Dat gaat dan dus over mijn ervaringen met Compassion en vooral de kinderen die wij sponsoren en mee mogen schrijven. (juist, die uit de hand gelopen hobby ja ;-)
En voor wie al dat Compassion-gedoe maar wat te veel vindt ;-) (en dat mag hoor) die klikt gewoon even door naar iets anders ;-)
***
De post bracht vandaag weer 2 brieven; eentje uit Bolivia, van Noemi (16)(haar heb ik in 2012 bezocht) en een van Justus (16) uit Kenia. Dit is de 2e brief van Justus. Hij beschrijft zijn kerstcadeau's en vertelt dat hij naar de 2e klas is gegaan. Hij vindt het leuk om te voetballen met zijn vrienden en luistert graag naar gospel muziek. Noemi's brief is weer lang en ze schrijft veel over haar moeder. Die heeft een zwakke gezondheid, is de afgelopen jaren me wel gebleken. Deze keer is ze weer 2x opgenomen geweest in het ziekenhuis, vanwege een blindedarmontsteking en een andere infectie, en ze moet nog steeds medicijnen slikken. Dat is allemaal heel duur geweest schrijft ze, en tot mijn opluchting schrijft ze ook dat Compassion daarin is bijgesprongen financieel. Maar, ze schrijft ook nog dat ze een dans had ingestudeerd met haar klasgenoten en dat ze een feestje hadden met de klas voor de zomervakantie.
***
Vandaag en gisteren brieven geschreven aan Aaron, Abel, Caleb, Cornal, Esther, Jemima, Labi, Lucky en Ruth. (allemaal via Amerika) De afgelopen weken heb ik van hen allemaal een eerste (of tweede) brief ontvangen, en tot nu toe deed ik brieven beantwoorden altijd per geschreven brief. Maar omdat ik maar een paar keer per jaar een envelop naar Amerika wil sturen (vanwege de verzendkosten) zou het dan zo lang gaan duren voor ik hun brieven zou beantwoorden, dat vond ik ook zo sneu, dus besloot ik om het toch maar via de pc te proberen. En dat ging super! Toen ik in verschillende brieven als favoriet eten 'ugali' tegenkwam, ben ik toch eens op gaan zoeken wat dat is. Blijkt gemaakt te zijn van maismeel, dat gekookt wordt met/in water en dan krijg je een soort papje of deeg. Dat eten ze dan zo, of met een sausje en vlees/groenten erbij.
Bij alle kinderen heb ik bij deze brieven hun eigen profielfoto's onder de brieven geupload. Vinden ze ook vast leuk om te zien.
***
Vandaag, precies een maand geleden, schreef ik er hier over dat ik afscheid moest nemen van de 14 jarige John uit Tanzania omdat hij naar een andere schrijfsponsor overgezet was, die hij zou gaan ontmoeten! En vandaag heeft hij hen ontmoet, ik heb af en toe contact met haar, Sita, die nu met hem schrijft via facebook, en dat is erg leuk, zo lees en leef ik toch (nog) een beetje (met hem) mee. Ik vond het erg leuk om vandaag op de site van Compassionreizen een foto te zien van een lachende John, naast Sita! (vierde foto vanaf boven)
Gister heeft Sita ook even mijn schrijfkind Swalehe (18) die ook in het project bij John zit, ontmoet. Ze heeft even met hem gepraat en een foto van hem gemaakt, die hoop ik binnenkort te krijgen.
Hij blijkt de enige christen in zijn familie te zijn (de rest is moslim), dat wist ik nog niet. Verder was hij blij met onze briefwisseling. Nog een jaar mag hij naar het project, nog een jaar om deze jongeman te bemoedigen!
***
Compassion US deed weer een oproep op facebook; ze hadden 100 gesponsorde jongens waar ze een schrijfsponsor voor zochten, je mocht je opgeven als je interesse had. Ik kon het niet laten ;-) en gaf me ook op. Na een paar dagen verscheen de 11 jarige Jeykel uit Nicaragua op m'n account! Ik ben zijn tweede correspondent, de vorige heeft hem voor het laatst in juni 2012 een brief gestuurd. Ik heb hem meteen geschreven.
***
Tot mijn grote verbazing zat er vandaag een brief van de 3 jarige Ruth uit Kenia in de brievenbus. Ze is 1 van de 5 kinderen uit Kenia (van een bedrijf die 1000 kindjes uit Kenia ging sponsoren) die ik 5 weken geleden gekregen heb op mijn US account, en de post van US naar NL doet er al ongeveer 2 weken over, dus deze brief is snel geschreven! Ze is enig kind, woont aan zee, haar lievelingskleur is rood en ze doet graag verstoppertje.
Er was ook een 2e brief van Aaron (10) uit de Filipijnen. Zijn eerste brief was al vrij indrukwekkend (lang) en deze ook. Tot nu toe zijn jongens bij mij in hun brieven altijd vrij zakelijk (behalve 'onze' Jonathan dan) en kort, dus dit is een nieuwe ervaring. Hij schrijft dat hij mijn eerste brief heeft ontvangen, en is daar blij mee. Verder schrijft hij de namen van zijn broers en zusje en zijn ouders. (vind ik altijd erg leuk om te weten, om later in brieven aan te refereren) Hij droomt ervan om een zeeman te worden, maar hij is ook dol op voetballen, en een succesvolle voetballer worden zou hem ook wel wat lijken ;-) Verder schrijft hij over een voetbalwedstrijd die hij heeft gespeeld, waarin hij en zijn team niet hebben gewonnen, 'maar het goede nieuws is dat we nieuwe/meer vrienden hebben gemaakt', schrijft hij. Zoiets bezorgd me dan een glimlach he ;-)
***
In Amerika stond ik nog op de wachtlijst voor een kind uit Togo, en toen kreeg ik eergisteren de 14 jarige Rose op mijn account! Ze heeft al bijna 5 jaar geen brieven meer gehad, dus ik heb haar snel een eerste brief geschreven! Dit is mijn eerste en enige schrijfkind in Togo, dus ben benieuwd!
***
Deze week kwamen de eerste brieven van Lucky en Cornal uit Bangladesh binnen. De brieven zijn erg lang onderweg geweest; ze zijn geschreven eind augustus/begin september! Ze hebben allebei dezelfde financiele sponsor zag ik, en die heeft beide kinderen meteen een gift gestuurd; er zat een foto bij wat ze er van gekocht hebben; Cornal staat stralend naast zijn gekregen fiets in zijn nieuwe kleren. Hij gaat nu naar school op de fiets, schrijft hij. Lucky kijkt wat verschrikt op de foto, maar klinkt blij in haar brief met de sandalen, jurk en tas die ze heeft gekregen als gift. Ze schrijft ook dat ze 's morgens om 8 uur op het project komt, daar brengt ze de ochtend door en eet daar een lunch en gaat daarna naar school. Cornal schrijft nog dat ze nu in het regenseizoen zitten, en bezig zijn op het land hun 'paddy' aan het bewerken. Een zoektochtje op google levert prachtige plaatjes op van paddy's (rijstvelden) in Bangladesh.
***
Toen ik maandag online een brief wou schrijven aan de 14 jarige John uit Tanzania die de dag daarvoor jarig was, was hij tot mijn verbazing van mijn account verdwenen. Een telefoontje naar Compassion leerde dat hij in december van financiële sponsor was gewisseld, en toen, per ongeluk, ook aan een nieuwe schrijfsponsor was gekoppeld. Die schrijfsponsor had hem ook al 2 brieven gestuurd inmiddels. Oeps. Wat nu? De telefoniste wilde overleggen met de nieuwe schrijfsponsor, en ik zou even afwachten, ik vertelde de telefoniste nog wel dat het wellicht maar beter was dat hij bij zijn nieuwe schrijfsponsor bleef, anders zou het zo verwarrend voor hem worden. Een dag later kreeg ik weer telefoon; John blijft bij zijn nieuwe schrijfsponsor, zij gaan de komende maand mee met de Compassion reis naar Tanzania, en gaan John dan ontmoeten!
Wow, dat gun je elk sponsorkind! Wat een bemoediging zal dat zijn voor John, die vorig jaar zijn vader is verloren en het pittig heeft op school. En ik? Ik vond het wel even moeilijk, hij was mijn eerste schrijfkind en ik heb 5 jaar met hem mogen schrijven. Hij schreef zijn brieven nog niet zelf, dus duurde het langer om hem beter te leren kennen. Ik heb hem een kort afscheidsbriefje geschreven dat de telefoniste samen met het verjaardagsboekje (wat ik al had gemaakt en opgestuurd) naar hem toestuurt als afscheid. En natuurlijk hou ik volgende maand de blog van Compassion in de gaten als zijn schrijfsponsors hem gaan ontmoeten, en ik vast een foto van hen zal zien! Ik kreeg die middag nog een nieuw schrijfkind ipv John, de 8-jarige Jesus Sebastian uit Peru!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten