraagd werd naar het voorwerp wat hij had meegenomen (dat is een gewoonte in dat programma-uur) had hij een herder met een lam op de arm bij zich. De stem van de presentatrice beschreef het een beetje gewoontjes, en vroeg waarom hij dat gekozen had. Hij legde uit dat Psalm 23 altijd een van zijn favoriete psalmen is geweest, maar dat die na wat hij had meegemaakt (hij verloor zijn eerste vrouw aan kanker, en is na een jaar opnieuw getrouwd) die psalm een nieuwe dimensie had gekregen.
Hij vertelde het heel mooi, ik weet het niet meer precies, maar dit is me bijgebleven: dat als je wel eens in de bergen bent geweest, dan weet je dat, hoe hoger je komt, hoe minder begroeiing je vindt.
Dat, om grazige weiden te vinden, de Herder zijn kudde in het dal leidt...
Het ging over Zijn dichte nabijheid,
groene weiden en kabbelende beekjes...
En dat God vaak het dichtste bij is,
in de 'dalen' van je leven.