Snorkelen en een van de uitingen van armoede...

Vrijdag, 19 juni 2009

Vanmorgen was het vrij ontbijt, zodat ieder van de groep zelf kon weten hoe laat ie opstond. Ik ben tot 9 uur bezig geweest om het verslag van gister klaar te schrijven, en ging om half 10 pas ontbijten. Daarna ben ik m'n fototoestel gaan halen om foto's te maken van de namen van Jonathan, Shanna en Maite in het strand. Shanna (www.shanna.vlindersite.nl) en Maite (www.maitevandenbrink.vlindersite.nl) zijn 2 vlinderkindjes die voor altijd een grote plaats in m'n hart hebben. Op het strand spraken mannen me aan, maar ik negeerde hen zoals Myriam me had gezegd te doen. Daarna heb ik de laptop van Martijn (van Compassion NL) geleend en heb ik 2 dagen uit m'n daboek online gezet, en m'n mail (104 berichtjes..) bijgewerkt. Toen vond ik het tijd om ook eens in het zwembad te gaan liggen, en ik naar beneden gegaan. Heerlijk in het zwembad gelegen en na een tijdje een frietje gaan eten. Toen ontstond het idee om te gaan snorkelen in de Atlantische Oceaan waar ons hotel aan zit. Eerst wilde ik niet mee (heb sinds kind al watervrees...) maar ze wisten me (weer..!;-) over te halen, en toen ik het safetyvest zag kreeg ik er meer vertrouwen in ;-)
We vertrokken met een bootje de oceaan op, naar een koraalrif. Toen ik eenmaal gewend was aan het vest, de zwemvliezen en snorkel, vond ik het leuk. Het is zo'n vreemde gewaarwording dat als je over de zee kijkt, je gewoon 'zee' ziet, en als je je hoofd onder water steekt je zo'n prachtig rif kan bewonderen. De vissen hadden mooie kleuren en een verscheidenheid aan planten was er te zien. Net een groot aquarium, alleen je bent part of it, en dat maakt het heel bijzonder. Zo rond dobberend schrok ik opeens omdat ik voelde dat ik geprikt werd. Iets zwom langs me heen en liet op armen en benen een tintelend gevoel achter. Het bleek een kwal te zijn, maar het kon geen kwaad zei de gids. 2 Dominicaanse mannen waren mee en doken regelmatig naar de bodem om iets te laten zien of aan te wijzen, behalve dat ik dat heul erg gedurfd vond, vond ik het ook mooi om ze zo onder water te zien zwemmen.
Op een gegeven moment was er een hoog rif, en ik toen ik er overheen zwom, was het rif maar 30 cm van m'n buik verwijderd!
Het was ook grappig om te zien dat sommige vissen een eindje met je mee zwommen. Erg indrukwekkend dat prachtige stukje schepping. Terug op de kant waren we er allemaal stil van ;-) We gingen samen wat drinken en toen ik aan m'n pineapplejuice zat (en dat is echt heerlijk hier, heel puur!) zei Myriam dat Micha de voicemail had ingesproken. Ik schrok een beetje en luisterde hem meteen af. Hij vroeg alleen of ik asjeblieft nog eens kon bellen. De schat. Nu het weekend is, mist hij me vast extra. Ik ga hem morgen om 9 uur bellen, voor hem is het dan al 3 uur 's middags.
Ik heb gevraagd of ik morgen nog wat extra uurtjes naar Jonathan en zijn familie mag om gewoon tijd met hen door te brengen. Dat kon.
Het idee om nog een nacht naar hen toe te gaan, heb ik losgelaten. Ik zou het dol graag willen, maar voel me bezwaard om het feit dat ze dan nog een (duur) ontbijt 'moeten' halen. Dat moet niet, maar ze doen dat toch, uit gastvrijheid. Zucht, wat ben ik in die paar dagen ongelofelijk veel om die mensen gaan geven zeg.. dat had ik vooraf niet zo ingeschat...
Het voelt als of ik er een familie heb bij gekregen. Om 8 uur gaan we eten, buffet vandaag, en het smaakt weer goed. Ik praat met Martijn over vanalles en later met Ida. Wat is het toch een fijne groep. Daarna willen ze nog wat gaan drinken in Sosua, en ik besluit om na het indrukwekkende verhaal wat ik van Martijn heb gehoord, om mee te gaan.
Uitgaansleven, niets voor mij, en ik ben blij dat ik niet alleen ben. Ik drink voor het eerst een cola libre terwijl we wat praten en mensen kijken. Het verhaal van Martijn komt voor m'n neus tot leven als ik veel donkere meisjes met (vaak oudere) blanke mannen zie praten... en vaak daarna samen weggaan...
M'n maag draait bijna om, en ik voel me boos worden en machteloos...ik huiver bij de gedachte wat die meisjes mee maken...
Ik denk aan Jonathans vader die vertelde dat ze hun kinderen dichtbij huis houden om dat ze hen willen beschermen voor de criminaliteit en de lieve Ana later voor dit soort dingen...
Ik denk aan mijn gesprek met Martijn over de invloed van armoede. Armoede heeft zoveel gezichten en uitingen, en dit is er een van. Het verhaal van ouders die 8 kinderen hebben en bijna geen eten om ze te voeden. En als er dan iemand komt, die zegt dat als je een dochter meegeeft, ze genoeg eten zullen hebben voor alle anderen... die mensen vaak geen andere keus zien...
Het voelt zó triest...
Ik dank God voor de ouders van Jonathan, dat die kinderen in zo'n warm nest leven vind ik echt bijzonder.
De cola raakt op en we gaan op het hotel aan. Dat wij vanavond als dames de 'bodygards' vormen voor 'onze' mannen wordt me pas echt duidelijk als ik een eindje achter Bart loop en zie hoe sommige meisjes hem aanraken of een aan z'n arm trekt en 'hee' roept om z'n aandacht te krijgen.
Om half 1 zijn we pas terug in het hotel.... en ik lig nog een tijd na te denken over wat ik heb gezien...
Het was confronterend, maar ik weet dat dit gezicht van armoede me nog meer aan zal sporen tijdens mijn (vrijwilligers) werk als advocate in de toekomst. Dat Compassion verschil maakt in het leven van meisjes (en jongens) wist ik al wel, maar nu heb ik het voor mijn gevoel bijna gevoeld...