Het komt altijd goed

Gisterochtend kreeg ik een brief in de bus. En die brief bezorgde mij de rest van de dag een zwaar, bezorgd gevoel.
Het gaat om een X bedrag (terug) betalen. En zoals jullie uit mijn eerdere blog weten; sparen wij niet. De kleine buffer die we hebben is niet op zoiets bedacht in elk geval.
Soms vergat ik het even, toen ik met mijn eitjes, bloemetjes en potjes bezig was, en daarna dacht ik: wat was er ook al weer? Oh ja...die brief.... *zucht*
Toen mijn Lief thuis kwam, vertelde ik het, meteen al onder het eten, en Job die erdoor heen kletste zei ik dat ik éven wat moest vertellen aan papa, en vroeg of hij even wou wachten.
Ik legde Micha (die niet zoveel kaas van financien ed gegeten heeft, dat is mijn taak ;-) uit hoe het kwam en zat.
Hij luisterde, wist het, snapte het. Merkte dat het me gestressed maakte. En hij zei, wat ie vroeger in onze verkeringstijd al zei: 'Het komt goed joh, het is altijd nog goed gekomen'.
We keken elkaar een tijdje zwijgend aan. Ja, het is altijd nog goed gekomen... maar nu...
Ik vroeg me hardop af hoe hoog het bedrag zou zijn, en probeerde te berekenen. Toen de bedragen die ik noemde steeds hoger werden, zei Lief nogmaals: 'San, ook al is dat zo, dan komt het ook weer goed'. Ik zuchtte... en keek hem aan....
Ik zag de twinkeling in zijn ogen.
Ik ben dankbaar voor en met mijn Lief, hij past goed bij me, vult me aan, ik hou zo van hem.
En hij heeft gelijk, het komt altijd goed. Hoe het ook gaat, zolang we samen zijn, komt het altijd goed.

Terwijl ik nog eens in zijn lieve blauwe ogen kijk, denk ik aan onze trouwtekst uit Spreuken: 'En een drievoudig snoer wordt niet spoedig verbroken'.

Het komt altijd goed. Altijd.