Beschermengel (2)

Net zoals Menrike die er vandaag ook een blog over schreef, geloof ik ook dat er beschermengelen om ons heen zijn.
En net zoals bij haar, was er ook bij ons een in actie 2 dagen geleden...

Die middag ging Micha varen, samen met Job, Sara, buurmeisje, Felicia, en zwager met een zodiac en met z'n 2 kinderen Joachim en Shannon. Terwijl ik achterbleef om de balken van de eerste laag grondverf te voorzien, had ik geen idee van het drama wat er op het water plaats vond...

Micha voer in z'n bootje samen met Job, Sara en Joachim, terwijl m'n zwager de andere kinderen bij zich had. Job had zijn zwemvest, waar zijn nichtje net mee gezwommen had en dus erg nat was, te drogen gelegd. Micha voer voorop, en m'n zwager er een paar honderd meter achteraan. Terwijl Joachim een tijdje mocht sturen, liep Job naar de voorkant van de boot, waar Micha was, en gleed uit en viel in het water. Micha had niks in de gaten en zag niet wat er achter zich gebeurde... toch keek hij even achterom en zag nog net Job's handje boven het water naast de boot. Micha klom meteen op het stuurhokje en dook over achterkant van de boot het water in, op zoek naar Job. Hij had hem meteen gevonden, maar moest toen nog naar de boot zien te komen, waar Joachim en Sara nu alleen in zaten. Die week had Micha juist tegen Job en Joachim een keer verteld over het dodemans koord. "Jongens, als er nu een keer iets fout gaat, moet je op de rode knop drukken of aan dit touw trekken, dan stopt de motor meteen." Joachim had dit goed onthouden, en hij trok aan het touw waardoor de motor uitging. Maar toch dreef het bootje nog verder met de stroom mee. Het was op komend water in de Schelde, dus dan is de stroom sterk. Micha zwaaide naar m'n zwager om zijn aandacht te trekken maar die had het niet meteen door en zwaaide gezellig terug... maar na een tijdje had ie door dat er echt wat was en hij voer snel naar Micha en Job toe, die zich ondertussen al een tijdje vasthielden aan een stok die daar in het water stond; om een schelpenbank aan te geven.
Een vissersboot die een eindje verderop aan het vissen was, lichtte al meteen z'n ankers om te komen helpen, maar toen ze zagen dat m'n zwager naar Micha toe ging, was dat niet meer nodig.
Micha ging bij zwager aan boord, en ze voeren snel naar het bootje met Joachim en Sara erin. En zo kwam het gelukkig toch goed.
Micha was wel een tijdje van de kaart zei m'n zwager. En dat geloof ik zeker.
We varen zo vaak en zijn er altijd alert op dat de kinderen hun zwemvest aan hebben. Alleen in het stuurhutje mogen ze hem wel eens uit als ze willen slapen, en voor de rest hebben ze hem altijd aan. We laten ze er eigenlijk nooit mee zwemmen, dus een nat zwemvest is Job niet gewend, en vond ie vast niet lekker zitten ofzo.
Het zit in zo'n klein hoekje he...

Ik was helemaal van de kaart toen ze thuis kwamen en Micha het vertelde, mijn eerste reactie was best boos..."Kijk toch uit, nou waren we verdorie ze bijna allebei kwijt!!" Tegelijkertijd snapte ik dat dat mij ook kan overkomen. Want in elk hoekje kan gevaar schuilen.
En of die engel nu Micha's gezicht om heeft gedraaid zodat ie net Job's handje nog zag, of dat ie Job heeft laten spartelen, of Micha extra kracht heeft gegeven... ik weet het niet, maar ik geloof echt dat God ervoor heeft gezorgd dat Job niet is verdronken...

Een hyvesvriendin schreef me als reactie 'en dat ook nog in augustus'.... en dat is zo. Eind deze maand is de 6e verjaardag al weer van Job. En is het 6 jaar geleden dat hij samen met Jonathan* werd geboren. En nu had ik me natuurlijk lekker op dat klussen en verven gestort.... en dan gebeurt er zó iets... waardoor ik de pijn van het gemis van dat andere kind weer even zo schrijnend voelde...
En ik meer dan ooit besefte hoe speciaal Job voor ons is. Onze meisjes zijn ook speciaal, zij hebben elk hun unieke karaktertje, begrijp me niet verkeerd. Maar Job geeft Jonathan* een beetje een gezicht... ondanks dat hij er niet meer is. Ze waren immers een-eiig. Ik sta daar nooit zo heel erg bij stil, maar toen op eens wel. Jonathan* is zo heel erg met Job verweven...

"Waak ervoor ook maar een van deze geringen te verachten. Want Ik zeg jullie: hun engelen in de hemel aanschouwen onophoudelijk het gelaat van mijn hemelse Vader." (Matth.18:10)

Ongelofelijk... wat voel ik me klein en dankbaar...