Over 3 weken...

Over exact 3 weken, hoop ik hier een vernieuwde, wellicht wat vrolijkere, foto te kunnen posten van onderstaande meisjes....  

   ....want dat is de dag dat ik Noemi en Jasmin ga ONTMOETEN, tijdens de Compassion sponsortour naar Bolivia! Het is nog steeds zo onwerkelijk... en toch komt het zo snel dichterbij. Weet je, ik heb een haat-liefde verhouding met reizen. Want oh dat inkopen/vaccineren/inpakken/AFSCHEID NEMEN/lang reizen/veel wachten/stress vooraf, en wat als, wat als, wat ALS... Maar; nieuwe dingen ondervinden/leren/ontdekken, andere cultuur, andere mensen (sponsorkids!!!) andere, prachtige natuur... dat is zo boeiend. Zó jammer dat reizen zo duur is, want anders nam ik ze hier thuis ALLEMAAL mee. Maar dat kan dus niet. Nee. En dat zorgt dus voor die knoop in m'n maag... En voor ellenlange gesprekken met mezelf... '12 dagen en nachten is zó lang'... 'aan de andere kant; er zijn moeders die het jaar rond veel meer uren per week/weekend weg zijn, omdat ze een X aantal uur buitenshuis werken'.... 'ja, maar dat is niet zo lang achter elkaar'... 'en niet zo VER weg'.... 'nee, maar die zijn er dan toch ook op veel momenten niet?!' 'Het heeft voor- en nadelen om zoveel thuis te zijn; dat zijn je kinderen gewend, ze vinden het fijn, en daarom kan je niet zomaar voor langere tijd weg.... en je doet het toch...'  'Ze overleven het wel, ze hebben toch ook nog een vader?! En die is nu de hele tijd bij ze thuis, en ze doen vast leuke dingen'.... 'Ja, maar een vader is geen moeder. Dat is anders, vooral bij kleinere kinderen en voorAL voor Sara... dat wéét je...'  *zucht*  En voor lange gesprekken met God.... 'Is het juist Vader dat ik heb gekozen om mee te gaan? Ik ervaar het moederschap dagelijks als een roeping... en nu ik 12 dagen wegga lijkt dat alsof... ik dat makkelijk loslaat, maar dat is juist niet zo Vader...' 'En voor de 49785e keer... wilt U ze beschermen Vader, wilt U ze vasthouden? Wilt U mij alstublieft weer heel terug brengen...?' 'Waarom voelt het zo tegenstrijdig; dat ik het ZO moeilijk vind om te gaan, en dat ik het tegelijkertijd zo bijzonder vind dat U er (financieel) voor hebt gezorgd dat ik KAN gaan...' 'Waar moet ik op voorbereid zijn Vader... dit is een moment dat ik zo graag eens aan de vóórkant van het borduurwerk van mijn leven zou willen kijken...zodat ik meer zie dan alleen maar knoopjes en een wirwar van draadjes.... want ik zie en voel Uw leiding... maar ik begrijp het niet... maar ik vertrouw U.'    Inmiddels staat er hier een grote, blauwe, geleende koffer, en liggen er allemaal kleding/medicijnen/cadeautjes klaar. En met elk nachtje slapen, komt de reis een stukje dichterbij....