Negatieve aandacht vragen?

Een tijdje ben ik al het boek 'Samen opgroeien' aan het lezen, van de schrijvers van 'How 2 talk 2 kids', wat ik ook zo'n fijn boek vind. Op de maillijst van AP hadden ze me daarop gewezen, en ik heb een kopie van de Nederlandse versie (helaas alleen nog in het engels te krijgen op bol.com, en omdat mijn engels niet helemaal toppie is...;-) en die ben ik nu aan het lezen. De schrijvers laten je eigenlijk mee kijken/lezen in een oudergespreksgroep, die dingen bespreken over 'opvoeden', en met name dat over 'broers/zussen' verhouding. En ik vind dat heel interessant. Aan het einde van elk hoofdstuk, staat een soort samenvatting en tips of oefeningen waar de groep die week mee aan de slag ging. Vooral de verhalen van de ouders, uit hun eigen jeugd, en ook over hun kinderen, zijn zó herkenbaar en duidelijk, en van daaruit krijg je dan handvaten én vooral; inzichten.
En ik vind het zo'n heerlijk boek, omdat het voelt als op mijn lijf geschreven... en demonstratief heb ik alle bladen met samenvattingen en tips uitgeprint, want al voelt het dan als op mijn lijf geschreven, het gaat niet vanzelf....
Ik lees het, herken het, en wil er wat mee, en als er dan weer eens een situatie zich voordoet dat Job en Sara het gruwelijk oneens zijn...weet ik het niet meer....en dan verval ik snel in een antwoord of oplossing, die ik eigenlijk niet zelf bewust kies...
Ook ben ik het boek 'Opgroeien in vertrouwen' van Justine Mol aan het lezen, die van mening is dat straffen en belonen, vaak vormen van manipuleren zijn, en dat er achter (negatief) gedrag, vaak een behoefte schuilt, en dat je als ouder beter daarop in kunt spelen ipv te straffen of te belonen. En ik vind dat nog helemaal zo simpel nog niet, want je hebt er geen idee van hoe 'straffen en belonen' verweven zit in het opvoeden en de maatschappij, totdat je er echt goed naar gaat kijken.
Maar gister deed zich voor mij een 'leersituatie' voor, hij had zo in dat boekje kunnen staan; ik liep de trap op met Job en Sara om ze naar bed te brengen, en daar begonnen ze al te kibbelen wie ik het eerst naar bed moest brengen, inwendig zuchtte ik, dat gaat bijna altijd zo. Ik zei niks, maar liep met Sara mee, gister had ik Job eerst gedaan....
Terwijl ik Sara's gordijn dicht doe, hoor ik Job mopperen dat ik hem eerst moet doen, en zijn gemopper gaat over in een aanstellerig huiltje...
Ik zit bij Sara naast bed, en onderdruk de neiging om naar hem toe te lopen en uit te leggen hoe het zit, c.q 'streng' toe te spreken. Ik praat met Sara na over de dag, en geef haar een knuffel met het, voor haar, fijne vooruitzicht dat we morgen om boodschappen gaan.
Ik loop naar Job's kamer, die zijn volume al wat omhoog had geschroefd omdat ik 'zo lang wegbleef', hij ligt al in bed, en mijn eerste ingeving is om hem een kus te geven en weer naar beneden te gaan omdat ik zijn gedrag zo akelig vind.... maar dan schiet de gedachte door m'n hoofd dat je bij 'negatief gedrag' moet kijken naar de behoefte die áchter dat gedrag schuilt, en ik ga bij hem op bed zitten, en vraag: 'Had je nou vandaag een bed gebouwd met de blokken op school?'
Zijn gezicht klaart op, en hij zegt: 'Ja, van de houten blokken, samen met nog 2 kinderen uit de klas'. We praten er nog een tijdje over, ik knuffel hem en ga naar beneden, een rustige Job achterlatend, die lekker gaat slapen.
Ik zit even later beneden enigzins verbaasd op de bank....verbaasd over mijn kleine moment van inzicht en wensend dat die momenten zich veel verder uit gaan breiden ;-)