Mijn passie...en wat is jouw passie?

Gister schreef een lezeres van mijn blog over mijn 2e schrijfkind, deze reactie:
"Ik vind het wel bijzonder dat je hier zoveel mee bezig bent. Het is mooi om erover te lezen en ik ben dankbaar met alle mensen die hier hun taak zien. Hopelijk vind je het niet flauw klinken als ik zeg dat ik voor zulke dingen geen tijd zie. Als het op mijn pad zou komen, zou ik het oppakken, maar mijn pad ligt al heel erg vol met allemaal andere mensen - ook goed om mee bezig te zijn."

En ik dacht daarover na. Natuurlijk vind ik dat niet flauw, verre van dat zelfs. Want weet je, ik weet dat onze Schepper iedereen verschillende talenten heeft gegeven. En niet alleen verschillende talenten, ook verschillende interesses. Iedereen heeft iets, waar hij of zij goed in is, en/of wat hij of zij leuk vindt. Soms duurt het even voor je daar achter bent, dat is zo.
Maar ik denk wel dat God het van je vraagt om als kind van Hem, zijn Liefde uit te stralen, en daarbij mag je je talenten gebruiken! God heeft mij een passie voor kinderen (in armoede) gegeven, en ik vind het daarom heerlijk om een vrijwilliger voor Compassion te zijn, en schrijfsponsor, een zondagschooljuf, een 'Anyuka' voor Tibor en bovendien probeer ik elke dag een lieve moeder voor onze kinderen te zijn. (wat niet altijd even goed lukt...)
Deze lezeres heeft ongetwijfeld ook andere, mooie talenten, waarmee ze Gods liefde kan weer spiegelen, en wat ze schrijft; dat ze ook doet. En omdat God iedereen andere talenten heeft gegeven, doen we allemaal een ander deel. Een ander deel in Zijn Koninkrijk, en zijn we samen toch zo een geheel.
Toen ik als 10 jarig meisje elke middag voor ons huis speelde en spelletjes deed met de buurtkinderen, elke dag weer, en na een paar jaar zelfs spelletjesmiddagen organiseerde, dachten mijn ouders al snel: die gaat later vast iets met kinderen doen. Als 14 jarige had ik een heuse toekomstdroom; óf een hele lieve man vinden en samen kinderen krijgen, óf als ik de ware niet zou vinden, dan zou ik naar Roemenie of omstreken gaan en daar in een kindertehuis gaan werken. Dat was echt mijn droom.
God gaf mij een lieve man, en prachtige kinderen, ik ben dus nooit in een kindertehuis gaan werken. Maar ik heb het één, een beetje met het ander gecombineerd; want met die droom in gedachten zal je begrijpen dat ik het bijzonder vindt om onze Tibor uit een kindertehuis in Hongarije in ons leven te krijgen, en zelfs af en toe voor hem te mogen zorgen!
Mijn passie voor kinderen in armoede is de laatste jaren zo sterk geworden. En door het lezen van het prachtige boek 'Te klein om over het hoofd te zien' van Wess Stafford (directeur Compassion) is dat nog sterker geworden.
Wat hij schreef over passie raakte m'n hart en geeft precies weer wat 'passie' is en hoe ik dat zelf ook voel:

"Elk mens heeft een doel nodig in zijn leven, een passie. Als u niet zoiets in uw leven hebt dat uw hart laat bonzen, dat u binnen ongeveer 30 seconden tot tranen van vreugde of tranen van verdriet kan brengen, dan, mijn vriend, leeft u niet ten volle. Het leven is te kostbaar om in zo'n halfslaperige toestand door te brengen. U kunt beter. U verdient beter."

"...dat u binnen ongeveer 30 seconden tot tranen van vreugde of tranen van verdriet..." dat heb ik dus ;-) toen gister mijn vriendin Miranda mailde dat ze als gezin ook een kindje wilden gaan ondersteunen, kwam er een grote glimlach op mijn gezicht. Ik mailde of ze er al eentje op het oog had op de site van Compassion, en ze had 2 jongetjes gezien. Yakobo en Augustino. Bij Yakobo wist ik precies wie ze bedoelde, ik kijk elke dag wel even op de site van Compassion, en sommige koppies blijven je bij, en Yakobo is er zo eentje... maar Augustino zocht ik meteen even op. Beide uit Tanzania, en beide keken ze wat triest, Augustino het meest. Ik mailde naar haar terug dat Augustino vast een pittig leven heeft met zijn alleenstaande moeder en 4 broertjes en zusjes. Vooral in dat soort landen is het nog zwaarder als je alleenstaande moeder bent dan hier (al weet ik niet waar ik over praat...) en er stond ook bij dat hij meehielp met het verzorgen van z'n broers en zusjes...8 jaar oud...
Yakobo is iets jonger nog, en woont bij vader en moeder. Ik was benieuwd wie ze zouden kiezen, en bad in stilte mee. Kiezen is moeilijk, maar elk kind heeft een sponsor nodig. Eén voor één...
Ik checkte af en toe m'n mail...en vanmorgen schreef ze me dat ze Augustino hebben gekozen. Kijk, en dan ben ik dus meteen in tranen. Van ontroering, van blijdschap, voor dat mannetje! Het is vaak een van de mooiste momenten als ze te horen krijgen dat ze een sponsor hebben, en ik weet zeker dat een brief van mijn vriendin een glimlach op zijn gezicht zal brengen, en dat maakt me zo blij!!! Die glimlach, betekend iets positiefs, betekend hoop! En als een kind weer hoop krijgt, durft het weer te dromen!

En wat voor doel God precies voor ogen heeft door mij de reis naar de DR te laten maken...is me nog niet helemaal duidelijk....
Ik weet wel, dat het me nog enthousiaster heeft gemaakt over het Compassionprogramma, omdat ik gezien heb in de ogen van de kinderen wat het betekend wat je ze 'geeft'...én wat je krijgt, blijdschap, dankbaarheid en hun gebeden!
Ik weet ook dat ik 'alles' nog wat beter 'op waarde kan schatten' sinds m'n reis...het was een bijzondere ervaring...en heeft mijn zicht op bepaalde dingen wel veranderd en/of beinvloed.
Toen ik laatst, een paar dagen na thuiskomst van mijn reis uit de DR, als advocate achter de stand stond tijdens een concert van Reni & Elisa Krijgsman, met zo'n 30 gezichtjes voor me, van unieke kinderen, die op een sponsor wachten... heb ik met vochtige ogen dit nummer uit de grond van m'n hart meegezongen.... mijn wens, voor alle kinderen ter wereld... maar ook een oproep, voor grote mensen, die nog geen passie hebben in hun leven; 'Laat het zíén, laat het vóélen aan de wereld om je heen, en probeer iets van dat wonder uit te stralen, laat het zien, laat het voelen, geef het weg aan iedereen, wat JIJ hebt, dat is met goud niet te betalen!!!'

"Als u niet zo'n doel of bediening in uw leven hebt, kies dan alstublieft mijn doel! Ik smeek u samen met mij te strijden voor de hart, de ziel, de gedachten en het lichaam van deze kinderen. Ik hoop dat u elke kans gaat aangrijpen om iets te zeggen of te doen om hen op te beuren. Ik hoop dat u hen ook in uw dagelijkse gebeden betrekt. Ik hoop dat u moeders, vaders, leerkrachten en anderen die stijden om hun leventjes te begeleiden, gaat prijzen....
....Het zou fijn zijn om alleen vreugde, liefde, aanvaarding en dankbaarheid te ervaren. Maar dat is niet de aard van onze strijd. In mijn ervaring brengt het meeste van wat we doen om de kinderen te zegenen, de heerscharen der hel tot razernij. We peddelen onze boot stroomopwaarts in een wereld die voor het grootste gedeelte haar hart heeft verloren. Maar de beloningen zullen eeuwig blijven. Elk kind dat de poorten van de hemel binnengaat, zal een cascade van gejuich en vreugde veroorzaken.
Ik zie er naar uit om deel te hebben aan die eeuwige uitbundige uitbarsting. Ik zie ernaar uit om u daar ook te zien -en oja, zorg er voor dat, wanneer u komt, u een heleboel van die kleintjes bij u hebt..."

...laatste woorden van Wess Stafford uit zijn boek 'Te klein om over het hoofd te zien'

Een filmpje waarin Wess Stafford te zien is, het duurt maar anderhalve minuut, maar het is een filmpje wat laat zien, wat hij in zijn boek zegt..!