Filmdag

Vrijdag was het dan zover, een spannende dag want ze zouden die dag bij ons thuis komen filmen. Niet mij, want ik moest buiten shot blijven. Toen ze aankwamen stond Micha op het punt om met de kinderen een stukje te gaan fietsen. Nadat we hadden kennisgemaakt met de camera- en geluidsman, werd de apparatuur er meteen maar bij gepakt. De bakfiets werd van achter gehaald, Job en Loïs daarin gezet, en Sara (die sinds kort zonder zijwielen kan fietsen en dat helemaal geweldig vindt) op haar eigen fietsje mee. De cameraman zat achterin de auto die voor Micha uitreed, en ze gingen op weg naar de dijk, om Micha en de kinderen, fietsend in het 'weidse Zeeuwse landschap' te filmen ;-)
Toen ze terug kwamen, werd het gereedschap erbij gepakt, en terwijl Myriam en ik de meisjes bij ons hielden, vertrokken papa en Job naar achter in de tuin met de cameraploeg om een stellingkastje in Job's schuurtje te maken. Hij verzameld nl alle potjes om zaadjes in te kweken, zijn 3 gieters liggen erin, en zijn 'tuingereedschap', alles door elkaar heen. Nu niet meer, want onder het 'toeziend oog' van de camera hebben ze een mooi houten stellingkastje getimmerd samen.
Daarna ging Micha kozijnen lijmen in de schuur, en ondertussen werd hij gefilmd en een interview bij hem afgenomen over de tijd rond de geboorte van Job en Jonathan*.

Daarna tussendoor even wat gedronken, en terwijl Myriam de boodschappen weg zette voor de barbeque 's avonds, maakte Micha de boot in gereedheid om een stukje te gaan varen.
Ik bleef thuis om alles voor de barbeque klaar te maken, en de ploeg ging met Micha en de kids richting Speelmansplaten om de boot te water te laten en daar te filmen.

Toen ze terug kwamen dacht ik dat we gingen barbequen (en daar zouden ze ook shots van maken) maar bleek dat er toch nog iets opgenomen moest worden van mij. Als stemmatriaal voor onder de reisshots. Dus, ik dacht, dat ze me naar mijn voorbereidingen zouden vragen ofzo. Maar, toen ik op de klaargezette stoel ging zitten, zag ik opeens op tafel een blad met tekst liggen..ik las een stukje...en mijn adem stopte even toen ik besefte dat het een stukje uit het dagboek was waar ik regelmatig in schrijf op www.jonathanjobse.vlindersite.nl die ik naar Myriam had gemaild met het wachtwoord erbij zodat ze zich in kon lezen, en ik had ook gezegd dat ze er wel dingen van mocht gebruiken indien nodig....
Meteen al sprongen de tranen in mijn ogen en ik zei: 'Moet ik dát straks gaan voorlezen??' Toen Ida bevestigend antwoordde, had ik het niet meer...
Ik vroeg hoeveel keer ik dat mocht gaan doen, want ik was nu al in tranen... maar iedereen bleef rustig, en zei dat het niet uitmaakte hoeveel keer.
De eerste keer barste ik na 'Liefje...' al in tranen uit, en werd het niet veel beter, maar de 2e en 3e keer ging het al veel beter.
Ik ben iemand die zich heel erg kwijt kan in het opschrijven van mijn gedachten en gevoelens, en dat doe ik dan ook regelmatig in dat dagboek. Het stukje wat Ida er uit had gepakt, ging over mijn gevoelens naar Jonathan* toe, dat ik er niet voor hem kon zijn in de korte momenten van zijn leventje buiten mijn buik, dat ik daar later spijt van kreeg, maar dat toen onomkeerbaar was, hoe ik daarmee ben omgegaan en hoe moeilijk het was dat Micha wél alles voor Jonathan heeft kunnen doen, gelukkig maar, maar dat was moeilijk voor ons beiden, omdat ons verwerkingsproces daardoor extra verschillend was.
Mensen waar ik regelmatig contact mee heb en die graag het hele stuk zouden willen lezen op de vlindersite, mogen me mailen voor het wachtwoord, zodat je kan lezen wat ik precies heb opgenomen voor de camera.
Ida heeft gelijk dat ze zei dat het een groot deel van de essentie van waar het programma over gaat, aangeeft. En achteraf voelt het ook wel goed en mooi dat ze juist dat stukje uit het dagboek heeft uitgekozen. Maar ik schrijf dat altijd, ik lees het nooit hard op. En dat dat nu moest, maakte dat het net leek of ik het voor Jonathan* las... en dat maakte het zo pijnlijk en confronterend...
Ida, Myriam, Ron (cameraman) en Bart (geluidsman) zijn allemaal schatten, en hun kalmte, meeleven en geduld deed me erg goed.
Daarna gingen we barbequen. Job en Sara zouden het vlees naar papa brengen, en dat zou dan ook gefilmd worden voor het barbeque shot. Ze lopen netjes de tuin in, en vlak bij de barbeque blijft Job opeens staan achter een boom en zegt: 'Ja, nu zie je mij niet meer he!!' Iedereen in een deuk, maar het shot moest wel even over.
Vlees wordt op de barbeque gelegd (Ida zei nog: het is eigenlijk ook om te gieren he, heel die barbeque ligt vól met vlees, terwijl Micha z.g, maar alleen met 3 kids gaat barbequen, dus als je dat nu later terug ziet; Micha heeft dat niet allemaal alleen opgegeten hoor ;-)
Nu werd de camera defintief opgeborgen, en gingen we eten. Het is dan inmiddels al 8 uur 's avonds! Ondertussen speelden de kinderen op een paar meter afstand van ons in de boomgaard die aan onze tuin grenst. Na een tijdje komt Sara over het hek geklommen, met een dood jong kipje in haar hand, aan z'n kopje vastgehouden, ze legt hem bij Ron (cameraman) op z'n knie en zegt: 'Kijk, die doet het niet meer'. Wij liggen allemaal in een deuk, en Ron zegt: 'Ja ik zie het joh, dan moeten we hem maar even begraven'. En dat doen ze, samen.
Langzaam zakt de zon, en raakt de barbeque leeg, het wordt tijd voor de EO mensen om naar huis te gaan. Ze hebben nog 2 uur rijden voor de boeg.
We nemen afscheid, en konden van weerskanten zeggen dat we het een heel gezellige dag vonden!