Shoppen in Cabarete en een extra middag bij Jonathan

Zaterdag, 20 juni 2009

Vanmorgen na het ontbijt had ik nog even tijd om op internet te gaan en om 10 uur vertrokken we richting Cabarete om te shoppen. Er waren veel souvenirswinkeltjes met veel (dezelfde) spullen. Voor Sara kocht ik een setje kleren, voor Loïs een shirt en voor Job een nummerbord van de DR. Ook kocht ik nog wat kettinkjes en op het laatst nog oorbellen voor Ana. Voor Micha kon ik werkelijk niks vinden, dus besloot ik om als ik uit het vliegtuig kom, mezelf een grote strik om te binden zodat ik z'n cadeautje ben ;-)(geintje, op het hele vliegveld geen lint te vinden ;-)
Toen ik hem vanmorgen belde, besefte ik pas hoe ver weg hij eigenlijk is, Loïs ging me meteen zoeken toen ze m'n stem hoorde, Job wou me niet spreken en Sara zei dat ze me niet begreep, kortom; hoog tijd om weer naar huis te gaan binnenkort! ;-)
Daarna gingen we eten in Cabarete, en toen bracht Fidello mij en Martijn naar Jonathan. Yang vloog Martijn meteen om z'n nek, Jonathan en Ana waren weer verlegen en mama knuffelde me. Vader was nog werken. Ik vroeg hoe het met Yandi ging en ze zei me dat hij gister een injectie had gehad. Hij heeft nl aan de lopende band griep, zo'n beetje. Al haar kinderen hebben dat gehad vertelde ze me, tot ze een jaar of 2, 3 waren.
We zitten wat en spelen wat met de bal. Being there is just enough...
Ik geef Ana de oorbellen en ze glimlacht verlegen. Ze doet ze niet meteen in, maar legt ze weg. Ik denk dat dat bij de cultuur hoort, want van de week met de andere cadeautjes was dat ook zo. Ik pak ook de 2 kleurboeken, stiften en potloden, en ze gaan er meteen samen mee spelen. Vader komt thuis, en het lijkt of ze iets willen gaan doen, maar we hebben geen tolk en komen er niet precies achter wat ze nu willen. Vader rijdt met drie kinderen weg op de brommer, we denken naar familie, en mama, Yandi en Jonathan gaan met ons mee in de bus, we gaan naar het strand. Eenmaal op het strand ballen we wat, maar mama blijft met Yandi in de auto zitten ivm de wind. Voor Jonathan alleen is er zo niet veel aan en als we ook nog eens de bal kwijtraken, gaan we maar weer terug. Bij huis zitten we nog wat samen, terwijl het varken ligt te knorren in het zonnetje. Als ik later samen met de moeder binnen in hun Spaanse kinderbijbel zit te bladeren, zegt ze dat ze wil dat ik die meeneem. Ze zegt:'Jij hebt ons het varken gegeven, en ik wil je nu die bijbel geven' ;-)
Okee ;-) Het is een spaanse kinderbijbel met prachtige illustraties, de kaft is nergens te zien, en er is een deel verloren gegaan, want de bijbel begint bij het verhaal van Jozef in Egypte. Toch is het voor mij een kostbaar geschenk, en ik druk het even aan m'n hart om dat naar haar uit te drukken hoe blij ik er mee ben, terwijl ik 'gracias' zeg. Ze straalt, de schat. Ik haal alle foto's die erin liggen, eruit, en het valt me op dat ze alleen een paar tientallen foto's heeft van Jonathan en Ana toen ze klein waren, en ik vraag of ze ook foto's heeft van de andere kinderen toen ze baby waren, waarna ze me uitlegt dat die bij een cycloon, waarbij een overstroming volgde, verloren zijn gegaan. Veel foto's van die ze nog heeft, zijn ook beschadigd door het water....
Ik laat nog de cadeautjes aan haar zien die ik zojuist in Cabarete heb gekocht voor m'n kinderen, en de kettinkjes, en ik vertel haar voor wie ik het heb gekocht. Dan is het echt al weer tijd om te gaan, ik omhels haar en zegt tot morgen. Jonathan zit in een stoel voor het huis, en ik kan het echt niet laten; ik geef hem een dikke kus op z'n wang en groet hem. Ik zou wel eens in dat koppie willen kijken om te weten wat hij denkt en voelt, hij laat zo weinig merken. Je moet het echt hebben van een blik, of z'n mooi lach. Ik ben helemaal verliefd op z'n mooie grote bruine kijkers! We pikken de rest op van het strand, en gaan om half 9 eten in het hotel. Na het eten bedank ik als eerste iedereen voor de mooie en leuke week. Het was echt een leuk team en ik heb zo vaak om hun humor moeten lachen, heerlijk gewoon. Hun geduld en luisterend oor vond ik bijzonder en ik bedankte Ron dat hij, zonder het te weten, de rol van plaatsvervangend vader had vervuld ;-)) Voor hem heeft dat waarschijnlijk niet zo gevoeld, maar voor mij wel. Hun medeleven, steun en aanmoedigingen hebben me vaak kracht gegeven. Ook Ida en Martijn deelden nog wat en ik voelde weer door hun woorden heen hun respect.
Ik ga naar m'n kamer en pak alvast in... morgen vroeg dag... een emotionele dag vast... en 's middags vliegen we alweer terug...