Vertrouwen

'Nee ik geloof het niet...' zei ik gister toen Myriam aan de telefoon vroeg of het me overviel. Ik had het weliswaar uit mijn gedachten gezet, maar niet vergeten. Micha reageerde rustig, en vindt het goed dat ze volgende week een keer langskomen. Vanmorgen belde ze weer, en zei dat ze volgende week dinsdag laat in de middag en avond langskomen. Ze legde me nog het e.e.a uit, en ik merk dat het wel meer en meer voor me gaat leven dat het nu dichterbij lijkt dan de vorige keer dat ik ons sponsorkind Jonathan misschien ga ontmoeten. Tegelijkertijd maakt het me wat onrustig. Toen Myriam vertelde dat als bijv. de ouders van Jonathan niet willen dat er bij hen thuis gefilmd wordt, dat een reden kan zijn waarom het niet door zou gaan. Ik krijg meteen een drang om een brief naar Jonathan te gaan schrijven om dat 'even te regelen'...
In mijn hoofd wil ik alles er aan doen om maar te kunnen zorgen dat het door kan gaan. En dat is niet wat ik wil. Ik wil me laten leiden, ik wil vertrouwen. Vertrouwen op God; dat Hij weet wat goed voor me is. Vertrouwen op God levert veel meer rust op dan toegeven aan de drang om zelf alles te regelen en te begrijpen, dat heb ik al zo vaak in mijn leven ervaren.
En toch blijft dat een strijd tussen je hart en je hoofd.

Ik las net een tekst uit Spreuken 3:5 'Vertrouw op de Heer met heel je hart, steun niet op eigen inzicht'.