Ik heb vandaag 4 schrijfkinderen ontmoet; Patrick en Aidah, zij worden ondersteund door onze zondagschoolkinderen, en ik mag al 6 jaar brieven met hen schrijven. Mercy, zij wordt gesponsord door een echtpaar bij ons in de kerk, en ik mag met haar schrijven, sinds een aantal jaar. En Wasswa, zijn sponsor ken ik niet, maar ik schrijf al een paar jaar met hem.
De funday was georganiseerd in een soort speeltuin, met een binnengedeelte en een zwembad buiten. Toen we aan kwamen lopen als groep, zagen we de kinderen met hun project medewerkers op het grasveld staan, ze zongen liederen om ons welkom te heten. Heel vrolijk allemaal! We gingen in een kring staan, en zowel de kinderen als de sponsors zag je zoeken met hun ogen of ze iemand herkenden. Ik zag al snel Wasswa staan, en daarna Patrick en Aidah.
Mercy kwam er ook bij, en we gingen aan tafel zitten om wat te drinken. Ik liet hen het fotoboekje zien met foto's van ons gezin en familie. Dat werd meerdere malen bekeken. Dat Micha's moeder 16 kinderen heeft gekregen (die ook allemaal nog leven) zorgt voor oh's en ah's bij de projectmedewerkers, en ze bekijken de foto nog een keer.
Ook de foto's van Micha aan het werk, en ik aan het werk vonden ze leuk om te zien.
Daarna werd het tijd om samen de speeltuin in te gaan. Samen met de 4 kinderen en de 2 vrouwelijke projectmedewerkers gingen we naar boven. Eerst hebben ze een tijd op het springkussen gespeeld, erg leuk om te zien, ze kwamen meteen helemaal los. Ik twijfelde om mee te gaan het springkussen op ;-) maar ik zag geen andere volwassenen het doen (en ik had een rok aan ;-) dus ik heb het maar niet gedaan.
Daarna zijn ze nog op de trampolines geweest, en hebben we nog wat rond gelopen, maar helaas waren veel attracties voor kinderen beneden de 8 jaar, en mijn kids waren tussen de 11 en 13 jaar...
Ook het zwembad werd met verlangende ogen bekeken....maar helaas hadden ze geen zwemkleding bij, dus mochten ze er niet in. Dat was jammer, maar het was ondertussen tijd voor de lunch.
We kregen rijst, allerlei sausjes, bonen, kip niet te vergeten, het was heerlijk! Daarna speelden we samen nog met de tolletjes die ik mee had gebracht en het spelletje Uno. Dat kenden ze nog niet, maar hadden ze snel door.
Daarna konden we nog even spelen, en toen was het tijd om cadeautjes uit te wisselen.
De meisjes waren erg blij met hun pop, en de jongens met hun voetbal. Alle cadeautjes had ik in een rugzak gedaan, dat neemt makkelijk mee.
Ik had een extra handpopschaap gekocht, om mee te geven naar het project van Patrick en Aidah, en Patrick ontfermde zich meteen over de knuffel.
We baden nog samen, en toen was het alweer tijd om afscheid te nemen...
De kinderen gingen de bus in, en wij als sponsors in de andere bus. Patrick zat met zijn Tillo-schaap bij het raampje. Door het raampje liet ik Tillo zwaaien naar naar de Tillo van Patrick, hij moest erg lachen en zwaaide terug met zijn schaap.
Het was een fijne dag. Zo leuk om te zien dat Mercy en Aidah vanaf het eerste moment (ze hadden elkaar nooit eerder gezien) dikke vriendinnen werden. Zo bijzonder om de kinderen in de ogen te kijken, hand in hand te lopen, te zien spelen en genieten en samen te bidden. Patrick vroeg bij het afscheid wanneer ik weer terug zou komen...
Wie weet..ooit ;-)
