Compassionlog #november #december

Ik ben erg enthousiast over een blog die ik las op de weblog van Compassion met de titel 'Word geen redder! 5 manieren om te bemoedigen'.

Hier 2 quotes uit die blog, maar voor de volledigheid kan je beter even op de link klikken ;-)

'Het doel van Compassion is niet het creëren van afhankelijkheid, maar kinderen in onze projecten bemoedigen en toerusten, zodat ze uit armoede kunnen ontsnappen.'

'Sponsoring gaat niet over een redder worden voor een kind in armoede. Je stimuleert ontwikkeling, geen afhankelijkheid. Dat is prachtig!'

***
Vandaag sinds een tijd weer wat brieven in de bus, ik loop inmiddels flink achter met brieven beantwoorden, maar dat komt in januari wel weer. Een brief van Lara (8) uit de Filipijnen, zelf schrijft ze maar een kort stukje, maar haar moeder schrijft er ook altijd nog een A4tje bij. Het prinsessen-stickerboek is aangekomen, en ook alle foto's en brieven, ze reageert op wat ik vertelt heb; zoals over Loïs die viool speelt en de bruiloft(taart) van familieleden.
Er was ook een brief van Labi uit India en van Noemi uit Bolivia.
En... een brief van Aaron (11) uit de Filipijnen. Wie hier met regelmaat mee leest, weet dat dat jongetje me regelmatig positief verbaasd met zijn brieven, en ook nu weer:
'Bedankt voor de brieven die je me stuurt. Ook al ben je mijn schrijfsponsor, je behandelt me als je sponsorkind.
(na zijn vraag of ik hem asjeblieft altijd wil blijven sponsoren, heb ik hem uitgelegd dat hij een betalende sponsor heeft, en een schrijfsponsor (ik dus), en dat ik met hem mag schrijven zolang zijn betalende sponsor hem sponsort, en dat ons contact daar dus vanaf hangt, hij is 11, dus dat snapt hij wel)
Je bent een grote zegen voor me, die komt van God. Want doordat jij naar mij schrijft, en ik naar jou, heb ik het gevoel dat ik je kan bereiken. Dankjewel dat je me behandelt als een deel van je familie, ondanks dat we ver van elkaar wonen. En daarom kon ik ook eerst niet geloven dat we konden communiceren met elkaar. Maar nu weet ik dat, ook al zijn we heel verschillende mensen met een verschillende achtergrond, we hebben hetzelfde gevoel in ons hart. We begrijpen elkaar. Ondanks dat we allebei een andere taal spreken, begrijpen we elkaar toch.' *

*En dat is ook de zegen van vertaling; er werken veel vrijwilligers bij Compassion die de brieven vertalen. De moeder van Lara bijv. schrijft naar me in het engels, de kinderen op de Filipijnen leren volgens mij engels op school, maar kunnen het op die leeftijd vaak nog niet volledig schrijven. Aaron schrijft dus naar mij in zijn eigen taal, met af en toe engelse woorden ertussen. Dat wordt dan in een kolom ernaast vertaald naar het engels.
Ik vind zijn enthousiasme in elke brief zo gaaf, en ook zo lief. Een ventje van 11, die dat in z'n brieven schrijft. Die erachter komt dat je kan communiceren met iemand aan de andere kant van de wereld (nou ja, bijna dan, wel een eind weg in elk geval) en daar zo enthousiast over is en van geniet. Wat een kind. Wat zou ik eens graag een vlieg op de muur willen zijn als hij een brief schrijft, of als zijn naam wordt genoemd in project PH467 omdat er weer een brief van ons is voor hem. Dat je met een simpele brief zoveel vreugde kan brengen, ik blijf het onvoorstelbaar en bijzonder vinden.

En ik probeer me er ook van bewust te blijven dat Aaron dat zo kan verwoorden, en dat ook doet in een brief naar mij. Maar ik krijg ook vaak brieven met 5 regeltjes. Of standaardbrieven. Veel kinderen vinden het moeilijk om brieven te schrijven, wat ze moet/zullen schrijven etc. Maar dat wil niet zeggen dat zij minder blij zijn met brieven. Er zullen er vast ook tussen zitten die er minder waarde aan hechten, of die het misschien maar lastig vinden. Maar de meeste kinderen vinden het interessant, en als ze met regelmaat brieven krijgen van hun sponsor, motiveert dat hen ook om terug te (willen) schrijven.

***

Nick Vujicic ontmoet zijn sponsorkind.


Nick Vujicic in Colombia from Compassion Australia on Vimeo.