Over David

Een poos terug zijn we (weer) begonnen met na het avondeten uit de 'gewone' Bijbel te lezen. (ipv een kinderbijbel)
Nou ja, helemaal gewoon is het misschien niet, want ik lees voor uit een oude (RK) Willibrord vertaling (waar ook de apocriefe boeken in staan) en waar steeds 'Jahwe' staat, als er in latere vertalingen 'Heer' wordt geschreven.
Ik vind dat zo prachtigmooi, 'Jahwe'... dat herinnert me aan 'Ik ben die ik ben', en dat heeft voor mij zo'n andere, diepere lading dan het woordje 'Heer'.
Maar goed, we waren begonnen in het boek Jozua, en inmiddels lezen we al een tijdje over David.
Dan lees je over een jongste zoon, een schaapherdertje, die gezalfd wordt tot koning. Maar, had je je al eens gerealiseerd, dat er tussen het moment van zalving en kroning tot koning járen hebben gezeten!!?
Jaren heeft hij door de woestijn gezworven, vrezend voor zijn leven, wetend dat hij was gezalfd...
Soms heb je dat, dat je een belofte/droom/gedachte oid hebt gekregen, of echt in geloof een richting weet, en dat het niet lijkt te lukken, een andere kant op gaat, jaren duurt, en je er niks meer van snapt.
David kende dat.

David was een man, die volgens mij bijna alle klappen van het leven gekend heeft. Grote rijkdom, maar hij is ook een vluchteling geweest. Kinderen gekregen, en kinderen verloren.
Maar wat me steeds weer zo treft is zijn toewijding aan zijn Eeuwige, ondanks de menselijke fouten, die ook hij zo vaak beging.
En nee, ik sla niets over. Ook het verhaal over zijn zoon Amnon niet, en dat van Batseba niet. We zijn nu aan het lezen over die gevolgen die hij daarvan heeft ondervonden... zijn zoon Absalom stond tegen hem op.

Sommige stukjes zijn nieuw voor me. Zo las ik in 2 Samuël 5:22-25:
De Filistijnen rukten andermaal op naar de Refaimvlakte en verspreidden zich daar. David raadpleegde Jahwe en deze antwoordde: 'Ga niet recht op hen af, maar trek om hen heen tot gij achter hen bent, in de buurt van de balsemstruiken; van daaruit moet gij aanvallen. Zodra gij in de toppen van de balsemstruiken het geruis van schreden hoort, moet gij aanvallen, want dan gaat Jahwe voor u uit om het leger van de Filistijnen te verslaan.' David handelde naar Jahwe's bevel; en versloeg de Filistijnen...

Echt, ik kreeg kippenvel toen ik het las.
Zodra je een geruis van marcherende voetstappen hoort, val dan aan, want dat is Jahwe die met je mee gaat, die voor je uit gaat...
Hij is er bij. Hij wil erbij zijn. Hij is Jahwe, Ik ben die ik ben, die voor je uit gaat.
Echt, ik had dit stukje nog nooit gelezen.
Ik vond het prachtig.

Afgelopen zondag preekte er iemand bij ons in de gemeente over het verhaal van David en Goliath.
Dat is ook een van de bekende (zondagschool) verhalen, zo bekend, dat je er eigenlijk aan gewend bent geraakt.
In de preek kwam iets naar voren wat me nog nooit opgevallen was.
Goliath was een reus, en kwam volledig bewapend op David af. Daarom wilde Saul David ook zijn wapenrusting geven, maar David wilde dat niet, het paste hem niet, het paste niet bij hem.
Hij versloeg de reus, door geloof,
met de dingen die hij (al) had,
en die hij (al) kon.

Soms kunnen we zo naar anderen (op) zien, die kan dat beter, of haar situatie is makkelijker, of als ik haar capaciteiten zou hebben, ja, dat zou ik dat wel kunnen doen. Ik betrap mezelf er ook wel eens op.
We kunnen dingen voor God doen, in de situatie waarin we zitten, en met de capaciteiten die we hebben.
Het verhaal van David en Goliath is daar een voorbeeld van.
Voor mij persoonlijk is dat echt een bemoediging!