Een prachtig kind met wijze oogjes, die net op het laatst van de zwangerschap door de GBS bacterie (die ik ook altijd heb) was besmet, een longontsteking op liep, en samen met meconium in haar longen, zorgde dat ervoor dat ze niet ouder werd dan een dag....
Ondanks dat onze situaties best verschillend zijn, voelden we allebei herkenning toen we de foto's van onze vlinderkinderen bekeken samen. Zij moest huilen, toen ze de witte handjes van mijn Jonathan* zag, omdat die zo leken op die van haar dochtertje... ik kreeg tranen in mijn ogen van haar meisje, dat zo wijs naar haar keek op de foto... wat bijzonder dat ze haar nog heeft aangekeken...
Morgen ga ik op kraamvisite. Ik heb een cadeautje gekocht voor haar oudste zoontje, en voor haar pas geboren dochtertje, die ze heel bijzonder mooi naar haar overleden dochtertje heeft vernoemd.
En ter herinnering aan haar eerste dochtertje, wilde ik iets met bloemen geven. Ik vind zelf rozen altijd heel mooi, en dus werden het 2 roze rozen, symbool staande voor haar 2 dochters, en 1 witte, die symbool staat voor haar zoon.
Uit ervaring weet ik dat het zo fijn is dat mensen in zulke dubbele momenten als wanneer er weer een nieuw kindje geboren is, ook denken aan het vlinderkind, dat lege plekje dat altijd blijft, dat kindje, waar je niet voor kan zorgen, maar die elke dag in je gedachten is...
Op het bijgaande kaartje zette ik dit mooie gedichtje...
'Aanwezig in afwezigheid,
haar liefde, haar leven,
voorgoed in jullie bestaan verweven,
en daarom nooit verleden tijd'...
2 opmerkingen:
Hoi Hadasse
Eerst even over een berichtje van vorige week: jouw koek, of die van je dochter ;-) ziet er ook lekker uit. Die ga ik ook eens proberen. En ik heb de afgelopen dagen eens wat zitten lezen en ik kom zeker nog eens vaker kijken.
Vlinderkinderen... nog nooit van die term gehoord. Hoe kom je daaraan? Helaas hebben wij in onze vriendenkring een paar keer meegemaakt dat een kindje na de geboorte al snel naar de Here ging. Voor mij als 'buitenstaander' al erg ingrijpend, laat staan als je het zelf moet meemaken. Ik vind het ontroerend om te lezen hoe je erover schrijft en dapper dat je dat aandurft, om dit te delen met anderen via je blog.
groetjes Jente
Ik bezoek voor het eerst je blog, lees het eerste stukje en zit meteen met tranen in mijn ogen. Mooi geschreven en prachtig kado voor je vriendin. Ik hoop dat ze er blij mee is.
Een reactie posten