Onze T. in aantocht!

Bijna is het zover... a.s zaterdag rijden we 2 uur naar Zwolle, om daar T. weer in onze armen te sluiten, ik hoop letterlijk trouwens, ben benieuwd of hij dat ook zo voelt ;-)
T. van 7 jaar, komt uit (een kindertehuis in) Hongarije, en verblijft dan 3 weken bij ons, vorig jaar is hij voor het eerst geweest. En in die drie weken hebben we alle uitersten beleefd. Het was geweldig, en tegelijkertijd pittig, en dat wisten we van te voren. En wat ben ik van dat kind gaan houden. Vanaf december heb ik hem elke maand een (engelse) brief geschreven en vaak wat meegestuurd. Een heus voetbaltenue (hij voetbalt heel goed en graag), foto's, ondergoed of sokken.

Lief keek me gister goed aan toen hij me vroeg: 'Zie je het wel zitten dat T. komt?' Die eerlijke vraag vroeg om een eerlijk antwoord. Zoals ik al schreef houdt de reis naar de DR me nog veel bezig, en niet in de laatste plaats de emoties en gevoelens die dat weer naar boven hebben gebracht...
En Lief weet dat natuurlijk. En ik heb al veel over z'n vraag nagedacht, maar een echt antwoord vind ik niet. Ik weet, dat het, vooral de laatste week vorig jaar, best pittig was. In die week ging T. zich onvoorwaardelijk veilig en geliefd weten, en durfde daardoor meer mijn grenzen uit te testen. Ik was er blij om om te zien dat hij zich zo thuis voelde en onze liefde voor hem had gevoeld, maar het was best wel lastig om dat het veel van me vroeg, en dan vooral ivm de taalbarriere ook, ik ben erg van uitleggen, en dat was dus knap lastig ;-))
Dit jaar weet hij, in tegenstelling tot vorig jaar, waar hij naar toe gaat en bovendien heb ik contact met hem gehouden. Ik vermoed dus dat hij zich sneller eigen zal voelen dan afgelopen jaar, maar we zullen toch weer aan elkaar moeten wennen en onze kinderen, en hij ook, zijn een jaartje ouder geworden en ook weer veranderd. Geen idee hoe het zal gaan, ik weet alleen dat ik met heel veel liefde naar hem uitkijk.
En ik realiseer me wat Lief zei gister, als ik niet helemaal goed in m'n vel zit, is mijn lontje naar de kinderen ook vaak wat korter. Het kost me meer moeite dan om de moeder te zijn die ik wil zijn. Ik ben blij dat ik Lief heb, hij steunt me, weet hoe ik in elkaar zit en samen komen we overal ;-)
Maar nog meer dreef het me naar God toe. Behalve dat we graag willen dat T. een fijne tijd heeft bij ons, is het mijn diepste verlangen om T. Jezus' liefde voor hem, door ons heen, te laten zien. Dat klinkt zo heel groot, maar ik voel me zo klein. Ik besef, zeker omdat ik nu emotioneler in m'n vel zit, ik dat niet uit mezelf kan. Niet alleen tenminste. En dan kom je weer bij het uit handen geven, en vertrouwen op God. Alles komt daarbij terug. Voor mij in elk geval ;-)
Ik heb net het boek 'Te klein om over het hoofd te zien' van Wess Stafford gelezen. Wess is directeur van Compassion International is als zendelingskind opgegroeid maar heeft ook in de VS geleefd. Hij kent dus 2 werelden. Een geweldig boek, en heerlijk voor mij om de herkenning van de cultuur maar ook zijn inzichten en kijk op kinderen, die dan natuurlijk ook weer erg met die van mij overeenkomt, te lezen. Ik deel echt zijn passie.
Toen ik er van de week over nadacht, wat ik hierboven net over T. beschreef, las ik dit stukje las uit het boek:
"Ik blijf volhouden dat het allemaal begint met dat machtige iets dat liefde wordt genoemd, maar dat te weinig wordt toegepast. Gods liefde voor iemand wordt getoond door middel van die mensen die zijn liefde in woord en daad weerspiegelen. Het wordt uiteindelijk door het kind (in armoede) begrepen en geaccepteerd en door de liefde van die persoon voor andereen wordt de wereld veranderd.

En ook:
...Ik vraag u: welke kinderen heeft God op een regelmatige basis in uw leven geplaatst? Wie heeft Hij aan uw zorg en invloed toevertrouwd? .... Wat een prachtige wereld zou het zijn als elk kind werd geliefd, beschermd en gekoesterd door de volwassenen in zijn of haar leven. Elk kind moet tenminste één persoon hebben die onvoorwaardelijk van hem of haar houdt. .... Het hele idee kan overweldigend zijn, want er zijn zoveel kinderen, zoveel noden. We kunnen makkelijk verlamd raken door de omvang van de taak, en daardoor uiteindelijk niets doen omdat we niet alles kunnen doen. Een van de intelligentste mensen die ooit heeft geleefd, Albert Einstein, heeft gezegd: 'De wereld is een gevaarlijke plaats om in te leven. Niet vanwege de mensen die slecht zijn, maar vanwege de mensen die er niks aan doen.' Wat nodig is, is een leger van ons die dit begrijpen en zich hiervoor inzetten. Er is een plan voor nodig en een dagelijkse vastberadenheid om zo iemand te zijn."

Het raakte mijn hart en zijn gedrevenheid in het boek bracht me regelmatig tranen in de ogen. En ik ben er zo in gaan staan. Ik weet niet hoe het zal gaan als we hem zaterdag ophalen en hij 3 weken bij ons zal zijn. Ik weet alleen dat ik Gods liefde wil weerspiegelen, die onvoorwaardelijk is. Ik dank God dat hij dat lieve rossige kereltje in ons leven heeft gebracht. God weet van mijn diepste verlangen, en Hij brengt me weer bij dat vertrouwen in Hem....
Hij houdt alles in Zijn hand...