Vieren # 1

Behalve lijstjes maken en spulletjes klaar zetten en inpakken, en uitstapjes uitzoeken, was ik vorige week nog heel anders met het aanstaande weekendje weg bezig. Ik wilde onze dankbaarheid zo graag 'vieren'.
Met samen zijn, samen dingen doen, erop uit gaan, relaxen en samen koken.
Maar ook wilde ik zo graag onze gezinsavonden weer nieuw leven inblazen.
Sinds de komst van Michal en wat meer druktes door de week ivm mijn werk, is dat er erg bij ingeschoten. Maar daardoor niet alleen; de laatste keren dat we gezinsavonden hielden, lukte het niet zo. Oorzaken? Een telefoontje tussendoor, (daardoor) miscommunicatie tussen Lief en mij, en een oudste voor wie het allemaal niet zo hoeft en dat op verschillende manieren (tussendoor) laat merken.
Dat bleef allemaal in mijn herinnering haken, en het weer oppakken werd een 'grote berg' die ik steeds maar voor me uit schoof.
Elke maand maakte ik wel verschillende scenario's in m'n hoofd die we konden veranderen of uitproberen. Feit dat oudste nu een tiener is, en de meisjes nog in een jongere leeftijdscategorie zitten, maken het tot een grotere uitdaging dan voorheen. Je bent er niet meer met een verhaal en een kleurplaat.
Regelmatig las ik hier en hier over hun ervaringen.
Soms met een gefrustreerd hart ;-) maar toch ook juist weer gaaf en leuk om ideetjes op te doen en te zien hoe iedereen het weer anders doet. Geeft ook weer moed ;-)
Maar ik besloot dat nu het moment was, en ging op zoek naar ideeën.
Met de ideeën, kwam ook de zin en de moed mee ;-) leuk!
En zo had ik na een paar dagen, voor elke avond iets bedacht!
(Op facebook is er een groep van familynights en daar heb ik al heel wat leuke ideetjes opgedaan, aanrader!)

Na het eten gingen we eerst wandelen. Ik word zelf altijd helemaal enthousiast van de bergen daar. Ik vind dat zo machtig mooi. De kinderen ook inmiddels, omdat ik het zo vaak zeg denk ik ;-)
Ze wilden zoooo graag een 'berg beklimmen'. ;-)

Eenmaal terug in het vakantiehuisje gingen we wat drinken en pakte ik ons trouwalbum erbij. Met z'n allen op de bank hebben we die gekeken.
Daarna las ik Kol. 2:7
"Blijf in hem geworteld en gegrondvest, houd vast aan het geloof dat u geleerd is en wees vervuld van dankbaarheid."
(dat staat weliswaar in de context van waarschuwing tegen dwaling, maar zo is ie ook mooi ;-)
Op mijn verzoek had Lief van buiten een tak meegenomen. Die stond even symbool voor 'geworteld zijn', ook al was ie dat niet.
En in/aan die tak gingen we allemaal dingen hangen waar we dankbaar voor zijn/waren.
Ik knipte hartjes uit karton, en allemaal schreven we er een of meerdere.
Van losse foto's die over waren na ons trouwen, knipten we 'ons' uit, en plakten die erop.
Tussendoor zong ik het lied een paar keer, dat ik die week bedacht had;
afgeleid van een opwekkingslied:

't Is goed om U te ontmoeten,
met de kinderen U te prijzen,
we bidden om Uw zegen o Heer,
dank voor Uw trouw,
alleen U zij de eer!

Af en toe hoorde ik ze stukjes mee zingen, en ondertussen waren we nog aan het knippen, plakken, schrijven, thee zetten, in de open haard aan het porren en een gezelschapsspelletje aan het doen.
Wat een heerlijke afsluiting van zo'n eerste dag...