30 days of happiness: Tzahal (enzo) - (day 15)

"Zal ik eerst je band verwisselen of zal ik eerst kotsen?", met die woorden kwam Lief gister binnen na z'n werk. Ik beet op m'n lip en keek 'em aan of ie een grapje maakte, want toen ik 'em bij de koffie belde beweerde hij nog dat híj niet ziek zou worden en ik zag aan z'n gezicht dat hij nu ook buikkramp had.
Hij gaf me z'n lege brooddoos en ging snel nog m'n band verwisselen. Zo lief. Maar toen ie eenmaal binnen was duurde het nog een poosje voor ook hij alles maar dan ook álles eruit gooide.
Maar, omdat ze toch allemaal op apegapen lagen, vond hij het geen probleem dat ik toch naar het concert van Tzahal zou gaan in Dordrecht.
En dus steeg ik vol goede moed, gewapend met tom tom in m'n autootje. Na 20 minuten pikte ik m'n vriendin Elina op, en toen begon het...
We stelden het ding in op het juiste adres, en na een tijdje werden we de weg afgestuurd, de polder in...
En nu moet je weten dat ik eigenlijk nooit buiten Zeeland kom met m'n autootje. Dat vind ik een beetje eng. Ja. En al helemaaaal liever niet als het donker is. Nee. Dus avond + polder + niet weten waar je bent = nóg enger...
Ik snapte er niks van want normaal doet dat tom tom ding gewoon wat ie moet doen. Maar nu dus niet. Ik heb echt peentjes gezweten, en was dankbaar dat ik in elk geval niet alleen was. Maar toen het steeds later werd en het ding nog steeds aan gaf dat het nóg een half uur duurde voor we er zouden zijn, waren we inmiddels wanhopig op zoek naar iets wat op een snelweg leek.
Toen we eindelijk op de snelweg beland waren en in Dordt aankwamen, bleek het parkeren nog een heel probleem. en dan bedoel ik niet het het file parkeren of achteruit in parkeren wat ik niet kan Er was geen grote parkeergelegenheid, en langs de weg was het of voor vergunninghouders of mocht je maar een half uur blijven staan. En aangezien we wel hoopten dat we nog wat langer van het concert konden genieten, was dat laatste geen optie.
Eindelijk hadden we dan een kilometer verder een betaalde parkeerplek gevonden, en toen Elina en ik al ons muntgeld bij elkaar legden, mochten we tot de andere morgen blijven staan. Opgelucht dat we dit gedeelte in elk geval achter de rug hadden huppelden liepen we naar de Kunsthal. Daar was het concert al 20 minuten bezig, en stonden er 2 vrijwilligers (die natuurlijk hele goede plaatsen hadden) op voor ons zodat we konden zitten.
Elina straalde al vanaf het moment dat ze binnenkwam al had dat nog wel meer redenen he Elien ;-) Ik moest nog even aarden. Was het vorig jaar in een gymzaal waar je best wat rond mocht lopen en de gemiddelde leeftijd van de bezoekers rond de 30 lag, nu was het in een chique theater-achtige setting en lag de gemiddelde leeftijd van de bezoekers rond de 55 en werd je geacht op je plaats te blijven ;-(
Maar de muziek en de muzikanten waren weer top! De israelische liederen weten me altijd weer te ontroeren. Ze zongen meestal in het Hebreeuws, en de Nederlandse vertaling van het lied stond er dan naast.

Ik weet nog dat het me vorig jaar zo verbaasde dat de liederen zoveel gaan over God en over hun gebruiken en geschiedenis. Ook zingen ze altijd het Israelische volkslied. En 2 andere liederen die ik nog kende van vorig jaar en dus een beetje mee kon zingen.
Tijdens de pauze was het overal heel erg druk, en terwijl de bandleden vorig jaar zich tijdens de pauze in de menigte mengden om te praten, deden ze dat dit jaar jammergenoeg niet.
Na de pauze kwam de stemming er steeds beter in, en kwamen er jongeren vanuit de zaal op het podium om samen met de bandleden hun vreugde door dansen te uiten.
Veels te snel was het al half 11 en stonden we weer buiten. Een beetje beduusd dat het nu al voorbij was...
We zochten de auto weer op en stelden de tom tom weer in... pff, ik geloof dat we wel een 20 minuten rondjes hebben gereden in de binnenstad voor we de snelweg weer opreden. Toen de tom tom ons weer van de snelweg loodste om weer door de polders terug te keren, wisten we niet hoe snel we weer terug op de snelweg moesten komen. We hebben het ding uitgezet en voor zover dat ging -we waren zooooo moe- hebben we borden gelezen. Ik was dankbaar toen ik Elina heelhuids voor de deur afzette.
Om 12 uur was ik thuis en kon ik nog net m'n bed bereiken, waar 2 meisjes heel lief in lagen te slapen...;-)

De andere dag mopperde ik tegen Lief over die ***** tom tom die op een of ander touristische route stond ofzo. Toen Micha even keek zei hij dat hij op 'kortste route' stond, en je moet hem op 'snelste route' zetten. Pff. Nou, ik wist niet eens dat dat er op zat. Maar nu wel. Dus.

Volgend jaar gaan we weer, bij leven en welzijn dan he. We weten nog niet hoe. Dat ligt hoe mijn, nu zo beschadigde, relatie met tom tom dan inmiddels is.

En voor de mensen die zich zorgen maken mbt mijn rijbewijs; ik kreeg het inderdaad bij een pakje boter ik heb zowel theorie als praktijk in 1x gehaald. Maar dat zegt helemaal niks. Dat weet u nu wel.