Eerste verslag...

In het vliegtuig...

Vandaag is het dan eindelijk de grote dag! Ik ga op reis naar ons sponsorkind Jonathan! Na een emotioneel afscheid van mijn lieve Micha en kleine Lois, zit ik nu al 5 uur in het vliegtuig. Nog een aantal uurtjes te gaan en dan zijn we heel dichtbij hem! Ik ben ontzettend benieuwd hoe het daar zal zijn...hoe hij zal zijn. Weet hij van mijn komst? Zo ja, ziet hij er ook zo naar uit? Hoe zal het zijn om hem voor het eerst bij zijn mooie naam te noemen? ik ga het allemaal beleven!
Nog even... zoveel gedachten al gedacht...maar geen idee hoe het zal zijn...
De reis vind ik best lang maar het is het allemaal vast dubbel en dwars waard! Hier heb ik van gedroomd en nu gaat het echt gebeuren!
Ik krijg steeds meer zin om hem te gaan zien en zo een letterlijke stap in zijn leven te gaan zetten.
Ik weet zeker dat dit voor de rest van mijn leven eengrote indruk achter zal laten!

Hotel...

Wat een lange reis...ik vond het jammer dat ik niet bij het raam zat, die wolkenluchten had ik wel wat beter en langer willen bekijken. gelukkig vlogen we meteen doornaar Puerto Plata zonder tussenstop, en daar was Adonis van Compassion om ons op te halen. Met een busje werden we naar het hotel gebracht. Het is mooi en best luxe, ik heb een 2 persoonskamer voor me alleen. Nadat ik m'n tassen had weggezet, ging ik kijken wat de anderen deden, Bart zwaaide me toe vanuit het zwembad beneden, dusik deed ook gauw m'n badpak aan. Langzaam kwamen de anderen ook aan gedruppeld.Vanuit het hotel kan je zo het strand op lopen, we hebben een geweldig uitzicht over de zee. Nu de druk van het afscheid nemen voor bij is, kan ik meer genietenen denken aan wat komen gaat. Ik word erg enthousiast en opgewonden als ik me bedenk dat ik Jonathan over dagen al ga zien!
Tijdens het avondeten verteld Adonis (alles in het Engels) dat hij 2 weken geleden bij Jonathan thuis is geweest om te vertellen dat ik kom, dus hij weet het! En hij en het gezin reageerde erg enthousiast!
Ik mis Micha en de kids wel. Ik probeer er zo min mogelijk aan te denken, maar het voelt wel vreemd... we doen altijd alles samen...zo jammer dat dat nu even niet mogelijk...
Toenik Micha gister belde dacht ik te horen aanzijn stem dat ie me miste en het toch wel moeilijk vindt,wat hou ik toch van em, en wat ben ik trots op hem!