Cadeautje...

Eén van de eerste blogs die ik lees, is die van Maureen, van Jikkes. Ze is een echt blogvriendin geworden ;-) Zo voelt dat dan he. We delen wel wat interesses en gedachten denk ik, en nog iets... zij en ik hebben beiden een tweeling gedragen, waarvan we allebei van 1 kindje afscheid hebben moeten nemen. Zij bij 3 maanden zwangerschap, ik na 8 maanden zwangerschap, na de geboorte... en allebei hebben we onze gezonde tweelinghelft Job genoemd, en allebei koesteren we in ons hart het kindje wat in Gods hand is.
En van de week bracht de post dit...



Het kaartje... prachtig, zo lief... en met die regenboog.....
Met zoveel blauw, 'de kleur van' Jonathan*...

Het gedichtje wat er in stond raakte het gemis in mijn hart,
en tranen vonden hun weg naar buiten...

Bijzonder om te weten dat dit gedicht haar waarschijnlijk ook zoveel troost en kracht geeft...

Slaap maar zacht...

U had Uw Geest dubbel gegeven.
Twee kindjes mochten in mij leven...
Ze groeiden dicht onder mijn hart en ik wist,
U houdt ze stevig vast.

Maar toch, heeft één van hen losgelaten.
Waarom moest ééntje mij verlaten..
Ik weet wel Heer met mijn verstand,
juist nu houdt U deze ene in Uw hand.
En koestert dit kleintje zacht op Uw schoot.

Slaap zacht mijn kindje klein en teer.
'k Geef jou terug aan onze Heer.
Hij zal jouw leven vervolmaken,
nu ik jou los moet laten..
Slaap maar kindje, slaap maar zacht,
in de wame liefde van Gods hart.
't Is diezelfde liefde die mij troost, 't zelfde hart.
Dezelfde schoot, diezelfde armen om ons heen.
Door Hem zijn we toch weer ÉÉN!

En op de vlindersite t.h.a onze Jonathan*, schreef ik net dit:

Juist dat laatste couplet raakte me zo
omdat dat precies uitdrukt hoe ik het voelde en voel...
Nu na 5 en half jaar heeft het gemis om jou wel een plekje, en zijn we erg gelukkig samen. De wond die ik voelde in mijn hart nadat jij was overleden, is een heel eind geheeld. Maar op onverwachte momenten kan het zo weer naar boven komen. Toen ik dit gedichtje las, en daarna het doosje opende, en het kleine babytje zag wat er lag op een geurig bedje van bloemetjes, moest ik huilen en dan voel ik het weer zo... die pijn en dat gemis... ik geef het nu de ruimte, het mag er zijn, ik zal jou mijn leven lang missen. Tegelijkertijd maakt het mijn hart zo warm van binnen.....
speciaal om jóú...
om jóúw korte bestaan,
omdat ik ook jóúw mama ben,
kreeg ik dit lieve 'gebaar'....

Het is niet met woorden uit te drukken hoeveel dat voor me betekend....
Lieve Maureen, dankjewel...



Het cadeautje is gemaakt door Lin, van het winterkoninkje.