Bijna... kwam een wens uit... bijna....

A.s dinsdag avond zal Else Lotte in het programma 'Het zal je maar gebeuren' van de EO vertellen over haar sponsorkind Marto, die ze met het programma mocht bezoeken.
Bijna... had ik die kans gehad... maar ik eindigde als 2e in de selectie...

Toen ik eind november een mailtje in mijn mailbox vond van Compassion waar in ze schreven dat ze op zoek waren voor het programma 'Het zal je maar gebeuren' naar een sponsor met een bijzonder verhaal, twijfelde ik geen moment, en schreef de volgende dag naar de redactie. Die kans kon ik niet onbenut laten, want, als je in het programma zou komen, zou dat betekenen dat je af zou reizen naar je sponsorkind; een van mijn grootste wensen!
Ik vertelde in het kort over ons zoontje Jonathan* waar we niet meer voor kunnen zorgen, en dat ik zo tot de keuze voor een sponsorkind met de naam Jonathan gekomen was.
Ik had gedacht dat ze wel honderden mailtjes zouden krijgen, en verwachtte dan ook slechts een net bedank mailtje. Maar, ik werd de andere week gebeld!
Twee mensen van het programma wilden langs komen, om met me te praten. Ik was tamelijk overvallen en besprak het met Micha. Maar die zei meteen dat áls ik het zou worden, ik zo'n kans niet mocht laten gaan.
De honderden mailtjes bleken er 20 te zijn, en daarvan hadden ze er 8 geselecteerd om verder mee te praten.
Ik vertelde mijn verhaal en liet foto's zien en er werd nog een klein stukje gefilmd.
Ze vroeg me wat voor verwachtingen ik had van de ontmoeting. Daar had ik nog niet over nagedacht. Ik had zover nog helemaal niet gedacht. Ik moest er even over nadenken. Het lijkt me zo bijzonder om hem en zijn ouders te ontmoeten, te zien waar hij leeft. Ze vroeg nog wat verder, wat zou ik er speciaal aan vinden. Ik werd wat emotioneel toen ik vertelde dat ik het me voor kon stellen dat het speciaal zou zijn om hem bij zijn naam te noemen, Jonathan. Onze zoon Jonathan* kunnen we nooit meer op die manier bij z'n naam noemen. Ik schrijf wel over hem, en heel sporadisch noemen mensen zijn naam en wat vaker noemen we hem hier thuis, maar écht noemen... nee dat niet meer. Nooit meer. Ik ken niet zoveel Jonathans in mijn omgeving, maar altijd, als ik hoor dat iemand een kind met die naam aanspreek, trilt er wat van binnen... die naam blijft zo speciaal. Dus het lijkt mij zo speciaal, om 'onze Jonathan op afstand' bij zijn naam te noemen...met hem te praten, zijn hand vast te houden en te laten zien hoeveel hij voor me betekend...
Ze begreep het wel geloof ik. Een foto van onze Jonathan* werd nog gefilmd en de foto van ons sponsorkind Jonathan, en toen namen we afscheid.
Voor kerst zouden ze me laten weten wie het geworden was. Een paar dagen voor kerst, belde ze op. Ze hadden een top 3 gemaakt en de eindredacteur (of hoe heet zo iemand?) zou de keuze maken. Hij koos voor Else Lotte's verhaal en ik werd 2e. Maar, ze gingen met 1 verhaal het programma maken, en dus zou alleen Else Lotte afreizen naar Indonesië.
Ik was opgelucht en teleurgesteld tegelijk. Opgelucht omdat ik er tegenop zag om 2 weken alleen (lees: zonder man en kids) op reis te gaan, en teleurgesteld omdat het me zo mooi leek; een ontmoeting met Jonathan!

Ik heb net een voorstukje van het programma met Else Lotte gekeken. Volgens mij is het een prachtig programma geworden, Else Lotte lijkt me een voorbeeld voor velen van haar leeftijd.
Ik blijf er dinsdagavond voor op om het te kijken. Om 22.50 uur op Ned. 2 wordt het uitgezonden.

Ik hoop dat míjn wens ook ooit nog eens uitkomt... 'onze' Jonathan in m'n armen sluiten...!!

Het was vast 'mijn tijd' nog niet...