Majesteit

Majesteit. Dat was het vannacht. Ik rilde toen ik op Loïs' kamertje stond (ze slaapt bij ons in bed) en mijn handen tegen de muur legde waar de wind tegenaan beukte en de regen en hagel tegen kletterde. Ik voelde de kracht en voelde een diep ontzag voor God en zijn kracht en macht in mijn binnenste. Ik dacht aan Noach. Zou hij ook zo gestaan hebben, met zijn handen tegen het hout van de ark, waar de slagregens (en dat ging vast nog een beetje harder) tegen aan kletterden, en de wind die de ark heen en weer op de golven zwiepte?
Ik keek door het raam, en zag door de grijze mist van de harde regen, de flitsen in het luchtruim. Voortdurend, minuten achter elkaar. En ik dacht aan Mozes, en het volk Israël bij de berg Sinai, waar ze getuige waren van de donderslagen, de bliksemstralen, het geluid van de bazuin en de rokende berg, waar God op neerdaalde... (Ex.20:18) Daar was dit vannacht nog een schijntje bij....

Majesteit. Dat heeft Hij laten zien, horen en voelen vannacht. Niets minder. De natuur is er door getekend. Afgebroken takken in onze tuin, en overal liggen bladeren. Bloemen zijn tegen de grond gewaaid en takken van de bomen hangen, door het geweld, een stuk lager dan gister. En op mij heeft het minstens zoveel indruk gemaakt...

Wie is als Hij?
de Leeuw maar ook het Lam,
gezeten op de troon.
Bergen buigen neer,
de zee verheft haar stem
voor de allerhoogste Heer.

Prijs Adonai,
wanneer de zon opkomt
totdat ze ondergaat.
Prijs Adonai,
alle naties van de aard'
alle heiligen; aanbid Hem!!