God zorgt...!?

Ik ben er stil van. En dat komt niet zo snel voor, maar nu ben ik echt stil gemaakt. Vanmorgen nam ik mijn spaarpotje voor de cadeautjes voor de kinderen in de DR mee naar de kerk. Ik zette het achterin, bij de boekentafel. Ik had vanmorgen zondagschool met ons groepje, en daarom mocht ik meteen na het zondagschoolliedje, terwijl de kinderen naar hun lokaal liepen, mijn verhaal vertellen voor in onze gemeente...

"De meeste van jullie herinneren zich vast nog wel de zondag voor kinderen in armoede in maart waar ik vertelt heb over onze sponsorkinderen die we sponsoren via Compassion.
Het heeft mij trouwens erg verrast dat er zoveel mensen waren die naar aanleiding van wat ze horen en zagen die zondag, de keuze maakten om ook een kind te gaan ondersteunen.

Maar nu wat ik wilde vertellen; afgelopen november vond ik het maandelijkse informatie mailtje van Compassion in mijn mailbox. Daarin stond dat de EO voor het tv programma ‘het zal je maar gebeuren’ op zoek was naar sponsors met een bijzonder verhaal. Als je uitgekozen zou worden, dan mocht je met de crew van de EO, je sponsorkind gaan bezoeken. Omdat dat laatste echt een wens van me is, heb ik niet lang getwijfeld en geschreven. Ik schreef hen ons verhaal over ons zoontje Jonathan die we als baby hebben verloren, en dat het daarom zo speciaal voor me is om een sponsorkind te hebben met diezelfde mooie naam, ik schreef dat we ons zoontje Jonathan nooit op zullen zien groeien en naar school zien gaan, maar dat we ons sponsorkind via de foto’s zien groeien, en via zijn brieven lezen hoe het op school gaat.
Ik schreef ook, dat het niet te vergelijken is, maar dat ik het desondanks bijzonder en bemoedigend vind.
Tot mijn grote verrassing werd ik gebeld, en kwamen 2 mensen van de EO langs om verder te komen praten. Voor de kerst zouden ze bellen met welke van de 8 kandidaten ze het programma zouden gaan maken. Een week voor kerst belde ze dat ik 2e was geworden… net niet…
Ik schreef op mijn weblog: ‘Het was vast mijn tijd nog niet…’ en zo voelde dat ook, hoe graag ik het werk van Compassion ook eens met eigen ogen was gaan bekijken en ons sponsorkind Jonathan ontmoet had…
Toen de uitzending van Else Lotte, die was uitgekozen, op tv kwam, ben ik opgebleven om te kijken, het ontroerde me, wat een mooie uitzending, wat een prachtige meid!

En toen belde een paar weken geleden Myriam van de EO me weer op… ze mochten nog een uitzending gaan maken over Compassion!! Ik was helemaal overrompeld…
Ze kwamen langs om verder te praten, en ook Micha en de kinderen te ontmoeten. En het wordt steeds echter, ik ben al inentingen wezen halen en een paspoort wezen regelen…
Het eerste weekend van juni komen ze bij ons filmen, en 14 juni vlieg ik voor een week samen met de crew van de EO naar de Dominicaanse Republiek, om ons sponsorkind Jonathan en zijn vader en moeder, broertjes en zusje te gaan ontmoeten!
Ik heb er echt heel veel zin in, ook al zie ik er wel tegenop om Micha en de kinderen een week te moeten missen…

Ik ben al heel veel bezig met de voorbereidingen, zoals een beetje spaans leren, en liedjes oefenen die ik graag met de kinderen uit het Compassionproject wil zingen, én, met cadeautjes kopen! En voor dat laatste wil ik om jullie hulp vragen.
Het is nl zo dat er in het Compassionproject waar Jonathan heen gaat, 211 kinderen zitten. En ik zou het zó leuk vinden om voor al die kinderen een kleinigheidje mee te nemen. Ik heb via mijn blog en hyves, al heel veel tips van mensen gekregen, en ik denk dan aan een lollie en een ballon voor elk kind, en als blijvende herinnering wees iemand me op stoffen armbandjes met de tekst erop: smile, Jezus loves you! Ik vind dat een grandioos idee, en wil heel graag voor alle kinderen die bemoediging meenemen, maar omdat die 1.50 p.stuk kosten, is dat een beetje te hoog gegrepen voor me om dat allemaal zelf te betalen; want veel tijd om te sparen heb ik niet meer, over een maand ben ik daar al, als alles goed gaat.
Natuurlijk ben ik al wel begonnen om te sparen, en ik heb mijn spaarpotje meegenomen, en achterin bij Maria op de boekentafel gezet, dus als er nu mensen zijn die me mee willen helpen om de cadeautjes voor de kinderen in het project te bekostigen, dan mag je je bijdrage in het potje doen.

En mocht ik nu geld over hebben van het gespaarde geld, dan wil ik dat gebruiken om aan het team van het project van Compassion te geven, zodat ze iets kunnen kopen voor in het project. Dat kan een verbetering zijn aan het gebouw, nieuwe schoolboeken of een spel ofzo.

Als het goed is, is het programma in september te zien op tv.

Bedankt voor het luisteren..."

Daarna ging ik snel naar de zondagschool, en vertelde snel tussendoor tegen mijn andere zondagschool colleaga Arina wat ik een beetje verteld had. Ze pakte haar portomonee, en drukte me een briefje (waarvan je wel 33 armbandjes kan kopen) in m'n handen en op mijn overrompelde 'dankjewel!!!' (met zoen ;-) zei ze: 'En nu moet je straks meteen naar Maria van de boekentafel gaan, en die armbandjes bestellen.' Ik keek haar uit het veld geslagen aan, 'Ja maar... als ik het geld nu niet bij elkaar krijg dan...'
Maar ze was er van overtuigd dat God daar voor ging zorgen!
Ik voelde me daar nog helemaal niet zo zeker van...

Toen ik klaar was met opruimen in de zondagschool waren alle mensen al lang aan het koffiedrinken, en ik besloot om bij Maria langs te gaan bij de boekentafel om te vragen of ze de armbandjes in zulke grote aantallen kon bestellen en of ze misschien wat korting voor me kon regelen.
'Kijk eens', zei Maria me wijzend naar m'n spaarpot, 'dat gaat goed he!'
Tot m'n grote verbazing zat het potje vol met geld, zelfs heel veel briefjes. Ik viel terplekke stil, want als ik iets niet had verwacht was het dat...
Ik liet Maria de armbandjes zien in de catalogus, en ze zei me dat ik 15% korting krijg... en op zo'n groot bedrag is dat best veel!
Ik moest denken aan Arina's vertrouwen van net...

Toen ik naar de deur liep (want Micha zat met de kinderen al in de auto te wachten) riep een van de oudsten me nog even bij me... hij zei me dat áls ik geld te kort zal komen voor 'mijn project', ze het van de kerk aan willen vullen tot wat ik nodig heb....
Vertrouwen...

En dat allemaal op 1 dag...;-) zoveel zegen, zoveel medeleven, zoveel liefde... zo'n vingerreiking van God... had ik niet verwacht...

Ik liep nog even naar Arina... ze telde het geld; meer dan 200 euro zit er nu in het potje...
"God zorgt..."

Wat moet ik toch nog veel leren...