Vorderingen en afscheid

Kijk,
8 maanden,
en het gaat overal aan staan.

Je hoeft geen haast te hebben om groot te worden, meisje ;-)
Kruipen doet ze nu ook sinds een weekje, met één been voor, en één been achteruit;
het ziet er niet handig uit, maar ze komt, met een beetje geduld en doorzettingsvermogen, en daar hebben die kleintjes nog zo lekker veel van he, overal.
Sindsdien is niets meer veilig, en moet ik wat vaker stofzuigen (want die met die pincet-greep-vingertjes pakt ze allerlei miniscule dingetjes op om te proeven) en ben ik de boekenkast aan het reorganiseren, want de boeken die altijd onder de salontafeltjes liggen zijn natuurlijk ook niet veilig meer.
Ze deinst nergens voor terug, alles is interessant en ze gaat voor het motto: 'van proberen kan je leren'.
Dat zorgt er wel voor dat haar beentjes en koppie onder de blauwe plekken zitten van het omvallen, stoten, dingen van tafel trekken enzo.
Daarnaast is ze nu erg verkouden en komt tandje 2 ook nog door.
Echt, baby-zijn is niet altijd relaxt. ;-)

Dan is gister schoonzus Petra na 6 weken verlof ook weer naar Angola vertrokken, en net als vorig jaar, heb ik zo'n wee-ig heimwee gevoel in m'n buik sinds gister.
Dat komt, omdat ik me realiseer hoe láng een jaar wel niet is. Een heel jaar lang ga ik dat lieve mens niet zien, en ik mis ze nú al.
Nou ja, ik weet nog van vorig jaar dat het dan ongeveer een weekje duurt voor ik hoofd-gevoel en verstand weer een beetje op orde heb, dus dat accepteren we dan maar gewoon.
We hebben weer erg genoten van de tijd dat ze hier was, alle gesprekken, samen dingen doen, of niet doen; gewoon samen zijn, filmpje kijken, samen eten.
En natuurlijk heeft ze weer veel bezoekjes afgelegd enzo, want er zijn, behalve onze (toch redelijk grote ;-)) familie, nog veel meer vrienden die het ook leuk vinden om haar te zien en te spreken.