dinsdag 19 juni 2012

Woorden en vergeving

Nu onze kinderen allemaal de basisschoolleeftijd hebben bereikt, en ze allemaal verbaal sterk zijn, vraagt dat weer een hele andere manier van begeleiden van ons als ouders, dan toen ze nog in de de dreumes/peuterfase zaten, en communiceren meer via 'doen en laten' ging. Logisch natuurlijk. Maar die andere manier van begeleiden moet je dan zelf, zeg maar, ontdekken. Natuurlijk zijn er veel (goede en minder goede) boeken geschreven over opvoeden, maar toch... elk gezin, elke ouder en elk kind is anders, en dus moet je al die zgn 'opvoed-tips' toch altijd weer inpassen in je eigen situatie.
Bij mij (bij ons) is het zo, dat als er weer zo'n verschuiving/nieuwe fase in de ontwikkeling is, waarbij wij onze 'manieren van omgaan met' moeten aanpassen of opnieuw bekijken, dat altijd een poosje duurt voor ik dat door heb. Dan gaat het dus eerst tig keer fout, het botst en ik voel wrijving, en ik weet niet waarom.
Zo las ik pas bij Petra op haar blog, 'wat er allemaal kan veranderen als je 7 jaar bent', (....'en wat soms erg lang kan duren, voordat het ècht goed doordringt bij je ouders', schreef ze erbij, en daar herkende ik me dus in ;-) en opeens moest ik er aan denken dat Sara de laatste tijd meer moeite heeft met samen spelen met Loïs, die de 'regels' van haar spel niet altijd snapt of even belangrijk vindt. En onze bijna-9-jarige-Job, die de kleuterleeftijd zóóó ver achter zich heeft liggen, dat hij zich niet meer kan herinneren (en zich ook niet voor kan stellen ;-) dat hij woordjes niet precies goed uitsprak of bleef hangen in een fantasie-spel.
De laatste maanden liep ik daar erg tegen aan, dat er een onenigheidje onstaat, en dat dat dan door dingen die gezegd worden, steeds hoger oploopt, tot er ruzie ontstaat, en er 2 (of meer, daar reken ik mezelf ook bij...) boos zijn.
Door woorden.
Door verkeerde woordkeus.
Door te snelle woordkeus, gemixt met emoties...

Sinds een tijdje hebben we de gezinsavonden, waar we vorig jaar mee waren begonnen, weer nieuw leven ingeblazen. Tijdens onze gezinsavonden* werken we uit dit boek. Vorig jaar was ik zo enthousiast, ik bereidde het de hele week voor, ik deed alle activiteiten, verhalen en opdrachten uit één hoofdstuk op 1 avond, na het eten, op de bank. Na een aantal keer liepen we een beetje vast; het was te veel, te lang, de kinderen na een tijdje te ongedurig. Maar de activiteiten vonden ze zo leuk, het samen nadenken/praten/en bidden over vanalles, ook. Maar het moest anders, maar hoe? Dankzij een cursusdag van Family builders, zie dit logje, kregen we nieuwe inspiratie en ideeen, maar pas na deze ervaring, wist ik het, en langzaam maar zeker krijgen onze gezinsavonden weer vorm.
Een andere vorm. 
Een bijzondere vorm.
 
Achterin het boek (daar waren we nog lang niet) stond een hoofdstuk over 'Wanneer de tong het hoge woord voert', en ik besloot dat we daar eens mee zouden beginnen. We lazen Jakobus 3:3-12 en bespraken dat. We bekeken onze tong in de spiegel, met de vraag of we konden zien waar de goede of boze woorden vandaan kwamen.



Toen gaven we elk kind een tube tandpasta en een vel papier. Ze mochten op dat vel iets (moois) maken, met de tandpasta, het was de bedoeling dat hij (zo snel mogelijk) leegging. Iedereen deed erg zijn best (Job was het eerst klaar; leeg!!!) Sara maakte een bloem en Loïs kliederde. Toen legde Lief een geldbiljet op tafel en zei; wie de tandpasta allemaal netjes terug doet in de tube, mag het biljet hebben. Job baalde dat hij zijn tube helemaal leeggeknepen had, maar ging al snel aan de slag om het erin te krijgen. Sara vond het heerlijk om eerst alles eens lekker uit te smeren, en Loïs ging op haar gemakje proberen om ook nog een bloemetje te maken. Job haalde een schaar en knipte de bovenkant eraf, waarna hij probeerde om zoveel mogelijk tandpasta in de tube terug te doen. Sara was ook begonnen, en probeerde het met een lepeltje. Na een tijdje gaven ze het op, en keken ons aan; dit lukt nooit!
De vellen papier waren erg vies, de tubes vernield en het geld onaangeroerd....
(Sara met een grijns:
'maar wat was het een lekker vies werkje, mam' ;-)



Tijd om het voorbeeld uit te leggen. Wat was makkelijker; de tube leegknijpen, of de tandpasta opnieuw in de tube doen? In welk opzicht is dit ook zo met de woorden die uit onze mond komen? Wanneer wou jij, nadat je ze uitsprak, jouw woorden terugnemen? Wat gebeurde er toen je bemerkte dat dit niet mogelijk was? Leermoment: Wanneer wij onze woorden gebruiken om er andere pijn mee te doen, dan kunnen wij ons verontschuldigen, maar wij kunnen nooit ongedaan maken wat wij zegden. (zoals de tandpasta niet meer in de tube kon, en een bende veroorzaakte)
We bespraken Efeze 4:29.
'Laat geen vuile taal uit je mond komen, dat doet alleen maar kwaad. Spreek op het goede moment, het goede woord. Iets dat de mensen goed doet, zodat ze genade ontvangen.' **
 
(onderstaande activiteit stond niet in het boek)
Toen liet ik dit (kleinste) glas zien:



en vroeg, wat er op zat.
Job zei: een hart,
Loïs zei: 3 vlammetjes,
en Sara zei; druppels bloed.
Dat was allemaal wat ik wilde horen. Ik vertelde dat Jezus voor alle zonden aan het kruis is gestorven. Ook voor onze 'vuile woorden'. Maar dat was een hoge prijs. Wij spreken vaak zo makkelijk slechte, boze woorden uit (tegen elkaar), terwijl dat niet goed is. We doen dat té makkelijk, té snel. We moeten ons daar meer bewust van worden, en daarom dit glas.

Ik heb er een rood gekleurd hart opgeplakt; van Jezus' liefde voor ons, 3 druppels bloed; want door Jezus' bloed is er vergeving; en de drie druppels lijken op vlammetjes; symbool van de Heilige Geest die ons wil vullen. Elke keer, als we boze of onaardige woorden spreken, spoelen we onze mond, met water uit dit glas, en in ons hart vragen we om vergeving aan God.
We hadden afgesproken om dit de komende week zo te doen. We mochten er elkaar op een vriendelijke manier op aanspreken; papa was de eerste die zijn mond moest spoelen; en hij gaf het goede voorbeeld.
Sara is dan vooral degene die er heel goed om denkt; 'Mama, ik denk dat je dan nu even je mond moet spoelen, he'. Dat bleek trouwens wel een lastige, want als mama je met strenge stem tot orde moet roepen, moet ze dan haar mond spoelen? ;-) (voor mij ook een nadenker; op welke toon roep ik ze tot orde ;-) Naarmate de week vorderde, werden we helaas minder consequent met z'n allen, maar het heeft tot nadenken gestemd.



En elke keer ontroer ik weer als ik dat simpele glas zie.
Door het water, is het rood van de viltstift waarmee ik het hart en de druppels had gekleurd, uitgelopen, weggevloeid...
Vergeving.
Alleen door Zijn bloed.
 
* In het boek staat een mooie 'definitie' van gezinsavond: Een manier om je eigen normen en waarden door te geven aan je kinderen volgens een (twee)wekelijks/maandelijks ritueel. Spelletjes spelen, praten met elkaar, studeren samen en allerhande dingen doen die het belang van gezinsrelaties en gezamelijk geloof benadrukken. Het is de intentie om op deze avonden onze waarden in indrukken na te laten aan de kinderen. Wat is de uitwerking van dit alles? De kinderen hebben plezier. Tegelijkertijd wordt er een 'erfgoed' doorgegeven.
 
** Uit: Een kennismaking met de gereedschapskist voor gezinsavonden.
ISBN 90-6067-880-X

6 opmerkingen:

Atelier LifeArt zei

Een nadenkertje voor mijzelf. Ik zit dan nu nog wel in de dreumes en peuterfase, en zelfs dat vergt al veel energie, consequent zijn en grenzen stellen. Eva (3.5) begint al behoorlijk mondig te worden en ik merk dat ik zelf moet oppassen wat ik zeg, omdat ze mijn eigen woorden gebruikt. wat een spiegel zet ze me voor, maar wel goed, want het zet je tot nadenken. Wat mooi dat je er op deze manier mee bezig bent, wat weer een inspiratie is voor anderen. bedankt voor het delen!

Aritha V. zei

Ik ben heel blij met deze blog en ga op zoek naar dit boek. Ook hier verschuivende leeftijden. Jij bent een voorbeeld! Liefs.

Petra zei

Ha, wat herkenbaar..
Een prachtige les uit dat boek van family builders. Ik krijg meteen zin om er weer mee aan de slag te gaan!
Wij hebben in de lijdenstijd die gedaan over dienen (met die briefjeshartjes) nav de voetwassing. Was ook zo mooi. En wij verslapten na een aantal dagen ook een beetje, ja, met de opdracht.. Maar de les blijft waardevol en mooi!

Sandra zei

Mooi om te lezen hoe jullie dat met elkaar hebben gedaan, Sandra! En inderdaad inspirerend! lieve groet, Sandra

Fokelien zei

Dank je wel, hier worstel ik de laatste maanden ook zo mee. Maar dan met een zeven en dertien-jarige... Stof tot nadenken!

Willemien zei

O zo herkenbaar! En goed om er zo mee bezig te zijn!