Ik had besloten om niet mee te gaan, om wat rust in te bouwen voor mezelf.
Ik had een heel rustig ontbijt ;-)
Later schoof er nog een groepsgenote aan; gezellig!
We hadden eerder al een bootsafari gemaakt en nijlpaarden en krokodillen gezien. We zagen ook veel Kingfishers, ijsvogeltjes, die hun nest maken in spleten in de rots, echt prachtig.
Na de lunch gingen we op pad naar Lira. We konden meestal flink doorrijden, met veel remmen onderweg vanwege de kuilen. Het is wel een geasfalteerde weg, maar die is in slechte staat. Het hardste wat we rijden is ongeveer 100 km p.uur, maar dan voelt het of je 140 rijdt; de bus schudt en trilt ;-)
Over een Nederlandse snelweg zou je over deze afstand iets meer dan 2 uur doen, maar wij waren er na 5 uur rijden.
We werden weer vriendelijk ontvangen in het hotel, en kregen meteen avond eten.
Na het eten werden we bijgepraat door Steve, iemand die bij Compassion werkt als project facilitator, hij werkt 2 weken in Kampala en 2 weken in Lira, hij reist heen en weer. Zijn gezin woont in Kampala. Hij vertelde ons over de omgeving hier, er zijn hier in de omgeving 13 projecten.
Hier, in het noorden van Uganda, is er oorlog geweest, van 1987 tot 2005. Joseph Kony was aanvoerder, en zijn manier van oorlogvoeren was verschrikkelijk. Ik heb er wel eens een boek over gelezen, 'Als de olifanten vechten'.
Hij viel dorpen binnen en plunderde alles, oude mensen werden in en hut opgesloten en verbrand, van de dorpjes bleef niets over. Kinderen werden onder dwang ontvoerd en psychisch geconditioneerd om te doden. Jongens werden kindsoldaat en de meisjes seksslavinnen. De kinderen werd geleerd dat ze onschendbaar waren in de strijd, dat de kogels op hen afketsten. Ze moesten afschuwelijke dingen doen, vaak werden ze gedwongen om dorpsgenoten te vermoorden en soms zelfs toe te kijken hoe hun eigen familie werd vermoord of anderen gemarteld en verminkt. En dat alles deed hij met de Bijbel in de hand... hij baseerde het op de 10 geboden....
De man is nu bijna 60, en leeft nog steeds. Niemand weet waar hij is.
Het is het trauma van deze regio. Iedereen die je hier ziet, van 15 jaar of ouder, heeft er iets van mee gemaakt.
Morgen gaan we naar een project, wat eerst een vluchtingen kamp was. In dat kamp leefden gezinnen op 2 vierkante meter, met alles wat ze hadden. Er was veel misbruik, kinderen kregen alles al vroeg mee, want alles was hoorbaar en zichtbaar. Daardoor zijn er veel kindhuwelijken en vroege zwangerschappen.
Na de oorlog kwamen er veel organisaties hulp verlenen. Ze brachten dekens, water en eten. En gingen dan weer weg. Natuurlijk is dat ook nodig, een soort eerste hulp. Compassion koos voor een andere manier. Ze wilden blijvende hoop brengen. Ze starten een project, vanuit de kerk. Eerst waren ouders huiverig, (logisch als kinderen werden geroofd en gehersenspoeld een paar jaar eerder) en werden maar weinig kinderen ingeschreven. Maar toen het project eenmaal gestart was, zagen de mensen wat het effect was op de gezinnen en kinderen en kwamen ze vragen of hun kind ook asjeblieft nog in het project kon.
Er was een duidelijk verschil zichtbaar tussen kinderen die in het project zaten, en het effect in hun gezin. De mensen kregen weer hoop op een betere toekomst.
Er waren veel wezen, die leefden vaak bij elkaar in een hutje. Omdat het het beste is dat een kind in een gezin opgroeit, zocht Compassion 'caregivers', mensen/echtparen die voor de kinderen wilden zorgen.
Toen ik dat hoorde begreep ik meteen dat onze Jonathan, ook in zo'n 'caregivers'-gezin zit. In zijn eerste brief zag ik dat zijn 'vader' en 'moeder' ouder dan 60 jaar zijn (Jonathan is 4 jaar oud).
Het project waar we morgen heen gaan heeft een moeder-baby programma. (Jonge) moeders worden ingeschreven als ze zwanger zijn, en krijgen dan al hulp, dat wordt betaald uit een speciaal fonds. Als het kindje 1 jaar is, wordt het ingeschreven in het sponsorprogramma.
Morgen komen de moeder, en vaders, met de kinderen naar het project, en is het de bedoeling dat we een dagje met ze optrekken. Zo staat er een gesprek tussen de vader en de mannen van de groep op het programma, de vrouwen gaan de moeders van het project een handverzorging geven, en we gaan in groepjes thuis kijken bij de gezinnen.
