Telefoontje...

En vanmiddag kreeg ik dan 'het' telefoontje van Myriam van de Eo...
Het was me de afgelopen week gelukt om 'los te laten' en te vertrouwen. Ze belde toen ik op het punt stond om de kinderen naar school te brengen, en dat was dus niet echt handig. We spraken af dat ze een uur later weer zou bellen. En dat ene uur was genoeg om me helemaal zenuwachtig te gaan voelen... echt heel gek. Ik bedacht me dat het vast niet doorging. Maar toen ze me terugbelde, vertelde ze dat het wél doorgaat. Ik ga half juni mijn sponsorkind Jonathan in de Dominicaanse Republiek bezoeken, samen met de crew van Eo die het zullen filmen.
Half juni, is al heel erg snel, vind ik, over 5 weken al. Maar juli kon niet, want we hebben Tibor (ons 'vakantiekind' uit Hongarije) uitgenodigd voor 3 weken, en dat gaan we niet afzeggen, daar zien wij, en hij zeker, ook erg naar uit. Augustus was te laat omdat ze het in september al uit willen zenden...
Ik moet dus zo snel mogelijk al dingen gaan regelen/doen/bedenken zoals een paspoort, inentingen en het belangrijkste; opvang regelen voor de kinderen. Dat laatste gaat overigens helemaal goed komen. Van minstens 4 kanten (uit de familie) hebben we al hulp aangeboden gekregen. Verbazingwekkend gewoon.
Ik zal een week weggaan, dus dat is wel te overzien. Ik heb voor mezelf al snel besloten dat ik thuis afscheid neem van de kinderen en niet op het vliegveld, want als ik daarover nadacht wat voor impact dat kon hebben op de kinderen barstte ik spontaan al in huilen uit. Onder de veilige hoede van mijn schoonmoeder zijn ze beter af dan op het vliegveld om me uit te zwaaien.
Het eerste weekend van juni komen ze hier 2 dagen filmen, beelden van ons als gezin.
Hoewel ik eerst dacht dat het vooral om het verhaal van ons sponsorkind zou draaien, is dat niet zo. De aanleiding, het verhaal van ons vlinderkind Jonathan*, hoort er heel erg bij. En ook het verwerkingsproces wat wij als ouders en echtpaar doormaakten, wat zo moeilijk was, hoort erbij. Micha en ik hebben er al veel over gesproken, het is belangrijk om samen te beslissen wat 'wel' en wat 'niet'...
Dat we ons in sommige momenten kwetsbaar op zullen stellen is nu al wel te bezien, maar tegelijkertijd waren we het erover eens dat daar ook juist de kracht in zit, en dat we uit willen stralen wat God voor ons betekend, ook juist in die periode....

Dan nog een oproepje; ik wil graag wat cadeautjes meenemen naar de DR als ik Jonathan ga bezoeken. Voor Jonathan zelf heb ik al een oranje pet met naam gekocht met de zeeuwse leeuw erop ;-)
Maar ik wil ook wat meenemen voor alle kinderen die in het Compassion project daar zitten, ik moet nog vragen hoeveel dat er zijn, maar minimaal zijn dat er wel 100, er zijn projecten van 250 kinderen. Dus, mag het per stuk niet te duur zijn, ik dacht zelf al wel aan een ballon, maar ik wil eigenlijk ook iets 'blijvends' geven, zomaar, omdat me dat leuk lijkt ;-)) Mijn vriendin Judith noemde al een balpen, en dat vond ik ook al een goed idee, maar misschien hebben jullie nog meer ideeen, dan hoor ik dat graag in een reactie!
Ja en last but not least leek het me ook mooi als er een soort 'boodschap' in zit of opstaat oid, zo zijn er van die smileys met 'smile, God loves you' oid erop.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik nog niet op zoek gegaan ben op internet, er is vast wel iets leuks te krijgen/verzinnen ;-)