Met T. herenigd

Zaterdag vertrokken we dan om kwart voor 9 richting Zwolle. 2 uur rijden voor ons, en gelukkig deden de kinderen nog een dutje tijdens het rijden, dat scheelt altijd dat het niet zo lang voelt voor ze. Bijna bij het restaurant waar we moesten zijn zagen we opeens de bus voor ons rijden, we waren dus iets te laat...want we moesten nog even wachten bij een stoplicht. Het was heel druk bij en in het restaurant en ik liep met de kinderen naar binnen om T. te gaan zoeken. Eerst in de ene zaal, maar daar zag ik geen rossig hoofdje, toen weer terug en ondertussen werd ik steeds nieuwsgieriger naar hoe zijn reactie zou zijn als hij ons zou weerzien, ik had alle scenario's al in m'n gedachten gehad ;-)
Opeens zie ik hem een paar meter voor me, tussen de mensen, ik roep z'n naam, en hij kijkt meteen mijn kant op, ik zie dat hij ook liep te zoeken, hij ziet me een baant zich een weg naar me toe en kruipt in m'n armen! Geweldig! Ik hou hem tegen me aan en geef hem een kus. Hij ontdekt Micha achter me en strekt zijn arm naar Micha uit; 'Apa', zegt hij. Dat is papa in het Hongaars. Hij gaat naar Job en schudt hem de hand, en ook Sara, Loïs geeft hij een aai over haar bol. We zijn allemaal helemaal blij!
We drinken nog wat, halen zijn tas en laten de drukte achter ons. We eten wat bij de Mac, maar hij hoeft niks en speelt met Job, Sara en Loïs in het speelhuisje. Het eerste half uur op de weg gaat het goed, maar dan begint hij te huilen, en noemt steeds de naam van zijn zusje die net is meegegaan met een gezin uit Friesland. Ik denk dat hij haar mist, maar laat hem bellen met een tolk. De tolk bevestigd mijn gedachte, maar helaas heb ik het telefoonnummer van het gezin niet meegenomen. Ik beloof hem dat hij die avond zijn zus nog mag bellen, en dan wordt hij wat rustiger. Tot overmaat van ramp belanden we in de file, gelukkig valt T. af en toe in slaap, en na een terugreis van langer dan 3 uur zijn we eindelijk thuis.
Hij gaat meteen buiten spelen met onze kinderen. Hij is ontzettend zorgzaam voor Loïs en vindt het leuk om met Job en Sara te spelen. Ik merk al snel dat hij zich snel weer thuis voelt. Dat is mooi natuurlijk ;-)
Ik had, zoals beloofd aan hem in m'n brieven, een taart gebakken ter ere van zijn komst ;-)) maar ik denk dat hij dat zelf vergeten was, want ik zag de verrassing op zijn gezicht toen ik hem riep bij de tafel, en hem het mes gaf om de taart aan te snijden. Dat ie daardoor niet netjes door midden ging en eigenlijk niet precies zo hoog was geworden als dat eigenlijk moest, maakte niet uit, hij at een groot stuk op.

Mijn mondje Hongaars begint al weer aardig terug te komen, al is het lang niet toereikend om de (af en toe felle) uitleggingen en verhalen die hij tegen me houdt als hij iets uit wil leggen, óf er iets niet naar zijn zin gaat, te begrijpen en laat staan terug uit te leggen...
Gelukkig is dat niet de hele dag door zo, en meestal gaat dat goed, alleen wanneer hij 'de' grenzen opzoekt/overschrijdt, is dat lastig. Hij verdedigd dan in volmondig Hongaars zijn rechten, ik doe of ik luister, althans, ik luister ook, maar snap er maar weinig van, en leg dan in het Nederlands, met af en toe een Hongaars woordje er tussendoor, uit, wat mijn standpunt is ;-))
Ach je snapt, op die momenten komen we elkaar niet veel nader, maar heel vaak snappen we elkaar ook wel, gewoon door een lach, een blik, of gewoon handen en voeten ;-)
Ik ben benieuwd hoe het van de week gaat, want onze kinderen moeten nog 2 weken naar school! Hij is dan hier alleen met Loïs, maar hij kan zich goed alleen vermaken op het moment, en ja, met Loïs, je ziet het op de foto's, is het ook 2 handen op 1 buik, dus dat komt wel goed ;-)