Nog 1 nachtje slapen...

... en dan is mijn oudste meisje jarig. Ze wordt 4. En dat betekend; dat ze vanaf morgen 'gewoon' naar school gaat. Net als de meeste andere kinderen. Dat weet ik wel. Maar toch...voelt het voor mij altijd wat weemoedig, zo'n 4e verjaardag, ik weet dat ik dat bij Job ook had, nog erger, want dat was mijn 1e die naar school ging. Ik weet nu hoe het gaat, ben al aan het schoolritme gewend, dat is het niet.
Maar het voelt een beetje als loslaten... ze zal zoveel minder thuis zijn, ze is vaak onopvallend aanwezig, vaak behulpzaam en speelt veel met haar zusje.
Dat zal wel wennen zijn, en deze momentjes zullen dan ook minder vaak voorkomen:


Maar morgen is het vooral feest! We zijn al druk aan het knutselen voor de traktatie, en uit school komen familie en vrienden taart eten, ze speculeert nu al over de cadeautjes, en al een paar keer heeft ze vandaag gezegd:'Nog 1 nachtje slapen maar he mama'...
'Ja lieverd, nog een nachtje slapen, en dan ben je 4 en mag je net zoveel naar school als Job'.
Ik weet dat ze dat wil zeggen. Ze heeft er zo'n zin in, en ik? O, dat komt vast wel goed, ik heb wat tijd nodig om daar aan te wennen, maar net als mijn vader vroeger zei: 'Als je ziet dat je kinderen het naar de zin hebben, heb jij dat ook'.
En zo is het.