Dit gedichtje kreeg ik eens van iemand, en wat in het laatste couplet staat, is ook wat ter sprake komt in het gesprek.
Slaap maar zacht...
U had Uw Geest dubbel gegeven.
Twee kindjes mochten in mij leven...
Ze groeiden dicht onder mijn hart en ik wist,
U houdt ze stevig vast.
Maar toch, heeft één van hen losgelaten.
Waarom moest ééntje mij verlaten..
Ik weet wel Heer met mijn verstand,
juist nu houdt U deze ene in Uw hand.
En koestert dit kleintje zacht op Uw schoot.
Slaap zacht mijn kindje klein en teer.
'k Geef jou terug aan onze Heer.
Hij zal jouw leven vervolmaken,
nu ik jou los moet laten..
Slaap maar kindje, slaap maar zacht,
in de warme liefde van Gods hart.
't Is diezelfde liefde die mij troost, 't zelfde hart.
Dezelfde schoot, diezelfde armen om ons heen.
Door Hem zijn we toch weer ÉÉN!
Hier is het programma terug te zien, voor de geinteresseerden.
5 opmerkingen:
De uitzending net even gekeken. Zoiets zal altijd een bijzondere plek in je hart en leven houden! Ik vind je getuigenis erg mooi. Vooral dat zinnetje dat de armen die je zoontje dragen dezelfde armen zijn die jou dragen!
xx
'Zoiets' moet eigenlijk zijn: 'Zo'n klein mensje'
Mooi, ontroerend, je openheid, je echtheid.
En inderdaad, die zin over Gods armen die hem en jou dragen.. troostvol..
Liefs
Ik heb hem net gekeken. Dank je wel voor deze video met jouw verhaal en hoe God jullie erdoor heen hielp.
Ik zag het programma en herkende je verhaal direct zonde dat ik de aankondiging op je blog had gelezen. Bijzonder om je zo op tv te zien...je hebt het erg mooi verwoord!
Een reactie posten