Van Bolivia-mood weer naar Holland-mood

Inmiddels ben ik toch al weer een tijdje terug uit Bolivia, en steeds kijkt de foto van mij en Noemi, van mijn laatste blogje, me aan; en dan denk ik: tja, waar zal ik over schrijven?!   Toch nog maar een paar fotootjes van de reis:
Linksboven: op het Compassion kantoor; Belen en ik
- rechtsboven: met een aguayo op m'n rug, met een lief meisje erin
- linksonder: de Boliviaanse vlag (op het Titicacameer)
- rechtsonder: tijdens een projectbezoek  Linksboven: door het Andesgebergte - rechtsboven: tijdens het eerste huisbezoek - linksonder: bij het Titicacameer; een vrouw weeft een kleed - midden: een jonge moeder op het project - rechtsonder: mooie, kleurige tekeningen op het project!

Met mijn meisjes Noemi en Jasmin

    Inmiddels ben ik weer helemaal terug in de Holland-mood kan ik wel zeggen. Wat dat betreft is het niet te vergelijken met mijn ervaringen van de Dominicaanse Republiek, 3 jaar geleden, toen ben ik echt wel 2 weken uit m'n doen geweest, en ervaarde ik een cultuurshock toen ik terug kwam; als ik mensen hoorde klagen in de supermarkt 'wat ze nu deze week toch weer eens moesten eten', dan was ik tot in m'n tenen verontwaardigd; ik had zo gezien dat veel mensen dat zich afvragen uit armoede ipv uit luxe. Ik weet nog dat ik toen een waxinelicht houder kocht, (van 5 euro) omdat ik hem zo mooi vond, en me zo schuldig voelde, omdat ik dat toch niet echt nodig had. Minutenlang heb ik met het ding in m'n handen staan twijfelen. Ik hem em toen toch meegenomen, en ik heb hem nog; en altijd als ik hem zie moet ik daar weer aan denken.... Nu heb ik dat ook wel, maar toch iets anders. Een beetje een 'oja, zo was dat'-gevoel. Zo moest ik wel, toen ik over alle verontwaardiging las over de bezuinigingen en met name over het zorgbeleid, denken aan Bolivia. Daar zijn geen sociale voorzieningen, en mensen zijn niet (zorg) verzekerd. Als je een kind krijgt, krijg je eenmalig een bedrag(je) van de regering, en je kan aanspraak maken op flesvoeding eventueel, maar dat IS het. Als je geen werk hebt, betekent dat geen eten, geen huis, geen kleding en al helemaal geen luxe. Ik weet dat ons sociale voorzieningenstelsel heel erg duur is, en dat er ook soms veel te makkelijk mis/gebruik van wordt gemaakt. Maar toch is de andere kant troostelozer.   De momenten met Noemi en Jasmin koester ik nog steeds. Ik bekijk hun foto's nu met andere ogen; ik weet hoe ze zijn, hun lichaamstaal en hoe ze praten. Dat is bijzonder. Al vond ik, vooral vergeleken met mijn ontmoeting met Jonathan in 2009 (ik heb hem meerder dagen gezien) dit contact te 'vluchtig'. Het was zó voorbij. Een dagje is zo kort... Maar wat ik ook heel gaaf vind is dat ik zoveel van het werk van Compassion heb gezien. In 2009 bij Jonathan heb ik alleen zijn project gezien, en er waren toen wel kinderen, maar die kwamen speciaal voor mij, en niet omdat het 'hun beurt' was om naar het project te komen. En ik heb natuurlijk toen het verhaal van de ouders gehoord wat Compassion voor hen (heeft) betekend. Maar nu heb ik Compassions hulp gezien, gehoord en geproefd. Ik heb mijn sponsorgeld-in-actie gezien. Op verschillende projecten, van heel veel verschillende mensen. Verhalen die ik in Compassionmagazines lees, kwamen voor m'n neus tot leven. Onvergetelijk.   Ondertussen vraag ik me wel eens af wat ik nu wil met bloggen. Ik vind het heel leuk, het is mijn 'ding', maar zit vaak te wachten op De Inspiratie, ik héb wel genoeg inspiratie, maar dan vind ik het net te 'klein' om het te delen ofzo. En als het wel groot genoeg is, dan vind ik het te 'groot', want dan duurt het te lang voordat ik het goed verwoord heb. Dat soort tegenstrijdigheid schiet dus lekker op ;-) Best kans dus dat ik eens een tijdje ga proberen te 'hap-snap-bloggen' ;-)