Ik wilde het niet geloven... maar dat prachtige minimensje leefde echt niet meer...
Die avond was ik op bezoek gegaan bij mijn schoonzusje en zwager in het ziekenhuis, en een half uurtje nadat we weg waren werd Naomi* geboren. We hebben rechtsomkeer gemaakt om haar meteen te kunnen zien. En wat ik bij Jonathan* niet aan kon, wist ik dat ik dat nu wel wilde; haar vast houden en aanraken.
Ik vond haar níet 'eng', nee, alleen maar mooi.
Ze is naast onze Jonathan* begraven. Neefje en nichtje naast elkaar. Ongelofelijk. Ik las, staand achter Jonathan's steentje bij het open grafje van Naomi* dit gedichtje voor:
'Het ligt niet in de lengte of zwaarte van tijd
Of iets je lief en dierbaar is...
Het ligt in de diepte van het verlangen
In de liefde waarmee je lief hebt...
In de liefde ligt het verdriet
Als je verliest...
En je huilt
Omdat in je tranen je liefde ligt...'
Toen ik de tape terughoorde, schrok ik ervan hoe veel verdriet er in mijn stem lag...
Toen Job, Sara en Loïs en ik gister weer eens naar Jonathan's grafje gingen, maakte ik een klein boeketje om bij Naomi* te leggen, van 3 rozen. Job en Sara renden de tuin in om elk 3 bloemen te zoeken, waar ik een lintje rond bond.
Het fotootje met haar handje op de vinger van haar mama hangt hier in huis.
Naomi*, we herdenken haar vandaag, dat prachtige meisje... dat gezond, maar veels te vroeg op deze wereld kwam...
5 opmerkingen:
Hier schieten woorden tekort......
Sterkte allemaal, mooi dat ze in jullie hart is
Wat een troostrijke woorden...geweldig! Ik kom uit een niet zo gevoelige familie (voorzichtig uitgedrukt), zij gaan na een begravenis rustig even shoppen... Maar ik vind dat je kinderen moet betrekken bij de dood, want het is gewoon een onderdeel van het leven, hoe verschrikkelijk ook.. (Het toeval wil dat onze derde ook Yonathan heet!) Ik vind het dan ook heel mooi hoe je de kinderen hier bij betrekt! Mijn complimenten hoor, je bent een geweldige mama!!
Verder wil ik jullie nog een heel mooi paasfeest toewensen, groetjes mama lieveheersbeestje.
Ben er stil van...
Mag ik je een fijn paasweekend toewensen?
Wat een prachtig gedicht! En wat een leed... Dat zijn van die dingen die je nooit vergeet en dat nooit echt zal slijten. Ik wens jullie heel veel sterkte! Mijn oma zei altijd: "God heeft ons kracht naar kruis." Maar soms is het niet zo eerlijk verdeeld...
Ondanks alles wens ik je fijne paasdagen!
Yvonne
Tranen over mijn wangen..... Wat heb je dat weer mooi gedaan, met die 3 roosjes voor haar grafje. Ik weet het nog precies, die dag van haar begrafenis, en jouw prachtige gedicht toen op de begraafplaats. Ik denk niet dat ik dat ooit nog zal vergeten. Wat een troost wel, als je ze nu zo bezig ziet met Deborah, wat heeft dat meisje hun veel geluk gebracht! Maar Naomi* zullen we ook echt nooit vergeten, hun mooie eerste kindje.
Liefs, Anke
Een reactie posten