Decemberkalender (slot)

In de vierde week lazen we elke dag uit het dagboek van Open Doors; Vervolgd maar niet vergeten. Ik had een wereldkaart uitgeprint en die op de kast gehangen, elke dag lazen we een stukje uit het dagboek, markeerden het land op de kaart (daar hadden we vaak google bij nodig ;-) en daarna typten we het land in op google en klikten dan op 'afbeeldingen' om te kijken hoe het in het land daar er uit ziet. Dat alleen al is heel leerzaam; het verschil zien als je Noord-Korea intypt (veel plaatjes van oa marcherende soldaten en hun leider) en kamelen en stranden als je op Tunesië zoekt. Maar weet jij waar Bhutan ligt, dat je daar boeddhist moet zijn, maar dat er toch 16.500 christenen leven? Dat, als je in de Ver. Arabische Emiraten woont, je geen belasting hoeft te betalen, en de overheid daar voor iedereen de ziektekosten en studiekosten betaald?
Die week was er ook nog een opdracht om 'brik' te maken, een hapje uit Tunesië, maar ivm allerlei logeerpartijen kwam dat er niet meer van.
Een andere opdracht was:
Soms schrijven christenen Bijbelteksten op toiletpapier om uit te delen aan elkaar. Schrijf vandaag eens een Bijbeltekst op toiletpapier. Dat schrijft moeilijk he?

Sara en Loïs schreven Psalm 34 vers 9 op:
'Proef en geniet de goedheid van de Heer.
Gelukkig de mens die bij Hem schuilt.'

Op 2 januari kregen onze 3 oudsten 25 euro. Nou ja, niet echt, maar ik nam ze alle drie apart om samen een ondernemer uit te kiezen op Wakibi waaraan zij 25 euro willen lenen als microkrediet. Ik lette er bij het uitkiezen op, dat de lening binnen ongeveer een jaar terug betaald zou zijn/worden, zodat, als het goed gaat, ze komend jaar het weer opnieuw uit kunnen lenen aan een andere ondernemer. Sara koos een boerin uit Kirgizië, die haar 'kudde' van 5 koeien, 25 schapen en 6 paarden uit wil breiden. (de vrouw stond op de foto met haar paard, dus dat sprak erg aan ;-)
Loïs koos een mevrouw uit Peru, die er met haar zwarte vlecht, traditionele kleding en Zuid-Amerikaanse uiterlijk erg 'indiaan-achtig' uitzag, volgens Loïs. Zij kookt maaltijden, en zou graag haar eigen restaurant willen hebben in de toekomst. Met de lening wil ze meer voedselvoorraad kopen, zodat ze meer kan bereiden.
Job ging voor een Ugandese cacao-boer ;-) voor Michal koos ik Leah uit Kenia, die met haar lening een voorraad graan wil kopen.

Het is deze week een jaar geleden dat ik voor het eerst, met een stukje van de opbrengst toen van het bijeen gespaarde geld van de december kalender, mee hielp aan een lening voor een bananenboer in Uganda. Hij heeft me keurig terug betaald, en dus kon ik het weer uitlenen. (Je vindt me hier.)
Door het zo persoonlijk te maken voor onze kinderen, ze zelf te laten kiezen, hoop ik dat ze zich steeds meer een beetje bewust worden (en blijven) van het feit dat we het hier in de meeste opzichten zo goed hebben, en dat het goed is om uit te delen van wat je hebt. Dat dat een verantwoordelijkheid is. En natuurlijk zullen er 'mazen in het net zitten', zal je wel eens geld 'verliezen' omdat de ondernemer het niet terug kan betalen of zal je niet precies de 100% terug krijgen ivm wisselkoersrisico, maar ach... je had het toch al weg gegeven.
En niets doen is geen optie! (vind ik dan ;-)

In de derde week lazen we verschillende blz's uit het boek 'Wie dit kind ontvangt', hieronder een van de verhalen die me aansprak en aan het denken zette.

Een meisje had een zak bitterkoekjes gevonden. Ze pakte er eentje uit, proefde er even aan en legde het weg. Daarna pakte ze een volgende, stopte het weer even in haar mond en legde het weg. En zo ging ze door tot de zak leeg was.
Jonge kinderen beseffen nog niet dat dingen hetzelfde kunnen zijn en ervaren alles telkens als uniek, als voor het eerst, ook al beleven ze het voor de honderdste keer en hebben alle bitterkoekjes een zompige deuk.
Logisch dat ze zo lang moeten slapen. Ze zijn als astronauten op een volstrekt vreemde planeet geland, met de wonderlijkste beesten, onbegrijpelijkste woorden, bizarste gewoontjes - en morgen weer, op een compleet nieuwe planeet....

Als we ouder worden, beginnen we de afleveringen te herkennen. Al die vreemde werelden worden langzamerhand een enkele, gewone wereld. Ik ontmoette laatst een meisje dat het woord 'hetzelfde' had ontdekt. Ze kwam elk willekeurig moment op me af drentelen, wees dan naar bijv. m'n schoenen en deelde parmantig mee; 'Hetzelfde', en als het een beetjee meezat; 'Hetzelfde als... Joël of Johan', of wie dan ook, want die hadden ook veters in hun schoenen, of blauwe schoenen, of uberhaupt schoenen....

De wereld wordt in de loop van de tijd voor haar natuurlijk een stuk minder vermoeiend, maar ze verliest ook iets. En hoe ouder we worden, hoe meer we dat ene verliezen. Je ontdekt steeds meer patronen, ontwikkelt steeds meer automatismen, tot op een dag alles op elkaar lijkt en niets je meer opvalt of verwonderd en je dus ook niets meer onthoudt.
Dat is de clou van het boek Waarom het leven sneller gaat als we ouder worden van Douwe Draaisma; je onthoudt vooral wat je voor het eerst ervaart. Latere gebeurtenissen verdwijnen in een zwart gat met het opschrift 'Hetzelfde'. En als je ouder wordt, is steeds meer hetzelfde, herinner je je dus telkens minder en lijkt daarom de tijd sneller te gaan.
Is dat wat Jezus eigenlijk zegt, als hij adviseert kinderlijk te geloven? Vergeet dat woord 'hetzelfde'... denk minder; o, dat weet ik al.... concentreer je... vertraag de tijd... luister... luister....

Uit: Wie dit kind ontvangt - Geschreven door Ruben Timman, Reinier Sonneveld en Tiemen Westerduin.

Ik wens jullie allemaal een goed nieuwjaar toe, met veel momenten van verwondering ♥