Bij mij (bij ons) is het zo, dat als er weer zo'n verschuiving/nieuwe fase in de ontwikkeling is, waarbij wij onze 'manieren van omgaan met' moeten aanpassen of opnieuw bekijken, dat altijd een poosje duurt voor ik dat door heb. Dan gaat het dus eerst tig keer fout, het botst en ik voel wrijving, en ik weet niet waarom.
Zo las ik pas bij Petra op haar blog, 'wat er allemaal kan veranderen als je 7 jaar bent', (....'en wat soms erg lang kan duren, voordat het ècht goed doordringt bij je ouders', schreef ze erbij, en daar herkende ik me dus in ;-) en opeens moest ik er aan denken dat Sara de laatste tijd meer moeite heeft met samen spelen met Loïs, die de 'regels' van haar spel niet altijd snapt of even belangrijk vindt. En onze bijna-9-jarige-Job, die de kleuterleeftijd zóóó ver achter zich heeft liggen, dat hij zich niet meer kan herinneren (en zich ook niet voor kan stellen ;-) dat hij woordjes niet precies goed uitsprak of bleef hangen in een fantasie-spel.
De laatste maanden liep ik daar erg tegen aan, dat er een onenigheidje onstaat, en dat dat dan door dingen die gezegd worden, steeds hoger oploopt, tot er ruzie ontstaat, en er 2 (of meer, daar reken ik mezelf ook bij...) boos zijn.
Door woorden.
Door verkeerde woordkeus.
Door te snelle woordkeus, gemixt met emoties...
Sinds een tijdje hebben we de gezinsavonden, waar we vorig jaar mee waren begonnen, weer nieuw leven ingeblazen. Tijdens onze gezinsavonden* werken we uit dit boek. Vorig jaar was ik zo enthousiast, ik bereidde het de hele week voor, ik deed alle activiteiten, verhalen en opdrachten uit één hoofdstuk op 1 avond, na het eten, op de bank. Na een aantal keer liepen we een beetje vast; het was te veel, te lang, de kinderen na een tijdje te ongedurig. Maar de activiteiten vonden ze zo leuk, het samen nadenken/praten/en bidden over vanalles, ook. Maar het moest anders, maar hoe? Dankzij een cursusdag van Family builders, zie dit logje, kregen we nieuwe inspiratie en ideeen, maar pas na deze ervaring, wist ik het, en langzaam maar zeker krijgen onze gezinsavonden weer vorm.
Toen gaven we elk kind een tube tandpasta en een vel papier. Ze mochten op dat vel iets (moois) maken, met de tandpasta, het was de bedoeling dat hij (zo snel mogelijk) leegging. Iedereen deed erg zijn best (Job was het eerst klaar; leeg!!!) Sara maakte een bloem en Loïs kliederde. Toen legde Lief een geldbiljet op tafel en zei; wie de tandpasta allemaal netjes terug doet in de tube, mag het biljet hebben. Job baalde dat hij zijn tube helemaal leeggeknepen had, maar ging al snel aan de slag om het erin te krijgen. Sara vond het heerlijk om eerst alles eens lekker uit te smeren, en Loïs ging op haar gemakje proberen om ook nog een bloemetje te maken. Job haalde een schaar en knipte de bovenkant eraf, waarna hij probeerde om zoveel mogelijk tandpasta in de tube terug te doen. Sara was ook begonnen, en probeerde het met een lepeltje. Na een tijdje gaven ze het op, en keken ons aan; dit lukt nooit!
Tijd om het voorbeeld uit te leggen. Wat was makkelijker; de tube leegknijpen, of de tandpasta opnieuw in de tube doen? In welk opzicht is dit ook zo met de woorden die uit onze mond komen? Wanneer wou jij, nadat je ze uitsprak, jouw woorden terugnemen? Wat gebeurde er toen je bemerkte dat dit niet mogelijk was? Leermoment: Wanneer wij onze woorden gebruiken om er andere pijn mee te doen, dan kunnen wij ons verontschuldigen, maar wij kunnen nooit ongedaan maken wat wij zegden. (zoals de tandpasta niet meer in de tube kon, en een bende veroorzaakte)
en vroeg, wat er op zat.
Ik heb er een rood gekleurd hart opgeplakt; van Jezus' liefde voor ons, 3 druppels bloed; want door Jezus' bloed is er vergeving; en de drie druppels lijken op vlammetjes; symbool van de Heilige Geest die ons wil vullen. Elke keer, als we boze of onaardige woorden spreken, spoelen we onze mond, met water uit dit glas, en in ons hart vragen we om vergeving aan God.
En elke keer ontroer ik weer als ik dat simpele glas zie.
Vergeving.
Alleen door Zijn bloed.
6 opmerkingen:
Een nadenkertje voor mijzelf. Ik zit dan nu nog wel in de dreumes en peuterfase, en zelfs dat vergt al veel energie, consequent zijn en grenzen stellen. Eva (3.5) begint al behoorlijk mondig te worden en ik merk dat ik zelf moet oppassen wat ik zeg, omdat ze mijn eigen woorden gebruikt. wat een spiegel zet ze me voor, maar wel goed, want het zet je tot nadenken. Wat mooi dat je er op deze manier mee bezig bent, wat weer een inspiratie is voor anderen. bedankt voor het delen!
Ik ben heel blij met deze blog en ga op zoek naar dit boek. Ook hier verschuivende leeftijden. Jij bent een voorbeeld! Liefs.
Ha, wat herkenbaar..
Een prachtige les uit dat boek van family builders. Ik krijg meteen zin om er weer mee aan de slag te gaan!
Wij hebben in de lijdenstijd die gedaan over dienen (met die briefjeshartjes) nav de voetwassing. Was ook zo mooi. En wij verslapten na een aantal dagen ook een beetje, ja, met de opdracht.. Maar de les blijft waardevol en mooi!
Mooi om te lezen hoe jullie dat met elkaar hebben gedaan, Sandra! En inderdaad inspirerend! lieve groet, Sandra
Dank je wel, hier worstel ik de laatste maanden ook zo mee. Maar dan met een zeven en dertien-jarige... Stof tot nadenken!
O zo herkenbaar! En goed om er zo mee bezig te zijn!
Een reactie posten