Eerst ontbijt, en daarna stapten we weer de bus in; op weg naar project UG417.
Lilian, een voormalig sponsorkind die nu werkt bij Compassion Uganda, is onze reisleidster, en zij ging ook mee.
We werden verwelkomd door de pastor en de medewerkers van het project en een aantal Compassion kinderen. In dit project zitten meer dan 250 sponsorkinderen, maar omdat het een gewone schooldag is, zijn ze er niet allemaal. Er zijn vooral tieners en moeders met jonge kinderen.
We zitten in de kerkzaal, en ongeveer 10 enthousiaste tieners gaan een lied zingen en daarbij dansen. Dat was erg leuk om te zien, ik had het idee dat het niet ingestudeerd was ofzo, ze doen dat volgens mij heel vaak tijdens de diensten. Er was steeds 1 iemand die de leiding had, en wat zij deed, deden de anderen ongeveer na, maar aan de zijkant waren 3 jongens die gewoon hun eigen pasjes deden, maar ze keken constant naar wat de ander deed en speelden daarop in. Echt super leuk om te zien, het is lastig te beschrijven, maar ze straalden zoveel uit, zoveel hoop en blijdschap.
Ik heb met verschillende tieners een praatje gemaakt en een jongen heeft ons rondgeleid op het project. Hij liet de kerk van binnen zien, het kantoor van de pastor en de lokalen voor de kinderen. Hij had een soort glans in zijn ogen, en zo'n blije lach. Toen ik er later over nadacht, bedacht ik me dat ik het het best zou kunnen omschrijven als dat je zag aan de tieners dat ze zich 'gekend' voelden door God en de mensen op het project.
Daarna heeft de pastor nog wat over het project verteld en kregen we een 'tussendoortje', dat vind ik altijd leuk, om te eten wat de kinderen op het project ook te eten krijgen. We kregen een banaan (al het fruit smaakt hier anders, veel 'echter', lekkerder ;-) ook pinda's, en een samosa, een gefrituurd bladerdeeg broodje met groenten erin.
Daarna gingen we op huisbezoek, met onze groep van 6 personen, en 2 mensen van Compassion. We vertrokken in de bus en reden de sloppenwijk in. De weg liep voortdurend naar beneden, met veel gehobbel en gebobbel. Bij het uitstappen werden we aangegaapt, 'mzungu's (hun woord voor blanken) zijn we. We liepen over de weg, tussen de hutjes door, kropen door een spleet en kwamen op een kleine binnenplaats. De moeder pakte een sleutel en opende het hangslot aan de deur, we mochten allemaal naar binnen. De deur moest open blijven, want het hutje, gemaakt van riet en klei, met een zeil op de grond, had geen ramen. De ruimte werd gescheiden in 2 gedeeltes door een kleed. We hoorden van de moeder, die met neergeslagen ogen vertelde, dat zij en haar man 7 kinderen hebben. Ze werken 's avonds; ze verkopen schoenen.
Het was een indrukwekkend bezoek, wat we afsloten met gebed voor elkaar.
Weer terug op het project kregen we lunch. Dat was ook heerlijk; rijst met kip en groenten!
Daarna heb ik spelletjes gedaan met de kinderen, die ik had mee genomen.
Ook met Tillo werd gespeeld, de jongere kinderen vonden hem soms maar spannend (die bewegende bek ;-) maar na een tijdje wilden ze het zelf eens proberen om met hem te praten ;-)
Ik geniet erg van die interactie met de kinderen.
