We werden met z'n allen vergaderd in de tuin, en toen begon de leiding weer te zingen (dat is hier de manier om welkom te heten geloof ik ;-) en om de beurt werd er een sponsor naar voren geroepen, en daarna de naam van het sponsorkind, en dan volgde er een kennismakingsmoment met een dansje en een liedje ;-)
Ik had Jonathan al snel gezien, en zag ook een aantal tienermeiden staan, en na even turen zag ik Molly.
Mijn naam werd genoemd, en ik mocht naar voren, en even later kwam Molly op me af rennen. Ze omhelsde me huilend en trilde van de spanning. Wat heerlijk om haar te zien!
Ze mocht kiezen of ze een liedje wilde zingen of wilde dansen, en ze koos voor dansen. Ze mocht een liedje opgegeven, en koos het liedje Prophety, van de Ugandese gospel singer Exodus.
Daarna werd Jonathan's naam genoemd, en hij stapte aarzelend naar voren ;-) Molly tilde hem meteen blij op, en zette hem bij ons in de kring, 'hij is nu mijn kleine broertje', zei ze blij ;-)
Jonathan's moeder was mee gekomen, wat een leuke verrassing. Ze kon ook best goed engels, en zag er prachtig uit in haar mooie Ugandese (zondagse) jurk.
Toen alle namen waren genoemd, werd er nog 1 geroepen; de naam van een jongeman, die ik eergisteren ben gaan sponsoren. Tijdens deze reis ben ik zo onder de indruk geraakt van de tieners in de projecten, dat ik het op m'n hart kreeg om nog een tiener te gaan sponsoren; omdat ik de 18 jarige Molly al sponsor, besloot ik dat het een jongen moest zijn. Ik keek op de site, en zag de 19 jarige Isaac. Hij was de oudste van alle kinderen uit dat project die op een sponsor wachtte; hij werd het. En ik zou hem op het project gaan ontmoeten, op donderdag.
Maar, blijkbaar hadden ze hem vandaag ook al laten komen! Ik moest even schakelen ;-) maar het was zo fijn dat hij er ook bij was!
Hij ging een lied zingen, toen gevraagd werd wat hij later wilde gaan doen, zei hij dat hij iets met tourisme wil gaan doen, maar vooral ook in Gods koninkrijk wilde werken.
Hij zit in hetzelfde project als Molly dus, en ik zag al snel dat die 2 goede vrienden zijn.
Jonathan ging lekker spelen op het springkussen, en ik ging met de tieners wat drinken, en m'n foto's laten zien van ons gezin. Een fotoboekje is altijd een hit. Ze bestudeerden de foto's en stelden vragen.
Ik vroeg Isaac naar zijn gezin; hij vertelde dat hij bij zijn vader woont, en diens 2e vrouw. Zijn moeder is vrij recent overleden, hij heeft broers en zussen. Toen vroeg ik naar zijn vorige sponsor, of hij al lang zonder sponsor zat. Dat wist hij niet zo, maar hij vertelde dat hij sinds 2007 in het sponsorprogramma zit, en nog nooit een brief van een sponsor had gekregen.
Ik kende dat soort verhalen, maar ik had nog nooit een kind ontmoet, die nooit brieven kreeg.
Hij vond het moeilijk om er over te praten zag ik. Ik kan zijn blik van dat moment nog steeds voor me zien. Ik zie er al naar uit om hem zijn eerste brief te sturen! ;-)
Jonathan kwam weer even langs, en keek verlangend naar het zwembad. Ik pakte het voetbalbroekje uit de tas en gaf het aan de moeder zodat hij het aan kon doen. Met een grote lach vertrok hij om te gaan omkleden, en daarna plonsde hij het zwembad in en speelde enthousiast mee met de andere kinderen. Wat heerlijk om hem zo te zien genieten.
Ondertussen stemde ik mijn ukulele, en pakte m'n boekje met engelse liederen die ik had gemaakt en mee genomen. Isaac zit in het zangteam van de kerk en houdt wel van zingen. Molly deed ook mee, we zongen This is the day that the Lord has made en ik leerde hen het liedje Jesus loves the little children. Isaac vond Abba father let me be heel mooi, dus die hebben we ook verschillende keren gezongen. Hij verzon er terplekke een bovenstem bij ;-)
Toen wilden ze mij nog een liedje leren in hun taal, de Lango-taal, dat vond ik wel leuk. Ze hebben hier een bepaalde stijl van zingen, je begint met een zin, die herhaal je een keer of 4, en dan vervang je het werkwoord, en dan zing je het weer op dezelfde melodie. Bijv. 3x I praise God, hallelujah, en dan I trust God, hallelujah, enz. Dat was bij dit liedje ook zo.
Daarna schoof m'n vriendin met haar tiener ook nog aan en leerde ik hen het kaartspelletje Uno.
Ondertussen werd Jonathan nog geschminkt ;-)
Tussendoor gingen we ook nog eten; in de lobby van het hotel hadden ze van alles klaar gezet. De kinderen mochten eerst opscheppen, en daarna wij. Toen we allemaal eten hadden, vroeg ik Isaac of hij met ons wilde bidden voor het eten.
Hij ging stralen, alsof ik hem iets heel moois gaf, dat was zo'n mooi moment. Hij bad voor ons eten, dankte God voor de dag.
Daarna was het tijd om cadeautjes te geven, want de kinderen moesten alweer bijna naar huis. Gelukkig had ik iets extra's meegenomen, zodat ik Isaac ook iets kon geven.
Bij de afsluiting hoort taart, en die was er vandaag ook weer ;-)
Voor de groep zongen Isaac, Molly en ik nog This is the day en, op Isaac's verzoek, Abba vader ;-)
Daarna ging ik weer terug naar m'n plaats, maar al gauw werd ik terug geroepen. Isaac had tegen de leiding verteld dat ik een liedje in het Lango had geleerd, dus of ik dat ook nog even wilde zingen.
Gelukkig was hij zo lief om mee te zingen ;-)
De kinderen verzamelden en we liepen naar de weg, vandaar zouden ze met boda-boda's (brommertaxi's) naar huis vertrekken; we zwaaiden hen uit.
Gelukkig zie ik Molly én Isaac morgen nog een keer, als we hun project gaan bezoeken. En ik mag zelfs bij hen thuis op bezoek!
's Avonds na het eten deden we nog een grappig groepsspel, en deelde Tiemen nog iets uit de Bijbel. Over het jubeljaar, dat was ook zo'n voorschrift van God voor Israël. Een jubeljaar was 1x in de 50 jaar. Eén keer in een mensenleven maakte je dat mee, zo'n jaar van teruggave, terugkeer, vrijlaten en rust. Een jaar waarin je schoon schip mocht maken, wat je ook overkomen was, wat je ook verkeerd had gedaan of ingeschat, in het jubeljaar had iedereen een schone lei. Zo is God, genadig en Hij wil mensen nieuwe kansen geven. Als we daar nog niet van overtuigd waren, kan je het aan deze wetten aflezen.
En God zegt ook dat je niet hoeft te schrapen. Laat tijdens het oogsten de randen van je akker maar ongemaaid, dan hebben mensen die geen eigen land hebben, ook iets te eten (denk aan het verhaal van Ruth) en God zal je ervoor zegenen. Valt er een schoof van je kar tijdens het naar huis brengen, stop niet om hem op te rapen, er zal iemand langs komen voor wie die schoof een verrassing zal zijn. Jij zult die ene schoof niet missen, je hoeft niet te schrapen, als je op Gods manier deelt, zal Hij je zegenen.
Isaac is mijn 'rand van de akker' en die 'schoof van mijn kar'.
Ik weet niet wie zich vandaag meer gezegend voelde; hij of ik.
De stille vreugde in zijn ogen was zo kostbaar en onvergetelijk.
