We gingen in het kerkgebouw, en er werd gezongen en verhalen verteld.
Daarna gingen we naar buiten en kregen we eten. Toen werden we verdeeld in 2 groepen; de mannen en de vrouwen. De mannen gingen stenen sjouwen, voor het nieuwe kantoor wat ze aan het bouwen zijn.
De vrouwen gingen in een kring onder een boom zitten, waar al een prachtige ijzeren hout gestookte oven warmte stond uit te stralen; we zouden cakes gaan bakken.
Ondertussen probeerden we contact te maken met de moeders en de baby's, de meeste moeders spraken geen engels. Maar voor een glimlach hoef je geen engels te kunnen ;-)
De groep voor het cake bakken was nogal groot, dus na een tijdje ging ik bij een groepslid kijken, die met wat andere kinderen domino aan het spelen was.
Ik pakte m'n vis-hengel-magneetspel weer uit m'n tas, en er waren een paar jongetjes die dat wel wilden proberen. Na een poosje pakte ik voorzichtig Tillo, het schaap erbij. De eerste reactie was weer: schrik! toen hij begon te 'praten'.
Maar na even wennen begonnen ze het grappig te vinden en probeerden ze hun handjes in z'n bek te stoppen. Hilariteit alom als hij hapte. Ik liet ze zien hoe mijn hand er voor zorgde dat hij kon 'praten'.
Ah, dat wilde een jongetje ook wel eens proberen.
Ik liet Tillo snurkend 'slapen' op mijn schoot, wakker worden en uit m'n flesje drinken. Met pretoogjes keken ze toe en deden ze mee.
Ze kregen er geen genoeg van. ;-)
Daarna werden we bij elkaar geroepen, en gingen we in groepjes met moeders mee naar huis, om bij hen thuis te kijken. We werden een eindje met de bus gebracht en moesten toen nog een eind lopen. Het is hier zo anders dan in Kampala. De mensen wonen in hutjes, zelfgebouwd van stenen gemaakt van klei en riet.
Wij gingen mee met Sharon, een alleenstaande moeder van 20 jaar. Ze woont bij haar ouders en familie op de compound; een binnenplaats waar 4 hutjes staan. Ze heeft een dochtertje van bijna 1.
We werden vrolijk ontvangen door haar tante, die ons 'jodelend' tegemoet kwam, dat doen vrouwen vaak als er bezoek komt en ze blij zijn. We werden onder een boom op stoelen neergezet, de familie zat op een mat. Je gasten geef je het beste wat je hebt.
We stelden wat vragen over hun leefsituatie, en Sharon vertelde, er was een tolk bij die wat ze zei naar het engels vertaalde. Even laten kwam vader erbij zitten, een lange dunne man, ik denk wel 2 meter.
Hij zag er ziek uit, en naar bleek, was hij dat ook. Hij had een huidziekte, en een bobbel (een soort gezwel) in z'n keel, dat scheen heel erg pijnlijk te zijn. Geld voor een dokter of medicijnen is er niet.
Ik vond het aangrijpend. Ik heb hem nog zitten observeren, je zag aan hem dat hij pijn had. Hij nam zijn kleindochter op schoot. Hij vertelde dat hij broers en meerdere familieleden door de oorlog heeft verloren. Nu kreeg het verhaal over de oorlog hier een gezicht...
We werden rond geleid langs de hutjes; een kookhut, een leefhut van de ouders, de hut van Sharon, en een hut voor bezoekers, maar als er geen bezoekers zijn, gebruiken ze hem zelf voor de andere kinderen.
Sharon liet zien hoe ze 20 liter water op haar hoofd tilde, en wij mochten ook even tillen. Ongelofelijk dat zij daar elke dag zo mee lopen.
Weer terug naar het project en we speelden weer met de kinderen, en kregen te eten. (Lunch; het was 15 uur 's middags.) Daarna riepen we de vrouwen bij elkaar, en gingen we hen een handverzorging geven. Er was nagellak, handcreme, vijltjes en handdoekjes mee genomen. Ik zat in het groepje dat de handen en voeten mocht wassen van de vrouwen. Met emmers en zo weinig mogelijk water wasten we, ze moesten er om lachen; zo gek, iemand die je handen en voeten wast en het kriebelt nog ook.
Ik waste de eeltige handen van de vrouwen, handen die zo hard werken. Daarna kregen ze een hand massage met creme, daarna werden de nagels gevijld en gelakt, en daarna was er een team wat met elke vrouw samen bad.
Het was heel bijzonder, en ik vond het een van de mooiste momenten van de dag.
Daarna zongen ze nog het Lango volkslied voor ons (we zitten in het Lango gebied) en kregen we allemaal een stukje van de cake, die inmiddels klaar was.
Toen reden we weer terug met de bus, 1,5 uur lang een 'african massage', zoals we de rit over de slechte wegen ook wel gekscherend noemen.
Nog 1 nachtje slapen, en dan ontmoet ik ons sponsorkind Jonathan, en Molly, het meisje wat ik sponsor met m'n peutergroep. Ze komen hier naar het hotel, en we gaan spelletjes doen in de tuin.
